Spanje-blog

Paella en andere Spaanse rijstgerechten

2012-01-15T09:35:00.005+01:00

Confucius (551-479 v C) zei het al: ‘een keuken zonder rijst is als een mooie vrouw met slechts één oog’. Dat geldt vooral aan de mediterraanse kust van Spanje, waar –naast de zeer gevariëerde ‘paella´s’- tientallen andere rijstgerechten bereid worden.

>>Lees verder.

'Indignado', hoe een Spaans woord in de Nederlandse taal opdook

2011-12-20T08:28:00.004+01:00

Het behoort niet tot de top drie van de Van Dale-woorden van 2011, zoals 'tuigdorp' en 'caviapolitie'. Maar het is zeker een woord dat tegenwoordig in Nederland, vooral in de pers, opgang maakt: 'indignados', van het Spaanse woord voor verontwaardigd (indignado).

>>Lees verder.

Sepúlveda, oude Middeleeuwse jurisdictie

2011-12-15T21:45:00.005+01:00

De allereerste sporen van mensen in de omgeving van Sepúlveda, in de huidige provincie Segovia, verwijzen naar de IJzertijd, tussen de vijfde en eerste eeuw v.C. In die periode moet er, volgens oude geschriften die daar gewag van maken, een stedelijke enclave zijn geweest op de heuvels van het nabije Somosierra. Die behoorde aan een Keltiberische stam, die de 'Arévacos' werd genoemd.

>>Lees verder.

Surfen in Spanje

2011-12-13T08:32:00.002+01:00

Een steeds populair wordende buitensport in Europa is het surfen. Het romantische beeld van het wachten op de ultieme golf tijdens zonsondergang spreekt zowel jong als oud aan, en de relaxde levenstijl die met surf dudes en babes wordt geassocieerd spreekt natuurlijk ook voor zich. Hoewel Europa niet direct bekend staat als ultieme surf bestemming kunnen er een aantal zeer goede breaks gevonden worden. Spanje is een prachtig land, met uitstekende surfspots, en is dus ook voor surfers een interessante bestemming!

>>Lees verder.

Het klooster van Yuste, laatste optrek van keizer Karel

2011-12-11T14:07:00.004+01:00

In het najaar van 1556 trok een karavaan over de 1480 meter hoge Las Yeguas-pas in de westelijke uitlopers van de Spaanse Cordillera Central. Ze bestond uit zo'n 50 hofdienaars, die een draagstoel met zich meedroegen met daarin de oude en zieke Karel V (1500-1558). Het doel van de reis -tegenwoordig na te wandelen onder de naam 'la Ruta del Emperador'- was het slot Jarandilla van de graven van Oropesa in het dal van La Vera. Daarvanuit zou de ex-koning, die net een jaar daarvoor afstand had gedaan van zijn troon ten gunste van zijn zoon Filips II, gedurende de komende winter toezicht houden op de bouw van een villa binnen de muren van het nabijgelegen hiëronymietenklooster van Yuste, gesticht in 1402. In die villa wilde Karel V in vrome afzondering zijn laatste levensdagen doorbrengen.

>>Lees verder.

Medische zorg in een ander EU-land als Spanje

2011-12-10T12:50:00.001+01:00

Sinds 1 juni 2004 bestaat er binnen de Europese Unie een Europese gezondheidskaart, oftewel EHIC. Met deze kaart kunnen alle inwoners van de EU, Noorwegen, Liechtenstein, IJsland en Zwitserland een beroep doen op de noodzakelijke medische zorg.

>>Lees verder.

Spanje wint de Davis Cup

2011-12-05T08:45:00.002+01:00

Het Spaanse tennisteam, met Nadal en Ferrer in de gelederen, heeft voor de vijfde keer de Davis Cup, officiëuze wereldtitel voor landenteams in deze sport, gewonnen. In de finale ging Argentinië onderuit met 3-1. De laatste wedstrijd, tussen Nadal en Del Potro, was een ware thriller.

>>Lees verder.

Frigiliana, pictoresk dorpje met een bloedig verleden

2011-12-04T20:05:00.001+01:00

Frigiliana in de streek Axarquía van de Spaanse provincie Málaga is één van de best bewaard gebleven Moorse plaatsjes van heel Andalusië. Het kleine oude centrum met zijn schilderachtige netwerk van straatjes is tegenwoordig goed gerenoveerd. Het werd enkele malen tot het mooiste dorpje van Spanje werd uitgeroepen.

>>Lees verder.
>>Zie foto's van Frigiliana op het Spanje foto blog.

'Chico & Rita', een atypische tekenfilm

2011-12-04T12:15:00.000+01:00

De Spaanse film 'Chico & Rita' van de regisseur Fernando Trueba in samenwerking met de kunstenaar, ontwerper en striptekenaar Javier Mariscal, werd op 3 december 2011 in Berlijn de Europese Filmprijs voor de beste animatiefilm toegekend. 'Chico & Rita' gaat over de liefde tussen een pianist en een zangeres, wiens bestemmingen gedurende hun levens voortdurend samenkomen en uiteengaan. Het handelt in New York en La Habana in de jaren '40 en '50 en... >>Lees verder.

Lamsbout uit de oven, populair gerecht in Spanje

2011-11-30T19:34:00.000+01:00

Lamsbout is vooral in het oude Castillië een zeer populair gerecht. Vele restaurants zijn erin gespecialiseerd en de Spanjaarden bezoeken die dan ook graag in de weekenden en tijdens de feestdagen. Plaatsen als Pedraza, >>Sepúlveda, Aranda del Duero en Torrecaballeros hebben faam vanwege hun lamsbout in ovens op steeneikenhout en vertienvoudigen op zulke dagen hun bezoekers. In de kleinere dorpen schakelen de mensen graag de plaatselijke bakkerij in om er na het broodbakken hun lamsbout te laten bakken. Het is dan ook erg gemakkelijk te bereiden, waarbij het geheim eigenlijk ligt in het soort oven. Maar ook met een electrisch exemplaar kan het resultaat meer dan redelijk zijn.

>>Lees het recept.

Maatschappij en kunst van de Iberiërs

2011-11-26T18:58:00.001+01:00

Vanaf in ieder geval 3000 tot circa 60 v. C. werd een groot deel van het Iberische schiereiland, in het bijzonder het zuiden en het oosten van het tegenwoordige Spanje, tot aan Languedoc in Frankrijk bewoond door verschillende volkeren, die door Griekse zeelieden 'Iberiërs' of 'Iberianen' werden genoemd. Deze benaming komt van de Iberusrivier, die het land doorstroomde en tegenwoordig de Ebro wordt genoemd.

>>Lees verder.

De sopraan Montserrat Figueras overleden

2011-11-23T21:24:00.004+01:00

23-11-11. Vandaag is de Catalaans-Spaanse sopraan Montserrat Figueras (Barcelona, 15 maart 1942) op 69-jarige leeftijd aan kanker overleden. Ze was gespecialiseerd in Middeleeuwse muziek, Renaissance- en Barokmuziek.

>>Lees verder.

Dubbele nationaliteit Nederlanders onder druk

2011-11-22T08:25:00.005+01:00

22-11-11. Nederlanders die een andere nationaliteit willen aannemen mogen niet automatisch hun Nederlandse kwijtraken, vindt op dit moment een meerderheid in de Tweede Kamer. Daarmee gaat zij in tegen een voorstel van Minister Donner van Binnenlandse Zaken (CDA). Die vindt namelijk dat Nederlanders die vrijwillig een andere nationaliteit aannemen, hun Nederlanderschap moeten opgeven. Het voorstel is tot stand gekomen onder druk van gedoogpartij PVV, die wil dat er zo weinig mogelijk Nederlanders met een dubbel paspoort zijn, niet alleen zg. 'allochtonen' in Nederland zelf -waar deze partij het op voozien heeft- maar ook geboren Nederlanders in het buitenland.

Het voorstel ontving heel wat kritiek van buiten Nederland. Ook prominenten binnen de Nederlandse politiek, als Joris Voorhoeve (VVD), en Herman Wijffels en Ruud Lubbers (CDA) zijn radicaal tegen. PvdA-Kamerlid Martijn van Dam wil een motie indienen die Donner doet afzien van zijn voorstel.

Nederland en Spanje in het voetbal

2011-11-19T16:20:00.003+01:00

Nederland en Spanje hebben in de geschiedenis van het voetbal tien keer tegen elkaar gespeeld. De eerste wedstrijd was tijdens de Olympische Spelen van 1920, in Antwerpen. Nederland verloor met 3-1. De laatste was de WK-finale in 2010, die Nederland ook al verloor, met 1-0 in de verlenging. In totaal won Spanje vijf keer, Nederland vier keer en was er één gelijkspel, in 1987.

>>Lees verder.

'Made in Spain'

2011-11-17T18:57:00.003+01:00

Spanjaarden staan over de wereld bekend als de uitvinders van de stierengevechten, de gitaar, de ‘flamenco’ en de ‘paso doble’ dans. Maar wie wist dat ook de sigaret, het voetbalspel, de dweilstok en vele andere bekende voorwerpen en technieken uit het land van onder de Pyreneeën komen? Hier volgt een lijstje.

>>Lees verder.

De ezel in Spanje, bedreigd met uitroeiing

2011-11-12T11:10:00.004+01:00

Vroeger was de ezel niet weg te denken uit het Spaanse 'platteland'. Het dier werd dan ook gebruikt voor allerlei karweitjes, vooral voor het dragen van lasten. Tegenwoordig hebben de boeren daar andere -gemotoriseerde- middelen voor. Het is makkelijker en sneller, maar niet altijd even goed voor het milieu. En de ezel is de dupe van al deze vooruitgang. Het dier wordt vandaag de dag bedreigd met uitroeiing.

>>Lees verder.

Spaanse gastarbeiders in de jaren '50-60

2011-11-10T21:39:00.002+01:00

In de jaren '50 kwamen de eerste gastarbeiders uit Spanje naar Nederland. Ze migreerden vaak vanwege economische redenen -op het Spaanse platteland heerste veel armoede- maar bij een aantal speelde ook politieke redenen een rol. Het was nl. de hoogtij van de dicatuur van Franco. Veel Spaanse gastarbeiders werden dus niet alleen aangetrokken door de werkgelegenheid in West-Europa, maar ook door de politieke vrijheid, die er lonkte.

>>Lees verder.

'Torta del Casar', een fondue in zichzelf

2011-11-01T12:59:00.005+01:00

De zg. 'Torta del Casar' is een kaas, die gemaakt wordt van ongepasteuriseerde schapenmelk en uit de omgeving komt van het dorp Casar de Cáceres in de regio Extremadura. Het is een zachte, crèmige kaas met een zeer rijpe smaak, die bij een bepaalde temperatuur als een soort fondue met stukjes brood in zijn eigen korst gegeten kan worden. Die temperatuur kan bereikt worden door een enige tijd op de kachel te leggen of in de magnetron. Daarna wordt de bovenste korst er afgesneden. Die kan later weer als deksel gebruikt worden bij het bewaren (bij voorkeur niet in de koelkast, maar in een koele kelder of keukenkast).

>>Lees verder.

De Indaliaanse beweging in Almería

2011-10-26T21:33:00.011+02:00

'Indalo' is een symbool dat overal in de Andalusische provincie Almería aangetroffen wordt. Oorspronkelijk is het afkomstig van een grotschildering, dat ontdekt werd in de zg. 'Cueva de los Letreros', een grot in een gebergte bij de gemeente Vélez-Blanco (zie de foto hierboven). Het stamt uit de Nieuwe Steentijd of de Bronstijd. Het geeft een menselijke figuur weer met de armen aan beide zijden uitgestrekt en daartussen een boog, die over het hoofd heen buigt. De betekenis is onbekend, al zijn er diverse theoriën over. Vele gaan uit van een religieuze afkomst.

>>Lees verder.

Pamplona, stieren door de stad

2011-10-21T18:57:00.002+02:00

De stad Pamplona in de noordelijke streek Navarra is vooral bekend van de stieren, die er door de straten worden gedreven tot vermaak van duizenden feestvierders en toeristen. Dit gebeurt tijdens de zg. 'Sanfermines', een volksfeest dat jaarlijks gehouden wordt van 6 tot 14 juli.

>>Lees verder.

Het Barcelona van Gaudí

2011-10-19T12:00:00.000+02:00

De architect Gaudí is meer dan ook verbonden met de stad Barcelona. Daar staat zijn nog altijd onvoltooide meesterwerk, de ‘Sagrada Familia’ (zie bovenstaande foto), een modernistische kathedraal dat waarschijnlijk pas in 2026 af zal komen. Ook zijn vooral bekend van hem de huizen ‘Casa Milà’ en ‘Casa Batllo’, en het ‘Park Gúell’.

>>Lees verder.

Santiago de Compostela, internationaal pelgrimsoord

2011-10-18T08:09:00.002+02:00

De stad Santiago de Compostela werd genoemd naar Sint Jacobus, één van de twaalf apostelen van Jezus. Volgens een legende werd deze heilige (in het Spaans: Santiago) in het jaar 44 in Jeruzalem onthoofd. Na zijn dood werd hij door twee van zijn discipelen in een stenen boot gelegd en dreven ze als vanzelf naar de Galicische kust. Daar werd het lijk tenslotte begraven aan de berg Libredón. Er ontstond een cultus, die in de derde eeuw vanwege de vervolging van de christenen door de Romeinen werd opgegeven.

>>Lees verder.

De Canarische eilanden, één en al vulkaan

2011-10-16T08:27:00.003+02:00

De Canarische eilanden, gelegen in de Atlantische oceaan ten westen van het zuiden van Marokko, liggen in één van de meest actieve vulkanische gedeeltes van de wereld. Dit maakt ze een potentiëel gevaar voor de ongeveer acht miljoen mensen, die deze acht grote eilanden bewonen of als toerist bezoeken. Deze situatie vereist een voortdurende waakzaamheid tegen mogelijke erupties.

>>Lees verder.
>>Zie foto's van Lanzarote op het Spanje foto blog.

Paul Koeck, jarenlang 'verscholen' geweest in Spanje

2011-10-14T18:50:00.005+02:00

De Vlaams-Belgische schrijver Paul Koeck (Boom, 20 augustus 1940) kwam begin zestiger jaren voor het eerst in Spanje. Dat heeft zo'n blijvende indruk op hem gemaakt dat hij er jaren later met zijn vrouw een huis kocht in een dorp aan de Costa Brava, vlakbij de stad Tarragona. Daar woonde hij jarenlang half om half met zijn verblijven in België, genoeg om veel door het Spaanse land gereisd te hebben. Hoe het dorp heet wil hij liever niet kwijt gezien het oprukkende massatoerisme, iets wat natuurlijk volledig te begrijpen is. Ook in een land als Spanje worden de laatste twintig jaar overal kubuswoningen gebouwd en snelwegen aangelegd terwijl authentieke dorpjes leeglopen.

>>Lees verder.

Buitrago de Lozoya, stadsmuur en kasteel

2011-10-10T20:10:00.003+02:00

Buitrago de Lozoya ligt in het dal van de rivier Lozoya, aan de voet van de col van Somosierra in de Sierra de Guadarrama op 74 km afstand van Madrid. Het ligt op een mooie plek tussen denne-, eiken- en beukenbossen en is het enige dorp in de hele regio Madrid dat nog zijn gehele stadsmuur bewaart.

>>Lees verder.
>>Zie fotos van Buitrago de Lozoya.

Picaporte, ontmoetingsplaats voor Spaanse studenten

2011-10-06T18:14:00.003+02:00

'El picaporte': de deurklink of de deurklopper. Het is de ambitie van deze site om de deurklopper te zijn die de deur opent naar de wereld van het Spaans en alles wat daarbij komt kijken. Picaporte wil een ontmoetingsplaats zijn voor iedereen die Spaans studeert en voor iedereen die Spaans onderricht.

>>Ga verder.

De vrijheidszin van de Basken

2011-09-30T22:53:00.001+02:00

Een gangbare theorie over het Baskische volk is dat het oorspronkelijke bewoners waren van het hele zuid-westen van Europa, voordat de Kelten vanuit Centraal Europa kwamen. Er werd zelfs wel eens beweerd dat ze direct afstammen van de Cro-Magnon mens, dit vanwege bepaalde fysieke kenmerken -iets wat overigens nooit bewezen is. Dat Basken anders zijn bewijst wel dat ze in veel gevallen de zeer zeldzame negatieve Rhesusfactor in hun bloedgroep hebben en vooral hun taal, het Baskisch, die niet onder te brengen is bij de Indo-Europese talen, zoals de meerderheid van wat in Europa gesproken wordt.

>>Lees verder.

Nobelprijswinnaars uit het Spaanstalige gebied

2011-09-28T18:55:00.004+02:00

Dat op 6 oktober 2010 bekend werd dat de geboren Peruaanse schrijver Mario Vargas Llosa (1936) de Nobelprijs voor de Letteren toegekend is, wordt ook in Spanje gezien als een groot succes en een erkenning van de Spaanse taal en cultuur. Niet alleen omdat Vargas Llosa als Zuid-Amerikaan al zijn werk in het Spaans schreef, maar ook omdat de schrijver al sinds vele jaren in Spanje woont en daar sinds 1993 genationaliseerd is. Bovendien is Vargas Llosa de elfde schrijver uit het Spaanse taalgebied, die deze internationale prijs won.

Andere Spaanstalige schrijvers, die de Nobelprijs wonnen, waren:
Spanje: José Echegaray (1904), Jacinto Benavente (1922), Juan Ramón Jiménez (1956), >> Vicente Aleixandre (1977) en >> Camilo José Cela (1989);
Chili: Gabriela Mistral (1945) en >> Pablo Neruda (1971);
Guatamala: Miguel Ángel Asturias (1967);
Colombia: Gabriel García Márquez (1982);
Mexico: Octavio Paz (1990; zie foto boven).

>> Lees hier verder over de Spaanse Nobelprijswinnaars.

Chambao, electronische flamenco

2011-09-03T15:38:00.005+02:00

Het muziekgenre van de flamencogroep Chambao, valt onder diezelfde naam als het album, waarmee het debuteerde, 'Flamenco Chill', of 'flamenco electrónico´(electronische flamenco) of ook wel 'Nuevo flamenco'. Het is een combinatie van electronische muziek en flamenco. De groep werd ontdekt en aanvankelijk geproduceerd door de in Bogotá (Colombia) geboren Nederlandse musicus Henrik Takkenberg (1967-2006), eerder ook bekend van diverse filmmuziek.

>>Lees verder.

Galicië, land van hunebedden

2011-08-07T11:24:00.001+02:00

Galicië, in het Noord-westen van Spanje -boven Portugal- is een streek waar vele sporen zijn aan te treffen van de prehistorie. Van het zg. 'Paleolthicum', of oude steentijd (vanaf 2,5 miljoen jaar v. Chr. tot na de laatste IJstijd, 12.500 v. Chr.), zijn resten van enkele nederzettingen aangetroffen, met gebruiksvoorwerpen vervaardigd uit steen. Van het 'Neolithicum' of de Nieuwe IJstijd, die ongeveer in 11.000 v. Chr. begon, zijn meer dan 10.000 hunebedden, in goede of slechte staat, te vinden.

>>Lees verder.

Verzekerd zijn in Spanje

2011-06-16T08:23:00.003+02:00

Kan je als Nederlander in een goed verzekerde Spaanse auto rijden? Wat moet je doen als er is ingebroken in je mooie Spaanse stulpje? En als na een heftige Spaanse regenval alles ondergelopen is, moet dat natuurlijk gerepareerd worden. Hoe krijg je dat voor elkaar? Met de juiste route in verzekeringsland wordt het leven een stuk onbezorgder.

Lees:>>Hoe verzeker je je in Spanje?
Lees ook: >>Een hypotheek in Spanje

2 mei: het begin van de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog

2011-05-01T13:49:00.003+02:00

Tegen het einde van de 18de eeuw en het begin van de 19de was het Spaanse koninkrijk flink verzwakt. Na de Franse revolutie en de opkomst van Napoleon Bonaparte was deze al enkele keren met zijn troepen Spanje binnengevallen, zonder dat daar veel weerstand tegen werd geboden. Totdat Napoleon in 1807 besloot dat Spanje een goede satellietstaat van Frankrijk zou kunnen zijn. >> Lees verder.

De rivaliteit tussen FC Barcelona en Real Madrid

2011-04-28T14:01:00.000+02:00

Tussen de twee Spaanse voetbalgrootmachten FC Barcelona en Real Madrid is van oudsher altijd meer dan een sportieve concurrentiestrijd geweest. Je zou kunnen spreken van een rivaliteit tussen twee grote steden, zoals tussen Rotterdam en Amsterdam, maar ook dat dekt de lading niet precies. Eigenlijk om het beter te begrijpen moet je je verdiepen in de Spaanse geschiedenis van deze eeuw, met de Spaanse burgeroorlog en het latere Franco regime als speerpunten. >>Lees verder.

María Zambrano, nog steeds actueel

2011-04-07T19:15:00.006+02:00

Afgelopen 6 februari was het precies twintig jaar geleden dat de Spaanse dichteres en filosofe María Zambrano (1904-1991) overleed. Haar gedachten over dat het geluk niet in de filosofie gevonden kan worden, maar in proza en poëzie, in kunst en cultuur, zijn nog steeds actueel en heeft nog weerklank gevonden bij hedendaagse filosofen. Wat Zambrano voor ogen had gebeurde volgens haar dan ook binnen haar eigen Spaanse cultuur en dat is dan ook precies datgene wat het de buitenwereld te bieden heeft. Ze wordt volgens haar gedomineerd door een zg. 'poëtische rede', die zich overgeeft aan wat haar overkomt, zonder enige weerstand.

Lees:
María Zambrano en de verliefde dichter.
María Zambrano en het delirium.

De Spaanse cinema

2011-03-18T21:48:00.007+01:00

De Spaanse film bevindt zich op dit moment op een hoogtepunt met internationaal bekende regisseurs als Pedro Almodóvar, Fernando Trueba en Alejandro Aménabar en acteurs als Javier Bardem, Penélope Cruz en Antonio Banderas, allemaal op de één of andere manier winnaar van een Oscar. Maar daarnaast heeft het ook een interessante geschiedenis dankzij een ontwikkeling langs de Avant garde van de jaren 20-30, de censuur onder Franco en een hernieuwde vrijheid na 1975. >>Lees verder.

Lees ook:
Belangrijkste exponenten van de Spaanse film.
Luis Buñuel, het surrealisme in de film.

Foto: De Spaanse actrice Paz Vega

Curieuze feesten in Spanje

2011-02-20T19:14:00.002+01:00

Spanje is een land met een grote variatie van feesten. Er zijn de feesten van het voorjaar, waarbij stierengevechten (de Lidia) worden gehouden en de zomerse dorpsfeesten. Ook zijn er de traditionele christelijke feesten en ook helaas meer dan >>tweeduizend feesten, waarbij dieren mishandeld worden, en dan noemen we niet eens de beroemde San Fermines van Pamplona. Maar er zijn ook veel curieuze en grappige feesten, vaak met veel historie en met een religieus tintje. Daar gaan we het hier over hebben. >> Lees verder.

Feestdagen in Madrid

2011-01-23T18:53:00.014+01:00

2 mei is de feestdag van de regio Madrid. Op deze dag wordt de opstand van de madrilenen tegen de Franse bezetting onder Napoleon gevierd. Er worden dan markten en braderieën gehouden, speciaal in de wijk van Malasaña, waar het beroemde plein van twee mei is (Plaza de 2 de mayo).

15 mei is de dag van San Isidro, de stadsheilige van Madrid en de agricultuur. Dit feest is vooral bekend vanwege de stierengevechten. De beroemdste ‘toreros’ (stierenvechters) komen dan hun ‘kunsten’ laten zien in de arena van Ventas.

15 augustus is het feest van de Virgen de la Paloma (de Heilige Maagd van de Duif). Op deze dag trekken de madrilenen hun traditionele kleding aan, de zg. ‘chulapos’ (de mannen) en ‘mantones de Manila’ (de vrouwen). Op de braderieën wordt de zg. ‘chotis´gedanst, een tradtionele dans (zie foto boven). De straten worden verlicht door gekleurde lampen, vooral in de centrale wijken Lavapiés, La Latina en las Vistillas.

Verder heb je in het voorjaar de boekenmarkt (Feria del Libro), langs en in het Retiro park.

Zie ook:
Het andere Madrid.
Excursies in de omgeving van Madrid.
De legende van hoe de stad Madrid werd gesticht.
Madrid, korte geschiedenis van de hoofdstad.

Ciudad Rodrigo, tussen Spanje en Portugal

2011-01-07T20:42:00.000+01:00

Ciudad Rodrigo, een versterkt Middeleeuws stadje vlakbij de grens met Portugal, is zeker de moeite van een bezoekje waard. Er zijn een kathedraal en een 'Parador' te vinden, de laatste gevestigd in het kasteel dat oorspronkelijk gebouwd in 1372 werd in opdracht van Hendrik II de Trastámara. De 'Plaza Mayor' is een oud dorpsplein, waar het bij mooi weer prettig is om op een terrasje zitten.

>>Lees verder.

Spaans leren in Spanje

2010-12-19T10:29:00.000+01:00

Sinds vele jaren wordene taalcursussen Spaans aangeboden bij de talenscholen van Iberica in de verschillende en de mooiste regio’s van Spanje: Alicante, Galicië, Castillië, Cataluña, en Andalusië.

De scholen zijn gevestigd in O Grove, Salamanca, Granada, Canet, Prado del Rey, Sevilla, Denia, Málaga en Barcelona, hetzij in het oude universiteit steden van grote historische en culturele bezienswaardigheden, of direct aan de kust, waar de omstandigheden zijn ideaal voor zowel een vakantie en voor het leren van het Spaans. >>Lees verder...

De AVE arriveert in Valencia

2010-12-17T08:05:00.006+01:00

Zaterdag 18 december zal de AVE (Alta Velocidad Española) dan ook in Valencia aankomen. Daarmee is er in Spanje een uitgebreid netwerk opgezet van hoge snelheid treinen, die met de hoofdstad Madrid als centrum de belangrijkste andere steden bereiken, Barcelona, Valladolid, Sevilla, Málaga, Segovia, Zaragoza, Albacete, Valencia, Huesca... Voor zakenlui en toeristen, die het land in een week helemaal willen zien, een goed bericht. Voor de romantici, die nog graag boemelden in de oude, goedkope Espreso-treinen, opnieuw een streep door de rekening.

>>Ga verder naar AVE Renfe (Spaans)

Met je hond op vakantie in Spanje

2010-07-18T19:17:00.001+02:00

Met de hond op vakantie naar Spanje gaan is natuurlijk erg leuk. Spanje heeft een mooi divers landschap dat zich goed leent voor lange wandelingen. Toch is er een aantal zaken waaraan je moet denken voordat je je hond meeneemt naar Spanje.

>> Lees verder.

Jaén, zeeën van olijfbomen

2010-07-08T11:30:00.000+02:00

Toen de Moren via de Straat van Gibraltar Spanje binnenvielen, vonden zij Jaén niet echt belangrijk. Zij hadden hun oog laten vallen op Castilla en steden als Madrid en Toledo. Jaén was dus meer een tussenstop en vermoedelijk noemden de Moren haar 'Yayyan' (kruispunt van karavanen). Jaén behoort vandaag tot de gelijknamige provincie, die één van de armste van Spanje is, maar de stad wordt wel omschreven als de 'Hoofdstad van de Olijfolie'.

Tussen de bergketens van de Sierra de Las Villas (tot 1341 meter) en de Sierra de Segura (tot 1993 meter) en de Sierras de Cazorla en Del Pozo (tot 2107 meter), ontspringt de 570 km lange rivier Guadalquivir, die onder meer ook Sevilla en Córdoba bevloeit...

Lees verder op >>Wout´s fotoblog.

La Rioja, kathedralen van de wijn

2010-04-14T17:30:00.008+02:00

De bodega van Marqués de Riscal in Elciego (La Rioja), door Frank Gehry.

De liefhebber van moderne architectuur en wijn kan in La Rioja zijn/haar hart ophalen. Een bezoekje aan bodega's als die van Campo viejo, López de Heredia Viña Tondonia met zijn boetiek Zaha Hadid, Regalía de Ollauri en Darien is dan de moeite waard.

Grote architecten werden ingeschakeld om het gezicht van de wijn in de streek te moderniseren: o.a. >>Santiago Calatrava door bodegas Ysios, Frank Gehry, bekend van o.a. het Guggenheim in Bilbao, door Marqués de Riscal en Darien door José María Pascual. De laatste won in 2008 een speciale architectuurprijs. Met zijn meer dan 400 bodega´s presenteert La Rioja zo een grote diversiteit aan architectonische tijlen, van de meest traditionele, uitgehakt uit natuursteen of met edele houtsoorten gebouwd, tot hele functionele of decoratieve stijlen volgens.

De bodega van Ysios en Laguardia (La Rioja alavesa), door Santiago Calatrava.

Op deze manier is La Rioja de broedplaats geworden van een architectuur, die zich in verhouding heeft geplaatst tot de elaboratieprocessen van de wijn. Met recht kan er dus gesproken worden van de 'kathedralen van de wijn'.

De bestuurlijke indeling van Spanje

2010-04-04T10:22:00.001+02:00

Spanje is bestuurlijk gezien een federatie waarin de macht gedecentraliseerd wordt uitgevoerd; het is het meest gedecentraliseerde land van de Europese Unie. Het bestaat uit 17 autonome regio's, oftewel Comunidades Autónomas. De mate van autonomie verschilt per regio. Bijna allen zijn weer onderverdeeld in provincies en deze zijn onderverdeeld in comarca's van Spanje.

De verschillende maten van autonomie zijn te verklaren uit de grotere behoefte aan autonomie in sommige regio's, zoals het geval is bij vooral Catalonië, Baskenland en Galicië, die elk een eigen taal en daardoor een eigen identiteit hebben. Deze drie vallen onder een speciale regime, waarbij de taal een officiële status heeft. De autonomie van elke regio is onder meer van toepassing op het lokale zorgstelsel, belastingstelsel, onderwijs en veiligheid.

De Comunidades Autónimicas in Spanje zijn: Galicia, Asturias, Cantabria, País Vasco (Baskenland), Navarra, La Rioja, Aragón, Catalunya (Catalonië), Comunidad Valenciana, Andalucía, Extremadura, Castilla y León, Castilla La Mancha, Comunidad de Madrid, Islas Baleares, Ceuta y Melilla, Islas Canarias (Kanarische eilanden). Hiervan liggen de laatste twee buiten Europees grondgebied.

Moros y cristianos

2010-04-01T18:24:00.002+02:00

Het feest van de Moren en christenen (Moros y cristianos) wordt gevierd ter herdenking aan de herovering van het Iberisch schiereiland op de Moren. Het werd al gedurende eeuwen in heel Spanje gevierd toen het enige tijd in verval raakte, waarna het sinds het einde van de Spaanse Burgeroorlog (1939) weer in provincies als Murcia, Castilla-La Mancha, Andalucía en Valencia in ere is hersteld. In de plaatsjes Alcoy, Onteniente en Villena, in de provincie Alicante, is het feest zelfs in 1980 tot internationale attracties verklaard. Ook in vele andere dorpen aan de Middellandse Zeekust van Spanje wordt het, in de maand april, op groote wijze gevierd.

Moros y cristianos is onbetwist een van de meest kleurrijke Spaanse feesten. Het religieuze en theatrale element maken het feest zo uniek. Ieder jaar levert een groep een leider, die de opdracht krijgt om het feest te openen. Dat begint dan met de zg. Entrada, de binnenkomst van de twee groepen, wat dan weer vervolgd wordt met een processie ter ere van de partroonheilige van iedere stad of dorp. Uiteindelijk loopt dit uit in een groot slagveld. Met gebruik van vuurwerk, paarden, en zelfs soms olifanten en kamelen. wordt het fort of kasteel van de Moren door de christenen veroverd.

De kleding is zeer kleurrijk en heeft een historisch effect. Er worden sabels, helmen en veren door de deelnemers gedragen en tijdens de optochten wordt marsmuziek van pauken, trommels en fluiten gespeeld. Die muziek is gebaseerd op een pasodoble, die gecomponeerd werd door Gustavo Pascual Falcó.

De leegloop van het Spaanse 'platteland'

2010-02-09T15:38:00.002+01:00

Het leegste land van Europa. Zo werd Spanje al door de schrijver >>Cees Nooteboom genoemd. Dat wordt heden ten dage nog eens versterkt door de de leegloop van de dorpen. Al in de vijftiger en zestiger jaren zette zich dat in beweging. En nog steeds is het 'platteland' van Spanje aan het ontvolken. In de afgelopen vijftien jaar zijn er zelfs 876 dorpen volledig verlaten. Dat heeft het Spaanse bureau voor statistiek (INE) bekend gemaakt op 8 februari 2010.

Vooral in het noorden, in Galicia en Asturias, is de leegloop een groot probleem. Van de dorpen die sinds 1995 in het hele land zijn verdwenen, lag 56% in de eerste en 18% in de tweede 'Comunidad Autónoma'. De Spanjaarden verlaten massaal het land, omdat de werkgelegenheid fors is gedaald door onder andere schaalvergroting en mechanisering in de landbouw. José Ramón Gómez, voorzitter van het bestuur van de provincie Lugo (Galicia), noemt het tegengaan van de krimp op het Spaanse land 'de uitdaging van 21ste eeuw'. Hij wil forse investeringen in onder meer de werkgelegenheid en de sociale voorzieningen in de dorpen.

Sommige kleine gemeenten, bijvoorbeeld in Baskenland, denken al een oplossing te hebben gevonden in de vorm van financiële bijstand aan mensen die een huis bezitten in hun gemeente en/of aan ouders van in hun dorp geboren kinderen. Zo hopen ze bewoners te behouden en zelfs nieuwe aan te trekken. De toekomst zal moeten uitwijzen of dat zal lukken.

Foto: Gé C. Witmaar (zie: >>Het vergeten Spanje)

Vogelsoorten in Spanje

2010-02-08T15:54:00.001+01:00

Vanwege haar ligging tussen Europa en Afrika is Spanje een uitstekende rustplaats voor migrerende vogels tussen de twee continenten. Ongeveer 500 soorten zijn te vinden op het Schiereiland en haar eilanden, waarvan velen uniek zijn. Het Spanje-blog wil graag helpen om de Spaanse benamingen te begrijpen, en daarom hier een complete lijst met vertalingen:

Alken. Zwartwitte duikende zeevogels met korte hals en staart. Hun vleugels zijn kort en smal. De poten achteraan het lichaam geven ze een rechtopstaande houding. Alken duiken en zwemmen gemakkelijk, op het land schuifelen ze onbehendig.

Alca (v): Alk; Arao común (m): Zeekoet; Frailecillo común (v): Papegaaiduiker.

Arenden, haviken en aanverwanten. Familie van (middel) grote stootvogels.
Wouwen: Aguila pescador (v): Visarend; Milano real (m): Rode wouw; Milano negro (m): Zwarte wouw; Elanío azul (m): Grijze wouw; Aguila culebrera (v): Slangenarend.Buizerden: Aguila calzada (v): Dwergarend; Ratonero común (m): Buizerd; Halcón Abejero: Wespendief; Aguila Perdicera (v): Haviksarend. Haviken: Gavilan (m): Sperwer; Azor (m): Havik. Arenden: Aguila real (v): Steenarend; Aguila imperial (v): Keizersarend. Gieren:Alimoche (m): Aasgier; Quebrantahuesos (m): Lammergier; Buitre negro (m): Monniksgier; Buitre común (m): Vale gier; Buitre leonado (m): gier. Kiekendieven:Aguilucho lagunero (m): Bruine kiekendief; Aguilucho pálido (m): Blauwe kiekendief; Aguilucho cenizo (m): Grauwe kiekendief.

Bijeneters. In troepen levende, helder gekleurde vogels met lange vleugels en staart. Hun snavel is lang en licht gebogen. Ze zitten op draden of toppen van struiken en kijken daar uit naar bijen, wespen en andere insekten. Ze slaan de prooi dood voor ze hem opeten. Hun vlucht is zwaluwachtig.
Abejaruco (m): Bijeneter.

Boomklevers. Kleine gedrongen vogels met een korte staart, die tegen bomen opklimmen. Het is de enige vogelsoort, die
met de kop naat beneden kan afdalen.
Dit gebeurt met een schokkende gang.
Ze voeden zich met ongewervelde
dieren, noten en zaden. Het zijn holenbroeders.
Trepador azul (m): Boomklever; Treparriscos (m): Rotskruiper; Agateador común (m): Boomkruiper; Mirlo acuático (m): Waterspreeuw.

Duiven. Duiven zijn groter dan tortels. Ze nestelen in bomen of op dakrichels. Tortels zijn boombroeders.
Paloma bravía (v): Rotsduif of Wilde duif; Paloma zurita (v): Holenduif; Paloma torcaz (v): Houtduif; Tórtola (v): Tortelduif.

Fazanten. Bestaat uit drie onderfamilies: de patrijzen, de hoenders en de valken. De eersten zijn stevig gebouwde. hoenderachtige vogels, de hoenderachtige verschillen van de fazanten en de patrijzen vanwege hun neusgaten, de bevederde poten en het ontbreken van sporen. Faisán (m): Fazant. Patrijzen: Perdiz roja (v): Rode patrijs; Perdiz pardilla (m): Patrijs; Codorniz (m): Kwartel. Hoenders: Urugallo (m): Auerhoen.

Valken. De valken zijn een familie van dagstootvogels met lange, zeisachtige vleugels. Ze bouwen geen eigen nest. Ze doden hun prooi door hem in de hals te bijten. Halcón peregrino (m): Slechtvalk; Alcotán (m): Boomvalk; Esmerejón (m): Smelleken; Cernícola primilla (m): Kleine torenvalk; Cernícola vulgar (m): Torenvalk; Halcón Eleonor (m): Eleonora valk.

Gierzwaluwen. Het meest op het luchtruim aangewezen van alle vogels. Ze kunnen ook niet van de grond opstijgen. Oppervlakkig gezien lijken ze op boeren- en huiszwaluwen. Ze voeden zich met vliegende insekten en nestelen in holen of spleten van kliffen, vaak ook in steden en dorpen.
Vencejo común (m): Gierzwaluw; Vencejo real (m): Alpen Gierzwaluw.
Nachtwaluwen. Nachtvogels.
Door hun lange vleugels en staart, grote ogen en en kleine snavel zijn ze gespecialiseerd in het jagen op uiltjes, kevers en vliegende insekten.
Chotacabras gris (m): Nachtzwaluw.

Gorzen. Vinkachtige vogels, die hoofdzakelijk op de grond leven. Hun vlucht is tamelijk snel en golvend. Ze vermijden bewoonde gebieden.
Triguero (m): Grauwe Gors; Escribano montesino (m): Grijze gors; Escribano cerillo (m): Geelgors; Escribano ortolano (m): Ortolaan; Escribano soteño (m): Cirlgors; Escribano palustre (m): Rietgors.

Heggemussen. Hoofdzakelijk solitaire bergvogels. Te ondescheiden van mussen door de dunne insektensnavel en flanken met donkere strepen
Acentor común (v): Heggemus.

Koekoeken. Middelgrote, tamelijk slanke en solitaire vogels van boomrijke gebieden. Lange afgeronde staart enigszins naar beneden gebogen snavel. Ze leggen hun eieren in de nesten van andere vogels.
Críalo (m): Kuifkoekoek; Cuco (m): Koekoek.

Klauwieren. Middelkleine tot middelgrote landvogels, vrij agressief en met een gehaakte snavel. De geslachten zijn over het algemeen gelijk. Ze hebben een lange, ronde of trapvormige staart. Hun vlucht is rechtlijnig.
Alcaudón real (m): Klapekster; Alcaudón común (m): Roodkopklauwier; Alcaudón dorsirrojo (m): Grauwe klauwier.

Kraaien. Krachtige snavels en poten, zeer intelligent. Het zijn de grootste zangvogels, maar de zang is weinig melodieus. De geslachten zijn gelijk. Ze leven gewoonlijk in troepen en nestelen in bomen of op rotswanden.
Arrendajo (m): Vlaamse gaai; Urraca (v): Ekster; Urraca Rabilargo (v): Blauwe ekster; Chova Piquirroja (v): Alpenkraai; Chova Piquigualda (v): Alpenkauw; Cuervo (m): Raaf; Graja (v): Roek; Corneja Negra (v): Zwarte kraai; Grajilla (v): Kauw.

Leeuweriken. Kleine tot middelgrote vogels, die op de grond leven. Meestal zijn ze sober van kleur en hebben ze een matig dikke snavel. De geslachten zijn gelijk en hun zang is meestal in de lucht. Leeuweriken lopen of rennen, maar hippen niet.
Terrera común (v): Kortteenleeuwerik; Calandria (m): Kalenderleeuwerik; Totovia (v): Boomleeuwerik; Alondra común (v): Veldleeuwerik; Cogujada común (v): Kuifleeuwerik; Cogujada montesino (v): Thekla leeuwerik.

Lepelaars. Espátula (v): Lepelaar.

Lijsters, tapuiten en aanverwanten. Een grote familie, die bestaat uit tapuiten en roodstaarten. Hieronder vallen de beste zangers: de roodborsttapuiten en paapjes. Het zijn kleine roodborstige lijsters, die de gewoonte hebben op een uitkijkpost te zitten.
Tapuiten zijn kleine lijsterachtige vogels met gewoonlijk een opvallend witte stuit en de staart meestal met witte zijden met zwart in het centrum en aan de punt Roodstaarten zijn roodborstachtige vogels met een roodbruine staart bij beide geslachten. Ze hebben vliegenvangerachtige uitvallen en nestelen in holen.
Mirlo (m): Merel; Mirlo capuchino (m): Beflijster; Zorzal real (m): Kramsvogel; Zorzal alirrojo (m): Koperwiek; Zorzal común (m): Zanglijster; Zorzal charlo (m): Grote lijster. Tarabilla común (v): Roodborsttapuit; Tarabilla norteña (v): Paapje; Roquero solitario (m): Blauwe rotslijster; Roquero rojo (m): Rode rotslijster. Tapuiten: Collalba gris (v): Tapuit; Collalba rubia (v): Blonde tapuit; Collalba negra (v): Zwarte tapuit. Roodstaarten: Collirojo tizón (m): Zwarte roodstaart; Collirojo real (m): Gekraagde roodstaart; Petirrojo (m): Zwarte roodborst; Pechiazul (m): Blauwborst; Ruiseñor común (m): Nachtegaal; Alzacola (m): Rosse waaierstaart. Vliegenvangers. Papamoscas (m): Grauwe vliegenvanger; Papamoscas cerrojillo (m): Bonte vliegenvanger.

Meeuwen en sterns. In troepen levende zeevogels met lange vleugels en poten met zwemvliezen, te verdelen in meeuwen en sterns. Sterns lijken op gracieuze kleine meuuwen met langere vleugels en een gevorkte staart. Ze hebben een puntigere snavel. Volwassen meeuwen zijn van onder wit en van boven grijs en zwart. De kop is over het algemeen wit. Zee sterns zijn grijs met wit en hebben een zwarte kop en nek. Ook de vleugelpunten zijn wit.
Gaviato reidora (v): Kokmeeuw; Gaviota enana (v): Dwergmeeuw; Gaviota cabecinegra (v): Zwartkopmeeuw; Gaviota argéntea (v): Zilvermeeuw; Gaviota sombria (v): Kleine mantelmeeuw; Gavión (m): Grote mantelmeeuw; Gaviota tridáctila (v): Drieteenmeeuw. Sterns: Pagaza piconegra (v): Lachstern; Charrán patinegro (m): Grote stern; Charrán común (m): Visdief; Charrancito (m): Dwerstern. Moerassterns: Fumarral común (m): Zwarte stern; Fumarral cariblanco (m): Witwangstern.

Mezen. Kleine actieve vogels met korte snavels. Ze leven in troepen en eten insecten. Diverse soorten zijn in tuinen
te vinden. De geslachten zijn gelijk, evenals zomer- en winterkleed. Ze nestelen in holen en nestkasten.
Pájaro moscón (m): Buidelmees; Carbonero Garropinos (m): Zwarte mees; Paro Carbonero (m): Koolmees; Heredillo común (m): Pimpelmees; Heredillo capuchino (m): Kuifmees; Mito (m): Staartmees.

Mussen.
Gorrión moruno (m): Spaanse mus; Gorrión molinero (m): Ringmus; Gorrión común (m): Huismus; Gorrión chillón (m): Rotsmus.

Ooievaars en nimmerzatten.
Cigüeña común (v): Ooievaar; Cigüeña negra (v): Zwarte ooievaar; Flamenco (m): Flamingo.

Piepers en kwikstaarten. Piepers zijn kleine, enigszins slanke insektenetende vogels met een lange staart. Ze hebben een golvende vlucht en zingen tijdens de vlucht. Kwikstaarten hebben een langere staart dan piepers en ze wippen voortdurend met de staart op en neer.
Alcaudón real (m): Klapekster; Alcaudón común (m): Roodkopklauwier; Alcaudón dorsirrojo (m): Grauwe klauwier.

Plevieren. Kleine tot middelgrote waadvogels met korte snavel. Tijdens het voedselzoeken rennen ze een beetje, stoppen dan en knikken met de kop. Het lijkt dan alsof ze luisteren. Onderfamilies zijn de goudplevieren en de kieviten.
Chorlitejo grande (m): Bontbekplevier; Chorlitejo chico (m): Kleine plevier; Chorlitejo patinegro (m): Strandplevier. Goudplevieren: Chorlito dorado común (m): Bontbekplevier; Chorlito gris (m): Zilverplevier; Vuelvepiedras (m): Steenloper. Kieviten: Avefría (m): Kievit. Vorkstaartplevier: Kleine vogels met lange poten en korte, puntige snavels. Plevierachtig op de grond, zwaluwachitig in de lucht.
Canastera (v): Vorkstaartplevier. Waadvogels: Ostrero (m): Scholekster; Cigüeñuelo (m): Steltkluut; Avoceta (m): Kluut. Plevieren: Kleine vogels met lange poten en korte, puntige snavels. Plevierachtig op de grond, zwaluwachitig in de lucht.
Canastera (v): Vorkstaartplevier.

Rallen, kwartelkoning en meerkoeten. Kleine tot middelgrote schuwe grondvogels met tamelijk lange poten en tenen. De vleugels en staart zijn enigszins kort. Uitgezonderd de kwartelkoning zijn het moerasvogels. De kraanvogels zijn groter en hebben sterke, rechte snavels.
Racón (m): Waterral; Polluela pintoja (m): Porseleinhoen; Polluela chico (m): Kleine waterhoen; Pollo de agua (m): Waterhoen; Focha común (v): Meerkoet; Focha cornuda (v): Knobbelmeerkoet; Calmon común (m): Purperkoet. Trappen: Avutarda (v): Grote trap; Sisón (m): Kleine trap. Kraanvogels: Grulla común (m): Kraanvogel.

Reigers, zilverreigers en roerdompen. Grote tot zeer grote waadvogels, met lange poten, snavel en hals, die aangepast zijn aan het voedsel zoeken in ondiep water. De kop is dikwijls versierd met verlengde pluimen.Garza real (v): Blauwe reiger; Garceta común (v): Kleine zilverreiger; Garcilla Bueyera (v): Koereiger; Garcilla Cangrejera (v): Ralreiger; Martinete (m): Kwak; Avetorillo común (m): Woudaapje. Futen: Somormujo lavanco (m): Fuut; Zampulín cuellinegro (m): Kuifduiker; Zampulín chico (m): Dodaars.

Scharrelaars. Helder gekleurde kraaiachtige vogels. Ze hebben de gewoonte buitelingen te maken tijdens de baltsvlucht. Stevige licht gehaakte snavel. Ze nestelen in bomen.
Carraca (v): Scharrelaar.

Snippen en strand- lopers. Kleine tot grote waadvogels met lange snavels. De snippen zijn kleiner met lange snavel en korte poten en leven in moerassen, laagveen, vochtige weidevelden en heidevelden. De wulpen zijn wat groter met lange poten en witte stuit. De snavel is lang en naar beneden gebogen. Ruiters en oeverlolpers leven in de winter bij ondiep zoet en zout water.
Correlimos zarapatín (m): Krombekstrandloper; Correlimos común (m): Bonte strandloper; Correlimos de Temminck (m): Temmicks strandloper; Correlimos menudo (m): Kleine strandloper; Correlimos gordo (m): Kanoet strandloper; Correlimos tridáctilo (m): Drieteenstrandloper. Ruiters en oeverlopers: Achibebe común (m): Tureluur; Achibebe oscuro (m): Zwarte ruiter; Achibebe chico (m): Oeverlopers; Achibebe bastarde (m): Bosruiter; Achibebe grande (m): Witgatje; Combatiente (m): Kemphaan; Achibebe fino (m): Groenpootruiter. Wulpen: Zarapito real (m): Wulp; Zarapito trinador (m): Regenwulp; Agujo colipinta (m): Rosse gruto; Chocha perdiz (m): Houtsnip. Snippen: Agachadizachica (v): Bokje; Agachadiza común (v): Watersnip; Alcaraván (m): Griel.

Spechten. Landvogels, gespecialiseerd in het beklimmen van bomen. Ze jagen op insekten in de schors en rot hout. De stijve sttaart dient als steun bij het klimmen. Hun klauwen hebben twee tenen naar voren en twee naar achteren, zeer geschikt voor het klimmen. Ze nestelen in boomholen en hebben een zeer lange tong.
Pito negro (m): Zwarte specht; Pito real (m): Groene specht; Pico picapinos (m): Grote bonte specht; Pico menor (m): Kleine bonte specht; Torcecuello (m): Draaihals.

Spreeuwen. Middelgrote, gedrongen vogels met een korte staart. Ze lopen maar hippen niet op de grond. De geslachten zijn gelijk. Ze leven in troepen en voeren vaak massale formatievluchten uit, die snel en rechtlijnig zijn.
Estornino (m): Spreeuw; Estornino negro (m): Zwarte spreeuw; Oropendola (v): Wielewaal.

Uilen. Nachtelijke stootvogels met lange ronde vleugels, korte staart en bevederde poten. Ze nestelen in holen, oude nesten van andere vogels of op de grond.
Lechuza común (v): Kerkuil; Buho real (m): Oehoe; Buho chico (m): Ransuil; Lechuza campestre (v): Velduil; Autillo (m): Dwergooruil; Mochuelo común (m): Steenuil; Cárabo (m): Bosuil.

Vinken. Kleine, in troepen levende vogels met dikke snavels. Ze eten zaad en nestelen hoofdzakelijk in biotopen met bomen, Hun vlucht is golvend en dansend.
Pinzón real (m): Keep; Pinzón vulgar (m): Vink; Jilguero (m): Putter; Lúgano (m): Sijs; Verderón común (m): Groenling; Camachuelo común (m): Goudvink; Picogordo (m): Appelvink; Pardillo común (m): Kneu; Verdecillo (m): Europese kanarie; Piquituerto común (m): Kruisbek.

IJsvogels. Middelgrote vogels met korte poten, lange krachtige snavel en helder gekleurd kleed.
Martin pescador (m): IJsvogel; Abubilla (v): Hop.

Zandhoeders. Hoofdzakelijk zandkleurige landvogels. Ze nestelen op de grond en komen vooral voor in woestijnen en droge steenachtige gebieden.
Ganga común (v): Witbuikzandhoen.

Zangers. Kleine trekvogels met dunne insektenetende snavels. De belangrijkeste veldkenmerken van de groep is geluid. Ze nestelen op de grond of in struiken.
Buscarla pintoja (v): Sprinkhaanroetzanger; Buscarla unicolor (m): Snor.
Rietzangers: Carricero común (m): Kleine karekiet; Carricero tordal (m): Grote karekiet; Carricero real (m): Zwartkoprietzanger; Ruiseñor bastardo (m): Cetti's zanger; Buitrón (m): Waaierstaartrietzanger. Spotvogels:Zarcero común (m): Orpheussportvogel; Zarcero pálido (m): Vale sportvogel. Grasmussen: Carruca zarcera (v): Grasmus; Carruca mosquitera (v): Tuinfluiter; Carruca capirotada (v): Zwartkop; Carruca mirlona (v): Orpheusgrasmus; Carruca cabecinegra (v): Kleine zwartkop; Carruca tomillera (v): Brilgrasmus; Carruca carrasqueña (v): Baardgrasmus; Carruca rabilarga (v): Provençaalse grasmus. Loofzangers: Mosquitero musical (m): Fitis; Mosquitero común (m): Tjiftjaf; Mosquitero papialba (m): Bergfluiter; Reyezuelo sencillo (m): Goudhaantje; Reyezuelo listado (m): Vuurgoudhaantje.

Zwaluwen. Kleine slanke vogels, heersers van het luchtruim. Ze hebben een gevorkte staart en een korte platte snavel met brede bek. Hun vleugels zijn korter dan die van de gierzwaluwen.
Golondrina común (v): Boerenzwaluw; Avión roquero (m): Rotszwaluw; Golondrina dáurica (v): Roodstaartzwaluw; Avión zapador (m): Oeverzwaluw; Avión común (m): Huiszwaluw.

Zwanen, ganzen en eenden.
Ganzen: Ansar común (m): Grauwe gans; Ansar campestre (M): Rietgans. Eenden: Tarro blanco (m): Bergeend. Grondeleenden. Ánada real (m); Wilde eend; Ánada Friso (m): Krakeend; Ánada silbón (m); Smient; Cerceta común (v): Wintertaling; Cerceta carretano (v): Zomertaling; Ánada rabudo (m); Pijlstaart; Pato cuchara (m): Slobeend; Cerceta pardilla (v): Marmereend; Pato colorado (m): Krooneend. Duikeenden: Porrón moñuco (m): Kuifeend; Porrón común (m): Tafeleend. Zeeëenden: Negrón común (m): Zwarte zeeëend; Negrón especulado (m): Grote zeeëend. Zaagbekken: Serreta mediana (v): Middelstezaagbek. Stekelstaarteenden: Malvacia (v): Witkopeend.

Samenstelling: Herman van Hove / Illustraties: Tjade Witmaar

De 'Romería del Rocío', het grootste bedevaartsfeest van Spanje

2010-02-04T10:20:00.000+01:00

De Romería del Rocio, de belangrijkste en grootste bedevaart van Spanje, verenigt jaarlijks met Pentecontes (Pinksteren) tienduizenden pelgrims in een harmonie van geloof en cultuur. De climax, als de Virgen del Rocío (de Maagd María) in het plaatsje El Rocío naar buiten wordt gedragen, gaan vele rituele en muzikale momenten vooraf, gedomineerd door de flamenco. Het lopen van El Camino (de tocht te voet naar Almonte, Huelva) en het doorbrengen van een of meerdere nachten onder de sterren zijn van grote waarde voor alle Romeros, zoals de pelgrims genoemd worden. Dat gaat niet alleen te voet, maar ook met paarden. Voor de vele hermandades (broederschappen) uit heel Andalucia en zelfs uit heel Spanje is de Romeria del Rocio het belangrijkste evenement van het jaar.

Maanden van tevoren beginnen de voorbereidingen: er wordt kleding gemaakt of gekocht en er worden huifkarren versierd. Deelname kost veel geld, maar de echte liefhebbers eten liever het hele jaar droog brood dan dat ze het aan zich voorbij te laten gaan. De tocht naar El Rocío wordt te voet, te paard of met versierde karren afgelegd. 's Nachts staan de huifkarren in een kring en wordt er tot in de late uurtjes gegeten en gedanst op de klanken van rocieras, de bedevaartliederen.

Seseña, gloednieuwe spookstad onder Madrid

2010-02-01T19:27:00.000+01:00

(Uit: Trouw van 9 mei 2009)

Op een kurkdroge vlakte onder Madrid moest een paradijs komen voor de middenklasse. Maar nu staan de hijskranen stil en is ’spookstad Seseña’ een symbool van de crisis in Spanje.

Midden in een woestijnachtig gebied, op een half uur rijden ten zuiden van Madrid, verrijst opeens een woud van appartementenblokken van rode en gele baksteen. Het is het grootste woningbouwproject van Europa dat door één enkele ontwikkelaar is gebouwd. Francisco ’Paco’ Hernando heet hij, bijgenaamd El Pocero, de putjesschepper.

Aan het einde van een verlaten boulevard heeft Hernando een monument opgericht voor zijn ouders. Het paar kijkt in brons vanaf een rotonde uit op het imposante werk van hun zoon, die zij in grote armoede moesten opvoeden. Hernando stilde zijn honger met bananenschillen en kaaskorsten uit de ’vuilnisbakken van de rijken’. Dat schrijft hij in zijn autobiografie, waarin hij uitlegt hoe hij één van de rijkste Spanjaarden werd.

Maar nu zit het Hernando, die zijn bijnaam dankt aan de riolen die hij aan het begin van zijn carrière ontstopte, opnieuw tegen. Zijn grootste project tot nu toe telt 5.000 woningen, dat hadden er 8.000 meer moeten zijn. Minstens 40.000 mensen moesten wonen in zijn stad, die hij onder andere heeft voorzien van een een kunstmatig meer en een park dat genoemd is naar zijn vrouw, María Audena.

El Pocero moest gedwongen door schulden tweeduizend appartementen aan de banken verkopen. Net als zijn collega’s heeft hij jarenlang te veel en te dure huizen gebouwd. De Spaanse huizenzeepbel, opgeblazen door een lage rente en speculatiedrift, spatte begin vorig jaar uiteen. De banken bieden zijn woningen nu met 40 procent korting aan.

>>Lees verder in Trouw.

Overwinteren in Spanje

2010-02-01T15:22:00.000+01:00

Voor overwintering in Spanje is er voor onderdanen van de E.U. niet bijzonders vereist.

Voor een verblijf van minder dan 3 maanden moet u in het bezit zijn van een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort en kinderen jonger dan 12 jaar van een certificaat met daarop een foto.

Voor een verblijf van langer dan 3 maanden moet tegenwoordig een inschrijvingsattest aangevraagd worden. Dit is een certificaat, dat wordt afgeleverd door de Oficina de Extranjero of als die er niet vlakbij is bij het politiebureau.

La Calahorra (Córdoba)

2010-01-09T17:55:00.000+01:00

Deze van oorsprong Moorse vesting, gebouwd ter defensie van de brug over de Guadalquivir, waar door de Spanjaarden natuurlijk ook het nodige aan is toegevoegd, is nu een museum. Van boven gezien heeft het de vorm van een kruis met drie armen en op elk staat een vierkante toren. Het oorspronkelijk slot bestond uit twee torens, die door een enorme boog met elkaar communiceerden. Later, in de veertiende eeuw, werden de derde toren en de halfronde muren in de hoeken tussen de torens eraan toegevoegd. Dit gebeurde door voorstanders van Enrique de Trastámara om zich zodoende beter te kunnen verdedigen tegen aanvallen van de troepen van Pedro de Wrede.

'Lunes de Aguas', het feest van de verbannen hoeren

2010-01-06T19:22:00.003+01:00

Lunes de Agua, 'Watermaandag', of wat preciezer, Lunes cruzando las aguas, 'op maandag het water oversteken', is een traditie die teruggaat naar de 16de eeuw, in de regeringsperiode van Filips II. Deze streng religieuze koning, die ons Nederlanders wel bekend is, besloot dat tijdens de Vastenperiode, de veertig dagen voor Pasen, alle hoeren de stad Salamanca moesten verlaten. Voor de studenten betekende dat dus veertig dagen zonder vleselijk vertier.

Op de maandag, een week na Pasen, werden de prostituées, die zich al die tijd aan de andere kant van de rivier de Tormes ophielden, dan weer welkom geheten in de stad. Een pater, genaamd Padre putas (Vader van de hoeren), werd belast met de taak om deze dames het goede nieuws te brengen. In zijn roeibootje stak hij de rivier over, geëscorteerd door vele andere mannen, waaronder de studenten, allemaal in roeibootjes, die daarna de meisjes van plezier weer naar de overkant terugbrachten.

Deze traditie wordt nog steeds gevierd, ook al komt er tegenwoordig geen hoer of priester meer aan te pas. Werk en scholen worden in Salamanca om twee uur ´s middags gesloten en dan trekt men met familie en vrienden naar de rivier de Tormes voor de zg. hornazo, een groot rond brood uit de oven, gevuld met ham en chorizo. In een dorp als Alaraz, ook in Salamanca, wordt vrolijk op de Jota gedanst, terwijl de patroonhelige, de Cristo del Monte, die tijdens de Semana Santa door de straten mocht, weer veilig wordt teruggebracht naar de Hermita, een kerkje buiten het dorp.

De Spaanse wijn

2009-12-21T11:10:00.000+01:00

Spaanse wijn heeft door de geheel eigen druivensoorten een geheel eigen karakter. In andere wijnlanden gebruikt men de bekendste druivensoorten als Cabernet Sauvignon, Merlot en Chardonnay. Spanje gebruikt echter voornamelijk eigen druivensoorten, waarvan de bekendste de zg. Tempranillo en Verdejo zijn.

Spaanse wijnen zijn ingedeeld in verschillende categorieën: Vino de Mesa (tafelwijn), Vino de la Tierra (landwijn met herkomst), Denominación de Origen (wijn uit een gebied met een kwaliteitscertificaat) en Denominaciön de Origen Calificada (gegarandeerde kwaliteitscertificaal).

In Spanje bestaat er tevens een classificatiesysteem op basis van de tijd dat de wijn is gerijpt:
De Cosecha: komt enkele maanden na de oogst al op de markt en heeft geen of hooguit zeer korte tijd in houten vaten gerijpt.
De Crianza wordt minimaal één jaar op hout gerijpt en minimaal één jaar op fles.
De Reserva is minimaal één jaar op hout gerijpt en minimaal twee jaar op fles
De Gran Reserva wordt weer minimaal twee jaar op hout gerijpt en minimaal drie jaar op fles.
Dit zijn de wettelijk vastgelegde minimale rijpingstijden.

Wijnbouw begon in Spanje meer dan 3000 jaar geleden. Internationale faam had het tot voor kort slechts dankzij sterke en zoete wijnen, zoals de Jerez (bij ons bekend als sherry) en de Malaga wijn. Andere wijnen waren er wel, maar men had de techniek niet om ze goed genoeg te maken. Witte wijn had meestal een metaalsmaak en de rode wijn had een hoog alcoholgehalte. De eerste Spaanse wijn, die faam kreeg was de Rioja. Dat kwam vooral doordat Rioja een beetje in het kielzog van de Bordeaux meeging. Vanwege hun nabijheid, was er contact tussen de wijnboeren van die twee streken en wanneer druiven door ziektes aangetast werden, werden de planten bij de ander weer teruggehaald. Rond 1900 begon in Catalonië de productie van champagnoise wijnen, onder de naam Cava.

In de jaren 80 van de vorige eeuw, kwam een doorbraak van Spanje als wijnleverancier. Na toetreding tot de Europese Unie moderniseerde het land. Sindsdien kwamen steeds meer goede wijnen op de markt, enerzijds gemaakt van internationaal populaire druivensoorten en anderzijds van eigen druiven met een typische, smaak, maar wel geproduceerd volgens de nieuwste technieken.

Enkele belangrijke wijngebieden zijn Ribera del Duero, Rioja, Rueda, Somontano, Rías Baixas en Penedés.

Zie ook: het belang van een kurk op een wijnfles; de wijnoogst in Spanje, Spanje recepten blog.

De legende van Madrid

2009-12-17T21:07:00.000+01:00

In één van de harten van de hoofdstad van Spanje, vlakbij het beroemde Prado museum, staat een grote fontein met daarin een beeld van een vrouw op een zegekar, getrokken door leeuwen. Dat is de ‘Plaza de Cibeles’, waar de aanhangers van Real Madrid de gewonnen bekers van hun team vieren. Maar wat doet de godin Cibeles in Madrid?

>> Lees verder.

Als zelfstandige werken in Spanje

2009-09-10T11:47:00.001+02:00

Het kan u overkomen dat een bedrijf u voor zich wil laten werken, maar als zelfstandige. U krijgt dan wel een normale werkdag en vakantiedagen, werkt buitenshuis, maar u heeft geen recht op vakantiegeld en maar beperkt werloosheids- en ziekteuitkering. Dat is goedkoper voor de werkgever en het lijkt zelfs dat u als werknemer meer verdient. Maar laat u zich niet bedriegen. Lees meer in het Spanje wonen & werken blog >>.

Het Andalusische paard, elegant en meegaand

2009-09-09T10:14:00.000+02:00

Het Andalusisch paard is afkomstig uit Andalusië in het zuiden van Spanje. De oorsprong van het ras is niet zeker. Volgens sommigen is het een inheems en zuiver ras. Anderen houden het er op dat het ras het resultaat is van een kruising tussen inheemse paardenrassen en de afstammelingen van het Przewalski paard, meegebracht door de Iberiërs, en het Tarpan paard, geïntroduceerd door de Kelten.

Al in de Oudheid werden de paarden van het schiereiland geprezen door volkeren, die ermee in contact kwamen, van Phoeniciërs en Carthagers tot Romeinen en later de Moren. Met de invasie door de laatstgenoemden, kwamen ook hun eigen paarden naar het schiereiland over en vermoed wordt dan ook dat die ook invloed hebben gehad op het tegenwoordige Andalusisch paardenras.

Het Andalusisch paard bezit evenwichtige verhoudingen. Het hoofd is niet te groot en niet te klein, hij heeft een perfect profiel en grote expressieve ogen. De hals is boogvormig en de achterhand bij het begin van de staart is mooi afgerond. Hij heeft een lange gespierde rug, korte gespierde voorpoten, weelderige manen en staart. Maar belangrijker nog: hij heeft een goed temperament. Hij is intelligent en meegaand van aard. Dat maakt hem geschikt voor allerlei vormen van paardrijden, o.a. tijdens het stierengevecht in de arena. Hij is ook vooral geschikt voor de dressuurkunst; echter niet zozeer voor races.

Op de rots van Gibraltar: de berberaap

2009-09-08T12:22:00.000+02:00

Men denkt dat het de Moren waren, die vanuit Noord-Afrika de apen op de rots van Gibraltar naar Spanje hebben gebracht, misschien aanvankelijk als huisdier. Maar het kan ook mogelijk zijn, ook al worden ze 'berberaap' genoemd, dat ze gewoon overgebleven zijn van de aap, die ooit in oude tijden over Europa verspreid was.

In elk geval waren ze er al toen de Engelsen in 1704 bezit namen van Gibraltar. Later, in 1942, toen de kolonie verkleinde tot een zevental exemplaren, gaf Winston Churchill hoogst persoonlijk het bevel om apen uit Afrika te gaan halen, waarschijnlijk omdat een volkslegende zegt dat zolang er apen op de rots in Gibraltar aanwezig zijn, de stad onder Brits bestuur zal blijven vallen.

Wat zeker is, is dat de kolonie van deze berberapen is de allerlaatste op het hele Europese continent zijn. Maar hun situatie is geheel anders dan die van hun soortgenoten in Noord-Afrika. Waar de apen in Noord-Afrika in diepe problemen zitten, hebben hun colega’s in Gibraltar het juist vrij goed. Momenteel zijn er ongeveer 230 dieren verdeeld over vijf groepen in het gebied van de rots van Gibraltar. Soms geeft hun grote hoeveelheid wel problemen met de bevolking van de stad. Door het contact met buitenlandse toeristen is de natuurlijke verhouding namelijk wat verstoord geraakt; ze zijn te afhankelijk geworden van de mens voor hun voedsel. Dit bracht de apen ertoe om meer en meer de stad in te komen in hun zoektocht naar meer voedsel, en zo woningen, kleding en voertuigen beschadigden.

Intercambio Holanda (Taaluitwisseling)

2009-08-09T10:23:00.001+02:00

Intercambio betekent letterlijk 'talenuitwisseling' en is in Spanje een beproefd middel om talenkennis te vergroten. Tijdens een intercambio communiceren bijvoorbeeld een Spanjaard en een Nederlander in hun eigen taal over hun hobby's, passies, werk, of welk onderwerp dan ook. Een intercambio stelt mensen dus in staat om op een leuke en enerverende manier elkaars moedertaal te leren spreken. Daarnaast is het natuurlijk een ideale mogelijkheid om mensen uit andere landen en culturen te leren kennen.

>>Lees verder...

Oviedo: 'prinselijke' provinciehoofdstad met verleden

2009-03-25T12:45:00.007+01:00

Oviedo (in het Asturisch: Uviéu) is de hoofdstad van het prinsdom van Asturië, in het Spaans Asturias. Het is ook de hoofdstad van de gelijknamige provincie. De stad is ongeveer 187 km² groot en heeft bijna 220.000 inwoners.
Oviedo werd volgens bepaalde bronnen gesticht door Fruela I van Asturië, koning van het toenmalige koninkrijk tussen 757 en 768. Hij was een liefhebber van de jacht en zocht voor zijn jachtpartijen een plek dichterbij zijn geliefd jachtgebied. Op 25 november 761 besloot hij zo daar een vast onderkomen te bouwen. Volgens de legende vroeg hij aan zijn gevolg waar zij vonden dat het gebouwd zou moeten worden, waarop dezen antwoordden: "Ubi edo" ("waar en hoe"). Zo ontstond dus de naam van de uiteindelijke stad.
Andere bronnen maken gewaar ervan dat in 8ste eeuw op een hoogte tussen drie heuvelruggen het benedictijnenklooster San Vicente werd gesticht. Daaromheen ontwikkelde zich de nederzetting Ovetum. In 789 werd het door de Moren verwoest, waarna Alfonso II, el Casto, de Kuise, het opnieuw opbouwde en in 792 tot residentie van het koninkrijk Asturië uitriep. Daarbij omringde hij de stad met zware muren, waarvan nu nog resten te zien zijn.

Aan de plattegrond van de oude binnernstad van Oviedo is nog te zien dat het een Middeleeuwse stad was. Er zijn drie paralelle assen, die liepen naar de poorten in de oorspronkelijke stadsmuur. Door de poort Cimadevilla, die uitkwam op de straat met dezelfde naam, die nog bestaat, zijn duizenden pelgrims komen lopen, die op weg waren naar Santiago de Compostela.

Ook al is veel nieuw en gerestaureerd, geeft een wandeling door Oviedo ons nog steeds indrukken van wat de stad in de verschillende periodes van haar bestaan is geweest, sinds de oorsprong in de 8ste eeuw.

Geschiedenis
Van 810 tot 924 was Oviedo de haard van het verzet tegen de Moren, die op dat moment bijna heel het Iberische schiereiland bezet hadden. Vandaaruit werd het christelijke gedeelte langzaam uitgebreid, eerst naar León en Castillië en uiteindelijk naar de rest van het hedendaagse Spanje.
In 1521 werd een groot deel van de stad door een brand verwoest en opnieuw opgebouwd. De bisschop Fernando de Valdés y Salas opende daarna in 1608 de universiteit. In de volgende eeuwen ging de stad in aanzien wat achteruit, maar in het begin van de 20ste eeuw bracht de opbloeiende mijnindustrie Oviedo opnieuw tot bloei. De sociale missstanden rondom deze nering liepen in 1934 echter uit tot een opstand, waarbij talrijke gebouwen zware schade opliepen. De Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) was daarna ook verantwoordelijk voor de verwoesting van het één en ander.
Oviedo heeft een imago van een stad, waar niet veel gebeurt. Dat is gedeeltelijk te danken aan de roman La Regenta van Leopoldo Alas (1884). Het boek beschrijft het leven van de mooie Ana Ozores in een stad, waarin met gemak Oviedo herkend kan worden. Ana, de regentes, wordt verteerd door een liefdesdilemma. De provinciale en hypocriete sfeer in haar omgeving is manifest. Op het plein bij de kathedraal staat een beeld van La Regenta, gemaakt door de kunstenaar Mauro Álvarez.
Tegenwoordig staat er in het centrum van Oviedo ook een ander onverwacht beeld, namelijk dat van Woody Allen, ter ere van het feit dat hij de staatsprijs Príncipe de Asturias ontving. Deze prijs is het Spaanse equivalent van de Nobel prijs, en wordt uitgereikt aan grootheden op allerlei gebieden door de kroonprins van Spanje, die tegelijkertijd ook de prins van Asturië is zolang hij de koning niet heeft opgevolgd. Bij het beeld staat een tekst over de stad Oviedo van de beroemde Amerikaanse filmregisseur en -acteur himself.

Bezienswaardigheden
In Oviedo staat aan de Plaza de Alfonso II de indrukwekkende gothische kathedraal, de Sancta Ovetensis.Oorspronkelijk stond op de plaats van de kathedraal een door koning Fruela I gebouwde basiliek, die door de Moren werd verwoest en door Alfonso II weer opgebouwd. Er bevindt zich nog aan de noordoostzijde een toren uit de 11de eeuw. De tegenwoordige kerk werd gebouwd tussen 1328 en 1528. De 82 meter hoge toren, die in 1539 werd voltooid, behoort tot één van de mooiste van Spanje. Tijdens de Burgeroorlog liep die schade op en hij werd daarna gerestaureerd.
Het interieur heeft een 67 meter lang middenschip met kruisribgewelven en aan de binnenzijde balustraden met gothische vensteropeningen. Daarboven zijn spitsboogvensters met gebrandschilderd glas. De verhoogde altaarruimte ligt achter het smeedijzeren hek van het koor, waarin gebrandschilderde ramen zijn. Het enorme retabel met veel reliëfvoorstellingen is gedeeltelijk laat-gothisch, gedeeltelijk Renaissance stijl. Het geeft het Lijdensverhaal van Christus weer: in de middengedeelten Christus als Heerser, daarboven de Verheerlijking van Maria. Het wordt algemeen beschouwd als één van de kunsthistorisch gezien belangrijkste retabels binnen dit genre in Spanje. In de zijbeuken van de kathedraal bevinden zich een aantal zijkapellen, die een bezoek waard zijn.
Verder zijn er in de kerk een Christusbeeld uit het begin van de 12de eeuw, de kerkschat en de relikwieën aanwezig, alsmede een relikwiekastje van cederhout uit de 9de eeuw, beslagen met zilveren platen, die met zeer fijne reliëfs zijn versierd zijn, een met kostbare edelstenen ingelegde Engelenkruis, geschenk van koning Alfonso II in 898 en twee Byzantijnse ivoren diptieken uit de 6de en de 14de eeuw. Het rijk versierde Victoriekruis, dat Don Pelayo, de eerste koning van Asturië, volgens de legende bij de slag van Covadonga gedragen zou hebben, was een geschenk aan de kerk van Koning Alfonso III in 908.
Andere kerken in Oviedo zijn de Santa Maria la Real de la Corte, uit de 17de eeuw, en de San Tirso, oorspronkelijk gebouwd door Alfonso II. Uit die periode, 9de eeuw, stammen nog een groot driedelig rondboogvenster met koorafsluiting en resten van de fundamenten van laatst genoemde kerk. Op de Plaza Mayor bevindt zich de San Isidorokerk, uit de 16de eeuw met een zeer mooi altaar van houtsnijwerk. Een portaal uit de 12de eeuw, nog overgebleben van de oorspronkelijke Romaanse San Isidorokerk, staat heden ten dage in het park Campo de San Francisco. Even buiten de binnenstad bevindt zich het tamelijk afgelegen Julián de los Prados >>. Dit is misschien wel belangrijkste monument van de Asturische kunst.

In het zuidwesten van de Plaza de Alfonso II, schuin tegenover de kathedraal, aan de Cella della Rüa, ligt het Palacio de la Rüa uit de 15de eeuw. Op de Plaza Mayor, schuin tegenover de San Isidoro, bevindt zich het Ayuntamiento (Gemeentehuis) uit 1622. Ook dat moest in 1939, na de Burgeroorlog, gerenoveerd worden en alleen de gevel en de toren met het uurwerk zijn nog origineel. Verder zuidwestelijk ligt het Palacio del Marqués San Feliz of het Palacio del Duque del Parque, waarvan de bouw begonnen werd in 1687. Dat paleis herbergt een waardevolle schilderijencollectie, waaronder de Apostelen van El Greco. Aan de Calle de San Francisco ligt de oorspronkelijk tussen 1534 en 1608 door González de Bracamonte en Juan del Ribero gebouwde Universidad (de universiteit). Die werd ook in 1934 gerenoveerd. Op het binnenhof staat een standbeeld van de stichter Fernando Valdés.

Ten noordoosten van de universiteit bevindt zich het Palacio de los Campos Sagrados uit de 18de eeuw. Tegenwoordig is het een rechtbank. Daarachter ligt het Palacio de Heredia uit de 18de eeuw. Het Hospicio Provincial de Oviedo, een hospitium dat in de 18de eeuw door Isidoro Gil de Jaz werd gebouwd met als doel om de gefingeerde bedelarij tegen te gaan en de echte armen te helpen, fungeert tegenwoordig als het deftige hotel Reconquista. Het klooster San Vicente ten oosten van de kathedraal, werd gesticht in 781 en is het oudste gebouw van de stad, werd gerenoveerd in de 9de, 11de, 14de, 15de en 16de eeuw, en heeft met nog altijd oorspronkelijke bouwelementen. Daar bevindt zich heden het Museo Provincial (provinciaal museum), waar preromaanse en romaanse kunst te bezichtigen is. Achter het museum, naast de kerk Santa Maria de la Corte, ligt het benedictinessenklooster San Pelayo, gesticht door Alfonso II en gerenoveerd in de 18de eeuw. In 1934 tijdens de opstand van de mijnwerkers werd het zwaar beschadigd. Verder is op de Plaza de Santo Domingo in het zuidoosten van de stad het klooster Santo Domingo te vinden. Dat dateert uit de 16de en 18de eeuw. Het vermelden waard is ook de antieke en nog goed geconserveerde fontein Foncalada. In het Teatro Campoamo uit 19de eeuw worden nog steeds belangrijke operavoorstellingen gehouden.

De omgeving
Ten Noorden van Oviedo ligt de Monte Naranco met twee van de mooiste preromaanse bouwwerken van Spanje: Santa María del Naranco >> en San Miguel de Lillo >>. De Santa Maria del Naranco was oorspronkelijk het paleis van koning Ramiro en werd gebouwd tussen 842 en 884. In de 13de eeuw werd het pas verbouwd tot een kerk, die gewijd werd aan de Heilige Maagd. De kerk kwam in 1881 op de lijst van nationale monumenten en werd in 1931 en 1939 gerestaureerd.

Andere preromaanse kerken in de omgeving zijn:
De San Pedro de Nora, op 13 kilometer ten westen van Oviedo. Deze bevindt zich grotendeels nog in oorspronkelijke staat en heeft een tongewelf uit de 9de eeuw. Het dwarsschip bestaat uit drie rechthoekige absissen.
In Tuñón is de vrij eenvoudige preromaanse kerk San Adriano te vinden. Die werd in 891 tijdens de regering van Alfonso III gebouwd en in 1108 is gerestaureerd. In de drieschepige kerk treffen we schilderingen uit de eerste periode aan. De kerk heeft mozarabische invloeden.
In Collotio, dat aan de weg van Oviedo naar Santander ligt, bevindt zich, behalve een oude Romeinse brug over de rivier de Nora, de Romaanse kerk Santa Eulalia uit de 12de eeuw, met mooie zuilen en triomfbogen.
In Pola de Lena, aan de weg naar Puerto de Pájares, bevindt zich de kerk Santa Cristina de Lena uit de 9de eeuw. Dit kerkje vertoont enkele overeenkomsten met de eerdergenoemde Santa María del Naranco, al heeft die één verdieping heeft en een grondplan in de vorm van een Grieks kruis. De architectonische indeling van het interieur is zeer harmonich. Het ornamentale steenhouwerwerk aan de plaat van de borstwering ter afsluiting van het presbyterium is de moeite van het bezichtigen zeker waard.

Opus Dei, de waakhond van het Vaticaan

2009-03-10T10:39:00.004+01:00

Op 2 oktober 1928 hoort Jose Maria Enscriva de Balaguer tijdens een retraite in Madrid klokken luiden. Voor hem was dat een teken dat God hem opdroeg om een nieuwe heilige weg uit te stippelen voor gewone mannen en vrouwen. Onder de naam Opus Dei begint hij met het ontwikkelen van een zogenaamde lekenorganisatie. Leken zijn in dit geval lieden die wel de katholieke geloften aflegden, maar verder gewoon hun profane werk en levenswijze voortzetten. De organisatie kenmerkt zich door het zweren van onvoorwaardelijke trouw aan de paus en is fel gekant tegen de democratisering binnen de kerk. Inmiddels kent Opus Dei meer dan 84.000 leden waarvan er ongeveer 1800 het priesterschap dragen en is er een veelvoud aan sympathisanten. Sommige spreken over Opus Dei als een sekte en anderen noemen het liever een orde. Hoe het ook zij, Opus Dei is een krachtige organisatie die zijn wortels tot diep in het Vaticaan heeft. Gordon Urquhart, schrijver van het boek ‘Het Geheime Leger Van De Paus’ trekt de lijn een stuk verder door. Hij zegt dat Opus Dei streeft naar volledige autonomie binnen de kerk. Soberheid, kuisheid, gehoorzaamheid en boetedoening, het is de lijn van Opus Dei.

Dat Escrivá amper 27 jaar na zijn dood al heilig verklaard werd is een wondertje op zich. Als we de invloed van de Heilige Geest niet meerekenen moet hij binnen het Vaticaan wel heel erg goed gelegen hebben. Zeker als je bedenkt dat het Vaticaan bijvoorbeeld Jeanne d’Arc 500 jaar lang heeft laten wachten op haar heiligverklaring. Ook Damiaan kreeg pas 100 jaar na zijn dood de titel Sint voor zijn naam bijgeschreven. De heiligverklaring van Escrivá is nog steeds een heikel onderwerp. Terwijl sommigen het niet meer dan terecht vinden wijzen anderen op het feit dat er niets heiligs aan Escrivá was. Voor veel Spanjaarden was de heiligverklaring danook moeilijk te verkroppen. Het feit dat Escrivá goed bevriend was geweest met de Spaanse dictator Franco was in hun ogen nou niet bepaald een pré voor een heilige. Zo bestond het dat 8 van de 116 ministers onder Franco lid van het Opus Dei waren. Later wordt Opus Dei ook in verband gebracht met mogelijke banden met Pinochet.

>> Lees verder.

Het onderwijs in Spanje

2009-03-09T07:30:00.006+01:00

In Spanje zijn kinderen schoolplichtig van 5 tot 16 jaar. Voor de leeftijd van 5 jaar is er kleuteronderwijs (Infantil).
Het schooljaar loopt van half september tot ongeveer 20 juni. Schoolvakanties zijn er met Kerstmis (twee weken), ongeveer een week Pasen (Semana Santa) en de zomervakantie (juli en augustus en een groot deel van september). Lees meer in het Spanje wonen & werken blog >>.

De weg van Santiago

2009-03-08T13:00:00.006+01:00

‘Santiago’ is de Spaanse naam voor de heilige Jacobus. Het is een samentrekking van ‘Sant’ (heilige) en ‘Yago’ (Jacobo). Terwijl het dus eigenlijk een samengevoegde naam is, wordt in Spaanse bijbelvertalingen de apopstel Jacobus veelvuldig Santiago genoemd. In de Spaanstalige wereld bestaan er veel steden met die naam: Santiago de Chile, Santiago del Teide, etc. Maar de allerberoemdste is Santiago de Compostela, een stadje in de provincie La Coruña (Galicië), in de hoek boven Portugal. Volgens een legende zou het graf van de apostel Jacobus zich daar namelijk bevinden. Daarom was het in de Middeleeuwen één van de belangrijkste christelijke bedevaartplaatsen.

Belang
Dat het graf van Santiago van groot belang werd binnen het christendom had ook veel te maken met de Reconquista, de herovering van Spanje op de moslims. De Spaanse christenen, die over de eeuwen heen vanuit het noorden van het Iberische schiereiland gebied terug trachtten te heroveren, vonden een symbool voor die strijd in de apostel Santiago, waarvan bekend was dat die zijn graf had aan de kust van Galicië. Vanaf het moment dat dit algemene bekendheid kreeg, begonnen pelgrims uit heel Europa in diepe devotie naar dat graf te lopen. Daarvoor dienden ze allerlei wel gevaren en verleidingen langs de weg te trotseren, van rovers en wilde dieren tot prostitutie. Deze voettocht noemt men nog altijd de Camino de Santiago, de Weg naar Santiago. In de onze tijd wordt de route nog steeds gelopen, niet alleen door pelgrims, maar ook door mensen, die zichzelf willen hervinden, en toeristen. In 1999 werd de Weg van Santiago door de Europese Unie uitgeroepen tot ‘Europese Culturele Route'.

Legende en geschiedenis
Na de dood van Christus vervolgde de apostel Jacobus, zoon van Zebedeüs, diens werk in Jeruzalem. Het prediken van het Christendom was echter in die periode verboden en onder Herodes Agripa werd hij in het jaar 42 voor dat vergrijp onthoofd. Volgens de overlevering werd zijn dode lichaam daarna door zijn discipelen geroofd en in een boot gelegd. Ondanks de aanwezigheid van zijn discipelen, bereikte deze zonder enige besturing de kust van Galicië. Daar werd de dode op een kar geladen en uiteindelijk, omdat de ossen daar weigerden verder te gaan, begraven in het bos van Libredón.
Vóór de invasie van de moslims vanuit Noord-Afrika was er al sprake van verering van het graf van Jacobus, maar dat zou pas na de 8ste eeuw tot grotere dimensies komen. Onder het koningsschap van Alfonso II, el Casto (de Kuise) kwam het christelijk gebleven Asturiës, waar de moslims bij Covadonga teruggedrongen werden, tot bloei. In die tijd werd ook het graf van de apostel herontdekt (813) en daarop een eerste prerromaanse basiliek gebouwd. In de 899 liet Alfonso III daar een kathedraal van maken. In de 10de eeuw werd de kerk door de moslims vernield, maar tegenwoordig staat er nog altijd de katedraal, die in de eeuwen daarna in alle glorie is verrezen.
Het graf van Santiago was in de 9de eeuw al van groot belang bij een machtstrijd tussen de noorderlijke machthebbers en priesters, waaronder de Beatus van Liébana, en het bisdom van Toledo, dat teveel tolerantie ten opzichte van de moslims en ketterse ideeën werd verweten. Het graf werd zodoende geadopteerd als symbool voor het ware christendom en de Reconquista. Later, later tijdens de Spaanse Burgeroorlog, zou ook de rebellenleider en latere dictator, generaal Franco, daar gebruik van maken.
In het zg. Codex Calixtinus, het pelgrimsboek uit de 12e eeuw, genoemd naar Calixtus II, die de Weg in 1122 officiëel erkende, wordt de Camino de Santiago (de Spaanse naam voor de Weg van Santiago) gezien als een aardse weergave van de melkweg. Volgens dat boek zag Karel de Grote op een nacht een weg van sterren, die begon bij de Friese Zee en naar Galicië liep. Jacobus zelf gaf die nacht aan Karel de opdracht om zijn bedevaartsroute te openen zodat men zijn graf kon bezoeken. Karel zelf kwam overigens nooit verder dan Zaragoza, vanwaar hij zijn befaamde terugtocht maakte via Roncesvalles nadat hij daar verslagen werd.
Maar in feite was het het Franse klooster van Cluny dat in de 11de eeuw de eerste pelgrimstochten naar het graf van Jacobus stimuleerde. Daaromheen was intussen de stad Santiago de Compostela ontstaan. De bijnaam 'Compostela' komt vermoedelijk van het Latijn 'Campus Stellae', sterrenveld. Dat verwijst naar een ster die, volgens de overlevering, het gebeente van Jacobus op deze plaats heeft aangewezen. De naam ‘Compostela’ werd door de pelgrims gebruikt om de plaats aan te geven.
In de 14de eeuw begon het verval van de Weg van Santiago, wat te maken had met sociale bewegingen in Europa en een steeds grotere aandacht van de Spaanse christenen voor het zuiden, waar de moslims nog altijd delen van Andalusië in handen hadden. Van 1378 tot 1417 is er ook sprake van een verdeling van de christelijke kerk door het westers schisma, waarin er sprake was van een tegenpaus in Avignon.

Tradities
De pelgrims op weg naar Santiago waren herkenbaar aan het teken van de Sint-Jacobsschelp, wat de heilige Jacob aangeeft. Dit is de schelp van een groot weekdier, wat aan de Galicische kust in overvloed voorkomt. De galicische naam is Vieira, de latijnse ‘Pecten jacobaeus’. Deze schelp werd door de pelgrim gedragen met de sluiting naar boven.
Andere tradities van de weg naar Santiago waren o.a. dat de pelgrims een van huis meegenomen steen achter bij Cruz de Ferro legden om zo symbolisch hun zonden van zich aft e leggen en 'verlicht' hun weg te vervolgen en dat men op een bepaalde plek zijn kleren in de rivier waste alvorens de heilige stad binnen te gaan. Daarom heet die plek nog steeds 'Lavacolla' (wat betekent: kleren wassen). Tegenwoordig is het een modern dorp met een vliegveld.
De jacobijnse traditie volgt een ingewikkeld systeem om te bepalen wanneer een jaar een special ‘jubeljaar’ is, of año xacobeo (jacobijns jaar). Vanwege schrikkeljaren volgt deze gebeurtenis een onregelmatig patroon van 11, 6, 5, 6 en weer opnieuw 11, 6, 5, 6 jaren. Zo waren 1993, 1999 en 2004 jubeljaren en zal 2010 dat opnieuw zijn.

Meer over informatie de Codex Calixtinus.

De routes

2009-03-08T12:22:00.012+01:00

De Franse route (El camino francés) begint in Spanje bij Roncesvalles in de Pyreneeën van Navarra. Als men uit Frankrijk komt en een zware bergetappe achter de rug heeft kan men er logeren in het klooster dat in 1132 werd gesticht om onderdak te bieden aan pelgrims. De bergetappe was toen nog veel gevaarlijker dan tegenwoordig, want er waren nog wolven in dit gebied. Er zijn tijden geweest dat het klooster jaarlijks aan ongeveer 25.000 pelgrims een maaltijd verstrekte. Nu zijn er twee restaurants.

Deze route is tegenwoordig aardig bebouwd en er zijn nieuwe autowegen. Toch zijn is nog steeds veel te zien, van afwisselend landschapp, cultureel erfgoed. Er is een dicht netwerk van zg. refugios, velen speciaal voor pelgrims, die er dan ook altijd voorrang krijgen, en tegen een zeer schappelijke prijs.

Daarna volgt deze route, die vanaf Roncesvalles 760 km lang is, Pamplona, Puente la Reina, Estella, Logroño, Nájera, Santo Domingo de la Calzada, Belorado, Burgos, Castrojeriz, Frómista, Carrión de los Condes, Sahagún, Logroño, Astorga, Villafranca del Bierzo, Ponferrada, O Cebreiro, Triacastela, Sarria, Portomarín, Palas de Rei en Arzúa.

Een ander startpunt is de Col du Somport. Deze route komt samen met die uit Roncesvalles in Puente la Reina en volgt daarna hetzelfde spoor naar Santiago de Compostela.

Bij aankomst in Ponferrada is een alternatieve eindroute is zg. Camino de Invierno (Winterweg), die bij die plaats begint en eindigt bij Lalin. Deze variant gaat onder meer via de mooie vallei van de Sil en vermijdt daarmee de hoogten van O'Cebreiro, en vermijdt dus de sneeuw in de winter.

De Noordroute was voor pelgrims uit de noordelijke landen lange tijd de veiligste en dus de meest gebruikte route. Pas toen de Moren verder naar het zuiden waren teruggedreven ontwikkelde de Camino Francés (zie boven) zich tot de belangrijkste route.

De laatste jaren neemt de belangstelling voor de noordelijke kustweg echter toe. In feite gaat het niet om één weg, maar meerdere routes. De varianten onderscheiden zich vooral door het moment waarop ze de Spaanse noordkust verlaten om, via het kustgebergte, aan te sluiten op de Camino Francés.

De kortste variant is de Camino Vasco del Interior, van Irún, via Vitoria-Gasteiz, naar Santo Domingo de Calzada (op zo'n 120 kilometer van Puente la Reina).

De langste variant is de Camino de la Costa, die van Irún via Santander, Gijón en Ribadeo naar Arzúa gaat. Die laatste plaats ligt ongeveer 40 kilometer van Santiago de Compostela.

Er zijn ook nog allerlei tussenliggende varianten, vanaf de noordkust tot de aansluiting op de Camino Francés. Eén daarvan loopt zo'n 700 kilometer evenwijdig aan de Costa Verde, de groene kust van de Golf van Biskaje, en loopt zo nu en dan het gebergte van Cantabria in. Die gaat van Irún langs de San Sebastian, Ondarroa en Bilbao. in Asturiës gaat ze naar de bedevaartsplaats Covadonga, waar de Ruta de las Peregrinaciones begint. Deze gemarkeerde pelgrimsroute loopt naar Oviedo >>. Het laatste stuk richting Santiago moet dan weer via één van de hoofdroutes.

De Vía de la Plata, van Sevilla naar Santiago, is een goed alternatief voor de Camino Francés. Deze gaat door de stille binnenlanden van Spanje. De route voert door het zuiden van Spanje en langs plaatsen als Sevilla, Mérida, Cáceres, Salamanca en Zamora.

Dit alternatief heeft twee slotvarianten vanuit het dorpje Granja de Moreruela, ongeveer 40 kilometer ten noorden van Zamora, namelijk de noordelijke variant, die na circa 100 kilometer in Astorga aansluit op de Camino Francés en de westelijke variant, die loopt via Orense naar Santiago, langs een eigen, véél minder belopen route.

Een traditioneel vervolg op de Weg

Na Santiago is een mogelijk vervolg een oude pelgrimsroute, die al door de Kelten werd gebruikt. Die route liep door naar het, toenmalige, einde van de wereld, Fisterra (vandaar de naam Camino de Fisterra). In de Middeleeuwen volgden veel christelijke pelgrims dit oude voorbeeld, door na Santiago de Compostela verder te lopen naar Cabo Fisterra: de Kaap aan het einde van de Aarde. Men geloofde dat daar waar de zon onderging het rijk van de doden begon. Van de oude Kelten komt de naam de sterrenweg, waarvan men geloofde dat ze leidde naar het oude Atlantis.

Deze oude traditie wordt tegenwoordig door steeds meer hedendaagse pelgrims gevolgd.

Herbergen

Voor logies zijn er langs de Weg van Santiago twee typoes herbergen:

- De openbare, waarvan er altijd slechts één is in elk dorp. Daar hebben de pelgrims, die alleen of in kleine groepen lopen altijd voorrang boven georganiseerde groepen. Verder is de voorrangsorde als volgt: 1. wandelaars, 2. fietsers of paardrijders, 3. pelgrims gesteund door auto´s en bestelwagens, die de bagage vervoeren of delen laten meerijden. Alle herbergen van de zg. Red de Alberges de la Xunta de Galicia zijn gratis voor pelgrims.

- Niet-openbare herbergen, die door privé-personen of -instellingen worden ter beschikking gesteld, of door leken- of religuieze instellingen. Gewoonlijk hebben die geen lucratieve achtergronden.

Credencial del Peregrino
De zg. Credencial del Peregrino is een formulier, die men kan verkrijgen bij sommige herbergen en kerken. Het doel is dat die enkele keren per dag worden gestempeld. Dat kan in kerken, herbergen en zelfs sommige bars, met hun eigen stempel). Op die manier kan een pelgrim aantonen dat hij recht heeft om te logeren bij de herbergen, die bij de Weg naar Santiago horen. De gewoonte is om bij het verkrijgen van dat formulier een donatie te doen. In het geval dat dit officiële formulier nergens te vinden is, kan een gewoon stuk wit papier ook dienst doen voor het ontvangen van de stempels, wat ook als geldig wordt geacht.

Wat mee te nemen

Belangrijk: het maximum gewicht, wat meegedragen wordt, mag niet meer zijn dan 10% van het gewicht van degene ,die het moet dragen.

Sterke sokken (zonder naden!), onderbroek met lange pijpen (vooral voor wie met de dijbenen tegen elkaar aan loopt), pet met zonneklep, een warme jas, een kussensloop, een kleine handdoek (droogt sneller, is lichter), sandalen (voor het laten rusten van de voeten en/of douchen), sport- of bergschoenen (niet nieuw!), waszeep, plastic zakken om gewassen kleren in te bewaren als ze geen tijd hebben gehad om te drogen, een goede slaapzak, desodorant, shampoo, zeep, tandenborstel, tandpasta, vaseline, voor de voeten, zonnebrandolie, een zakmes, jodium, pleisters, een regenponcho, een kleine zaklantaarn, reservekleding.

Papá Noel, Santa Claus en de Hertog van Alva

2009-03-06T22:41:00.002+01:00

Als Nederlander in Spanje kan het je overkomen dat een Spaanse kennis je ten stelligste wilde wijsmaken dat wij (1) in Nederland eind december een u onbekend feest vieren, waarbij een persoon, gekleed in rode bisschoppenkledij, met een lange witte baard, rijdend op een rendier en luisterend naar de naam “Santa Claus” cadeautjes aan kinderen overhandigt en (2) dat deze kerkelijke persoon volstrekt geen respect van onze kinderen geniet en wij daarom de naam van een lang-vergeten oorlogsmisdadiger als de Hertog van Alva aan zouden halen om ze gedisciplineerd en in het gareel te houden.

Als je dan vertelt van 5 december, van de stoomboot en de schimmel, van het kasteel ergens diep in het noordelijke gebergte van de provincie Madrid, en de naam Sinterklaas netjes vertaalt in San Nicolás, merk je dan ook dat je Spaanse kennis zich maar met moeite inhoudt om je met beide handen bij de hals te grijpen, door elkaar te schudden en te roepen: ‘Hombre, entérate!’? En als je vervolgens iets opmerkt over de schiere overbodigheid van de Hertog van Alva, omdat “onze” Sinterklaas namelijk altijd nog Zwarte Piet als zijn assistent heeft, krijg je dan niet ook het idee dat je meewarig aangestaard wordt alsof je een zojuist een wel heel erg doorzichtige grap hebt gelanceerd?

Het is een zeer onverkwikkelijke situatie en we kunnen ook nog de hand in eigen boezem steken. Want het waren de Nederlandse kolonisten in Amerika, die daar Sinterklaas, geboren in de vierde eeuw in de havenstad Lycia, later bisschop van Myra en nu nog altijd beschermheilige van zeelui en kinderen, trachtten te introduceren en slechts bereikten dat de naam degradeerde tot Santa Claus (de Kerstman). Een Spanjaard, die als kind zijn cadeautjes ontving van geheel andere kindervrienden, nl. Melchior, Caspar en Balthazar, alias de Drie Koningen, en sinds de Amerikaanse cultuurinvasie in aanraking kwam met Papá Noel (de Kerstman, maar nu in het Spaans), kan moeilijk beter weten dan dat Santa Claus en Papá Noel misschien niet dezelfde Kerstman zijn en wellicht ook niet Sinterklaas. Maar gelukkig dat wij dat in elk geval zelf nog wel weten, ondanks wat men ons graag wil doen geloven.

Ávila, de stad van de heilige Theresia

2009-02-22T16:16:00.001+01:00

Ávila ligt op de hoogvlakte van de zg. Meseta. Het is de hoogst gelegen stad van Spanje, op een hoogte van 1130 m. Santa Teresa (of Theresia)heeft er in de 16de eeuw gewoond. Het is ommuurd door de best bewaarde gebleven stadsmuren van Europa. Tweeëneenhalve kilometer lang, twaalf meter hoog en drie meter dik, hebben ze negen poorten, w.o. de beroemde San Vincente en de Puerto del Alcázar poorten, en negentig bastions en gekanteelde torens. De muren zijn in een trapezium vorm opgetrokken.

Andere bezienswaardigheden:
Het mooiste uitzicht op deze kleine provinciehoofdstad is vanaf De Vier Zuilen aan de weg naar Salamanca. Die werden in 1985 tot Werelderfgoed verklaard. Volgens een legende werden op deze plek Teresa en haar broer Rodrigo teruggevonden toen zij in hun kinderlijke fantasie besloten van huis weg te lopen om de marteldood te sterven in handen van de Saracenen.

In 1636 werd het klooster van La Santa gesticht op de plek van het huis waar Teresa de Jesús of de Ávila op 28 maart 1515 geboren werd. Het vertrek waar zij ter wereld kwam is intact gehouden en tegenwoordig een kapel. Ook is een deel van de moestuin van de familie is bewaard gebleven.
Buiten de muren bevindt zch het klooster van La Encarnación waar Teresa als kloosterlinge woonde totdat zij dit in 1562 verliet om nieuwe kloosters te gaan stichten. In het uit de zeventiende eeuw daterende bouwwerk is de cel van de mystica nog steeds te zien, alsmede tal van voorwerpen uit haar tijd. Bij de communiebank bevindt zich de biechtstoel van San Juan de la Cruz, die bevriend was met Teresa. Ook hij kwam uit een dorp in de provincie Ávila, Fontiveros. Hij heeft met Teresa samengewerkt bij de hervormingen van de karmelietenorde en schreef gedichten, die door haar geïnspireerd werden. Hij schreef onder meer het Cántico Espiritual, nog altijd beschouwd als een van de hoogtepunten van de Spaanstalige dichtkunst in die periode.

De Kathedraal dateert uit het eind van de twaalfde eeuw en werd gebouwd naar een ontwerp van bouwmeester Fruchel. Het heeft de vorm van een militaire vesting en de enorme abscis vormt één van de bekendste torens in de stadsmuur, El Cimorro. De hoofdgevel vertoont een mengeling van gotische en barokke elementen en het interieur bestaat uit drie schepen van witte en roodachtige steen.

Bij de noordelijke hoek van de stadswal bevindt zich de basiliek van San Vincente. Het werd in Romaanse stijl gebouwd met gekleurd zandsteen. Het zuidelijk portaal heeft een kroonlijst met figuren, die de worsteling voorstellen tussen de zonden en de deugden. In het westelijke portaal zien we apostelbeelden.
Binnen is het praalgraf van San Vicente en diens zusters Sabina en Cristeta te bezichtigen. Deze hebben een reliëf waarop de marteldood van deze kinderen in het jaar 306 is afgebeeld.
Het museum van Ávila is gevestigd in het fraaie Huis van de Decanen en bezit een afdeling archeologie die de periode van het Stenen Tijdperk tot en met de Middeleeuwen omvat. Men kan er ook keramiek, wapentuig en kostbare Vlaamse panelen bewonderen. De afdeling volkenkunde biedt inzage in gewoonten, kleding en huishoudelijke voorwerpen van het platteland van Ávila.

Het Koninklijk Klooster van Santo Tomás ligt iets buiten het centrum en werd met steun van Isabella van Castillië en haar man Ferdinand van Aragón gesticht op 11 april 1482. In deze kerk bevinden zich o.a. de stoffelijke resten van prins Don Juan, de enige zoon van de koningen, die in 1492 de reconquista (herovering van Spanje aan de Moren) completeerden. Het hoofdaltaarstuk met panelen is van Pedro Berruguete.

Lugo, oude Romeinse stadsmuur

2009-02-21T16:22:00.011+01:00

Lugo, hoofdstad van de gelijknamige provincie ligt in het bergachtige Galicia aan de rivier Minho. De naam Lugo komt van het Latijn, Lucus Augusti. Er staat nog altijd een oude Romeinse ringmuur uit de derde eeuw voor Christus. De stad lag vroeger in de buurt van de Camino de Santiago (de Jacobsweg).

Een wandeling over de muur van ongeveer 45 minuten, een uur is echt aan te raden. Meer dan 2 kilometrer lang, werd ze in de 14de eeuw vernieuwd en heeft ze vier poorten en 85 torens en een gemiddelde hoogte van 11 meter. Bij de Puerta Nueva, tegenover de kathedraal gelegen, kan men de muur opklimmen. Daar is ook een weids uitzicht en kan men direct zien dat er buiten de muur een ringweg om de oude stad heenloopt.

Andere bezienswaardigheden:
Op de Plaza de España of Mayor, het meest centrale plein van de stad, staat een beeld met fontein van de Hispania. Daaraan staat ook het in rond 1700 gebouwde Ayuntamiento (stadhuis) met gevel in roccoco stijl.
Aan de westkant staat de kathedraal, een bouwwerk uit de 12de eeuw, en sinds de 15de eeuw herhaaldelijk uitgebouwd. Deze heeft een 18de-eeuwse gevel met twee torens. Binnen staat koorgestoelte uit 1625 en in de Capilla Mayor een retabel, ook in rococo-stijl, met permanent tentoongesteld sacrament. Er zijn ook kruisgangen te bewonderen van Gabriel en Fernando Casa y Novoa.

Van de Plaza de España komt men via de Calle de Reina naar de Plaza de Santo Domingo, met de in 1280 begonnen kloosterkerk Santo Domingo. Het portaal is dan ook Romaans; binnen zijn retabels in Churriguerra-stijl.

Even westelijk hiervan is het zg. Museo Provincial te vinden, met vooral Galicisch handwerk, munten en keramiek.

Werken in Spanje: rechten en plichten

2009-02-20T16:35:00.003+01:00

Als inwoner van de EU heeft u geen werkvergunning nodig om in Spanje te kunnen werken. U dient wel in het bezit te zijn van een NIE nummer en een verblijfscertificaat. Lees meer op het Spanje wonen & werken blog >>.

Algemene informatie over reizen in Spanje

2009-02-20T13:22:00.002+01:00

De trein
De Spaanse spoorwegen heten RENFE (www.renfe.es. Die hebben de zg. Cercanías, korte afstandtrajecten, en tegenwoordig op lange afstand alleen nog maar de AVE (Alta Velocidad España). Dat is een trein, die met meer dan 200 km/u door het land raast en redelijk duur is, zelfs duurder dan het vliegtuig en zeker dan de bus. Maar het biedt wel meer comfort en je hoeft niet urenlang op een vliegveld door te brengen. Het telefoonnummer is 0034 915066329 en 0034 902243402 (internationale reizen). Op alle grote treinstations vindt u een afdeling Klantenservice (Servicio al Cliente) van de RENFE.

Er zijn ook diverse regionale spoorwegen, in gebieden in de periferie van Spanje. Voor Noordwest-Spanje www.feve.es, Baskenland www.euskotren.es en Catalonië www.fgc.es.

De bus
Niet alle plaatsen hebben een treinverbinding in Spanje. Daarom bestaat er nog altijd een uitgebreid busnetwerk. Bovendien is met de bus reizen goedkoper. Het nadeel is dat het in periodes van vakantie en lange weekends net zo langzaam gaat als de auto, vanwege de files.

Enkele van de belangrijkste busmaatschappijen zijn Continental auto (vooral naar het zuiden en het midden van Spanje), La Sepulvedana (Midden-Spanje), Alsa (Noord-Spanje), Bilman (Valencia, Murcia), Linesur (Sevilla), Therpasa (Soria, Zaragoza).

Voor internationale reizen per bus kunt u ook kijken op www.eurolines.es.

Het vliegtuig
De Spaanse bekendste luchtvaartmaatschappij heet Iberia (www.iberia.nl). Andere Spaanse vliegmaatschappijen zijn Spanair en Vueling. Vueling is een pricegighter, die o.a. ook vliegt van Barcelona naar Madrid. Op de pagina www.aena.es kunt u meer informatie vinden over vluchten en vluchttijden op diverse vliegvelden.

Reisdocumenten
De volgende documenten zijn vereist als men naar het buitenland op reis gaat:

Een identiteitskaart
Rijbewijs
Een autoverzekering
Een Europese verzekeringskaart
Reisverzekering

Over de identiteitskaart.
Door het akkoord van Schengen zijn er geen controles meer aan de binnen grenzen van de E.U. landen. Toch is het aan te raden om een paspoort of een identiteitskaart mee te nemen om eventueel uw identiteit te kunnen bewijzen.

Over het rijbewijs.
Elk rijbewijs dat afgegeven is in een EU-land is geldig in de hele EU. In sommige landen moet u echter naast een geldig rijbewijs het kentekenbewijs van uw auto bij u hebben.

Over een autoverzekering.
Wanneer u binnen Europa reist, biedt uw autoverzekering automatisch de wettelijk verplichte minimumdekking (W.A.). Die is daarbuiten ook nog geldig in IJsland, Noorwegen en Zwitserland.

De Europese verzekeringskaart.
Deze kaart is ingevoerd met het oog op vlottere toegang tot de openbare gezondheidszorg binnen de E.U. en een snellere vergoeding van de kosten. Sommige landen zetten de Europese zorgpas op de achterzijde van hun nationale kaart; andere verstrekken een afzonderlijke pas. U kunt deze zorgpas aanvragen bij het plaatselijk kantoor van uw ziekenfonds of ziekteverzekeraar.

De siësta in Spanje

2009-02-18T22:51:00.001+01:00

De siesta is een periode, waarin overdag het werk onderbroken wordt en er uitgerust en zelfs geslapen wordt. In Spanje wordt vooral in de zomer en op het platteland, deze traditie nog in ere gehouden. Plaatselijk kan dat verschillen, maar de tijden zijn normaal gesproken tussen 14.30 en 17 uur.

In de steden is de siesta meer een soort reminescentie, die terug te vinden is in werktijden en openingstijden van winkels. Tijdens de siesta zijn veel winkels gesloten en bedrijven sluiten voor het middageten (la comida). Een nadeel is dat die rustpauze voor werknemers zo lang is dat men er redelijk veel bij of na drinkt, wat ervoor zorgt dat veel mensen aangeschoten op hun werk terugkomen.

In de zomer wordt er uitgerust en vooral de hitte vermeden. De werk-/schooltijden zijn daarom anders dan in Europese landen, al is dat tegenwoordig aan het veranderen. Men werkt gemiddeld in de winter van 9 tot 14 uur en van 17 tot 20 uur. In de zomer is de werkdag van 7 tot 15 uur. Winkels gaan meestal pas in de ochtend om 10 uur open en in de middag om half zes en in de zomer zelfs later. In het centrum van grote steden zijn de meeste winkels zes dagen per week open van 10 tot 21 uur.

Overigens zijn er plaatsen in Spanje, zoals Catalonië, waar de siesta niet gehouden wordt.

n.b. Veel Spanjaarden willen de siesta als richtlijn voor werktijden afschaffen, maar ondanks dat ze weinig efficiënt zijn, komen daar maar geen concrete plannen voor.

De grotten van Altamira

2009-02-18T16:54:00.004+01:00

De grotten van Altamira, vier kilometer verwijderd van de Cantabrische kust, bij volgens Jean Paul Sartre in zijn roman 'Walging' het mooiste dorp van Spanje, >>Santillana del Mar, zijn genoemd naar een oude boerderij, gelegen op een hoog weideland: Altamira, wat 'hoge uitkijk' betekent. Het is een prachtige plek, tussen zee en de Picos de Europa.
Ver onder de grond, onder de boerderij, bevindt zich een netwerk van spelonken en smalle gangen dwars door het kalksteen. Dat dit gebied bezaaid is met grotten was al bekend, maar tot 1868 was de Altamira-grot zelf onbekend bij de landeigenaar, Marcellino Sanz de Sautuola. In dat jaar ontdekte een jager de ingang van de grot terwijl hij probeerde zijn hond te redden nadat deze bij een jacht op een vos van de rotsen was gevallen.

Toen Sautuola van de grot onder zijn land vernam, onderzocht hij deze, maar hij kon niets bijzonders ontdekken. In 1878 sprak hij echter met de Franse prehistoricus Edouard Piette over het leven in de ijstijd en deze vertelde hem waar hij op zou moeten letten. Met deze informatie in het achterhoofd bezocht Sautuola de grot van Altamira opnieuw en ontdekte hij dat de ingang in een zigzag van drie galerijen verbreedde en verscheidene zijgangen had. Aan het einde liepen de galerijen naar een lange, smalle, draaiende gang van zo'n vijftig meter. De totale lengte van de grot was ongeveer driehonderd meter.

Toch was datgene wat de grot verborg nooit ontdekt geweest wanneer het niet Sautuola's dochter, María, had gelegen. In 1879 maakte ze eens een tochtje naar een lage kamer. Terwijl haar vader daar alleen op handen en voeten kon kruipen, kon María er rechtop lopen. Daardoor kon ze omhoog kijken en een glimp opvangen van de gekleurde schilderingen die haar vader op het lage plafond niet had opgemerkt. Toen ze haar vader riep, kon deze zijn ogen nauwelijks geloven. Er waren vele geschilderde bizons te zien en ook paarden, een wolf, wilde zwijnen, vrouwtjesherten... Ze waren op het steen gebracht in rood, geel en zwart en nog geheel intact. Een paleolithische kunstenaars hadden gebruik gemaakt van de uitsteeksels en holten in het golvende plafond om zo een driedimensionaal effect te bereiken. Dat is één van de kenmerken van de kunst uit de ijstijd, maar nergens is het zo fraai als in Altamira.

Tijdens een bezoek aan Parijs in 1878 had Sautuola al eens een verzameling stenen met gravures uit Franse grotten gezien. Zodoende zag hij de overeenkomsten. Echter, geleerden zouden de schilderingen verwerpen als zijnde het werk van een moderne kunstenaar. Een Franse geleerde verdacht zelfs de schilder Retier, die enige tijd bij Sautuola had doorgebracht, ervan ze gemaakt te hebben. Sautuola zou daarom in 1898 sterven zonder dat zijn ontdekking erkend was.

Niet lang daarna werden er meer en meer gelijksoortige vondsten gedaan. Allereerst in 1895 in de Dordogne: La Mouthe, een grot met schilderingen en gravures van een bizon, waarvan de datering uit de ijstijd onomstotelijk vaststond. Vervolgens zagen meer voorbeelden van versierde grotten in Frankrijk het licht, zoals Font- de-Gaume en Les Combarelles, ook al in de Dordogne. De meningen veranderden langzaamaan en het keerpunt zou plaatsvinden in 1902 toen Cartailhac zijn vergissing toegaf in zijn essay Mea Culpa d'un Sceptique.

In 1979 moest de grot van Altamira worden gesloten, omdat de kwaliteit van de schilderingen door de vele bezoeken achteruit gingen. De temperatuur en de luchtvochtigheid moesten constant worden gehouden. Voortaan mochten slechts twintig bezoekers per dag naar binnen, om verdere schade te voorkomen. Het idee ontstond zo om een replica ervan te maken en die onder te brengen in een museum, vlakbij de grotten zelf; het Museo de Altamira.

Studeren in Spanje

2009-02-15T16:56:00.000+01:00

Indien u als E.U. inwoner in Spanje wenst te studeren en de duurtijd is langer dan 3 maanden, hoeft u toch geen registratiecertificaat te hebben. Het kan natuurlijk wel.
Men dient wel in het bezit te zijn van een document dat bewijst dat men ingeschreven is aan een Spaanse onderwijsinstelling, uitgegeven door die instelling zelf met de vermelding van de duurtijd van de studie.
Indien het land van origine geen wederkerige overeenkomst heeft met Spanje dan heeft u geen recht op de nationale sociale zekerheid en moet u een private ziekteverzekering hebben.
U moet eerst ook een bewijs leveren van voldoende financiële middelen.
Als studenten een part-time baan willen nemen, hebben ze een werkvergunning nodig. Dan heeft u weer een NIE-nummer nodig een een registratiebewijs.

Circuleren in Spanje met de auto

2009-02-15T13:58:00.001+01:00

Er gelden over het algemeen dezelfde verkeersregels in Spanje als in Nederland. Maar er zijn toch enkele regels, die enigszins afwijken. Als u bijvoorbeeld een bril heeft, dient u een reservebril op sterkte in de auto te hebben.

Binnen de bebouwde kom geldt voor auto's een maximale snelheid van 50 km/u. Op een provinciale weg met twee rijstroken is dit 100 km/u. Op een autosnelweg mag je 120 km/u en op alle overige wegen normaal gesproken 90 km/u. Met een caravan is de limiet echter 20 km langzamer dan de eerder genoemde snelheden.

Verkeer van rechts heeft voorrang, uitgezonderd op voorrangswegen. Kijk uit voor hoofdwegen of -straten, waar geen borden staan wat er op wijst dat het een voorangsweg is, want in Spanje heerst de mening dat een hoofdweg of -straat altijd voorang is, al is dat altijd legaal gezien niet zo. Maar het bespaart een hoop ellende als je zo eventuele ongelukken weet te vermijden.

Op rotondes gelden dezelfde regels als in Nederland. Spanjaarden willen dan echter nog wel eens niet op de juiste wijze richting aangeven. Let dus op!

Als er vóór een kruising een driehoekig bord met een rode rand en daarop de woorden Ceda el paso is geplaatst, betekent dit 'voorrang verlenen'.

Mobiel bellen mag alleen met een speciale carkit. Iets anders is dus verboden. De nationale politie en de Guardia Civil letten daar tegenwoordig erg op. Er zijn speciale campagnes tegen het bellen met mobielen en het niet gebruiken van de veiligheidsriem. Ook het gebruik van de GPS is aan bepaalde normen gebonden. Het instellen van de kaart moet bv. altijd gedaan zijn voordat de aut oin beweging wordt gezet.

Je mag je auto nooit, zoals in Nederland, door een particulier laten slepen. Dit mag alleen een bergingsbedrijf.

Bij het overschrijden van de snelheidslimiet wordt gelet op een 10% regeling, d.w.z. dat het het niet meer dan 10% mag overschrijden. Maar als dat het geval is dan is de boete hoog. Als buitenlander moet je de boete gelijk aan de agent betalen tenzij de bekeuring naar Nederland wordt gestuurd. Voor meteen betalen bestaat er een korting op de boete.

In Nederland is men gewend om met de lichten aan te rijden, ook overdag. In Spanje is dat niet verboden, maar de Spaanse automobilist schijnt zich daaraan te hinderen, want hij seint dan meestal als waarschuwing.

In het geval van een situatie, waarin je vanwege files of werkzaamheden op de weghelft van teggenliggend verkeer wordt geleid, is het verplicht om lichten te voeren. In het geval dat niet wordt gedaan, dan kan een bekeuring het gevolg zijn.

Verhuizing Ambassade

2009-02-12T19:40:00.002+01:00

De Nederlandse Ambassade in Madrid zal rond de maand mei 2009 verhuizen naar de "Edificio Torre Espacio". Het adres zal zijn:

Paseo de la Castellana, 259-D, Plantas 36 en 37
28046 Madrid.

De verhuizing betekent dat alle werkzaamheden op de huidige locatie, aan de Avda. Comandante Franco 32, zullen worden gestaakt en dan vanuit de "Edificio Torre Espacio" worden voortgezet. De ingang van de Ambassade zal op de 36e verdieping worden gesitueerd. Zodra er nieuwe informatie over de verhuizing is, zal ik erover laten weten.

Hier kan je de adressen van alle consulaten in Spanje vinden.

Informatie van de Nederlandse Ambassade.
Nederlandse Ambassade op Facebook.

Spaanse kazen

2009-02-12T11:06:00.001+01:00

Veel mensen weten niet dat in Spanje een grote variëteit aan kazen te vinden is, weliswaar niet zo beroemd als die van Frankrijk of Nederland, maar zeker van hetzelfde gehalte. Je kan er allerlei typen kazen vinden, en met heel andere smaken.

In heel Spanje worden zo goed als alle soorten kazen gemaakt: verse kaas, jonge, belegen of extra rijpe kaas, witschimmelkaas, blauwe kazen, zachte, half harde, of harde kazen, gerookt of in (olijf)olie bewaard, zacht en subtiel van smaak tot zeer pittig en kruidig. Ze worden gemaakt van verschillende soorten melk gemaakt,koe-, schapen- of geitenmelk, maar ook heel vaak een mengsel van twee soorten of alle drie.

Enkele van de bekendste soorten:

Manchego (La Mancha)
De Manchego kaas is de bekendste Spaanse schapenkaas. Deze is vernoemd naar La Mancha, waar hij oorspronkelijk vandan komt. La Mancha is ook bekend van Don Quichot. Deze kaas blijft ook na rijping relatief zoet en mild met een lichte smaak naar noten. Hij werd oorspronkelijk gemaakt voor de ruilhandel op de veemarkt, en was door zijn lange houdbaarheid geliefd bij herders, die hem meenamen op hun lange trektochten met hun kudden, op zoek naar goed grasland.
Nu rijpen de meeste kazen zo'n twee tot drie maanden; ze worden verkocht als fresco (jong) semicurado (licht belegen), curado (belegen) en viejo (oud).

n.b. Manchego kazen gaan goed samen met veel Spaanse rode wijnen, als rioja, ribera del duero of wijnen uit La Mancha zelf.

Idiazábal (País Vasco)
De schapen in de Baskische bergen behoren tot het robuuste en zeer langharige ras Laxa. Ze geven hoogwaardige, zeer vette melk, waarvan op ambachtelijke wijze Idiazábal gemaakt wordt. Het is een lebkaas van rauwe melk die twee tot vijf maanden dient te rijpen en gerookt wordt. Baskische herders bewaarden de gerijpte kazen in hun hutten. Als ze een vuur in de haard stookten, trok de rook door de hele hut. Zo werd de kaas bij toeval gerookt. De geur en smaak van de kaas werd er eigenlijk alleen maar beter op. Daardoor ging men ertoe over om de kazen direct in een speciale rookkamer te hangen. Daarvoor gebruikt men tegenwoordig eiken- of beukenhout. Het geeft de kaas een duidelijk donkerder kleur. De wat scherpe smaak van de Idiazábal is enigszins zurig.

n.b. Een goede wijn om erbij te drinken is o.a. een txakoli.

Tetilla (Galicia)
De zg. Tetilla uit Galicia wordt al lange tijd gemaakt, want ze heeft een eeuwenoude traditie. De vorm van de kaas is heel typisch, want ze lijkt op de borst van een vrouw, tetilla in het Spaans. Deze tepelkaas heeft een heel eigen karakteristieke smaak, omdat ze verkregen wordt van rauwe of gepasteuriseerde melk, oorspronkelijk van de de inheemse koeiensoort Rubia Gallega, maar tegenwoordig ook van diverse buitenlandse rassen.

n.b. Een wijn, die bij deze kaas is aan te raden is een witte wijn, een ribeiro of een de albariño.

Cabrales (Asturias)
Cabrales is de bekendste en meest gewaardeerde blauwschimmelkaas die Spanje voortbrengt. Het komt uit de omgeving van Cabrales, in Asturiës, aan de noordkust van het land. Het is een harde kaas van het type Roquefort of Deens blauw, die gemaakt wordt van koeienmelk, meestal bijgemengd met schapen- en geitenmelk. De dieren, waarvan de melk afkomstig is, grazen in het de bergachtige streek rond de Picos de Europa. De Cabrales wordt verpakt in bladeren, die zorgen voor een apart aroma en vervolgens in kalksteengrotten minimaal zes maanden gerijpt.

n.b. De blauwkleuring wordt veroorzaakt door het doorprikken van de kazen, waardoor de een bacterie genaamd Penicillium Roqueforti voor de schimmel kan zorgen.

Mahón (Islas Baleares)
Mahón genoemd naar de stad op het eiland Menorca (Balearen), waar ze geproduceerd wordt. Kaasexperts halen jonge kazen op bij de boeren en laten ze twee maanden tot twee jaar rijpen in ondergrondse kelders. Na de persing van de kazen wordt de korst ingewreven met olijfolie, meestal vermengd met paprikapoeder. Dit is een traditionele conservering van kaas en zo ontstaat de mahonieachtige kleur van de korst.
Mahón heeft net als o.a. de Manchegokazen een zg. Denominación de Orígen, een kwaliteitscertificaat, die ook de Spaanse wijnen en olijfolieën dragen. Mahón ontving die voor het eerst in het jaar 1985. Echter de kaas wordt al sinds Romeinse tijd gemaakt. De moderne ontwikkeling van de kaas, alsmede die van het eiland, heeft het één en ander te danken aan de Engelsen, die er kwamen wonen.

n.b. Tegenwoordig gebruikt men dierlijk stremsel voor het stremmen van de melk. In vroegere tijden zou dat met stremsel van distels gebeurd zijn.

Roncal (Navarra)
Roncal wordt in het dal van Roncal (Navarra) gemaakt, tussen december en juli. Dan hebben schapen lammeren en geven ze voldoende melk. De echte Roncal is van pure, rauwe melk van laxa- en rasaschapen, waaraan dierlijk stremsel is toegevoegd. Een traditioneel produkt van Navarra is de zg. cuajada, verdikte schapenmelk. Deze wordt thuis en in restaurants nog handmatig bereid, vaak zelfs nog in de traditionele kaiku, een houten tonnetje. Deze wordt men stenen in een vuur gelegd, waarna men een tang in de melk dompelt totdat een temperatuur van circa 38 °C wordt bereikt. Dan voegt men leb -of een spijsverteringsenzym uit de magen van jonge lammeren- toe. Tegenwoordig wordt daar ook wel een kunstmatig stremsel voor gebruikt, dat o.a. bij de Spaanse apotheken te verkrijgen is. Daarna giet men de melk in aardewerken kommen zodat het daarin kan afkoelen en stremmen.

n.b. Elk jaar in augustus is er in het dal van Roncal een kaasfeest, waar de kazen gepresenteerd worden.

Zie ook mijn Spanje recepten blog.

De (mogelijke) betekenis van de naam 'Spanje'

2009-02-11T22:13:00.003+01:00

De naam Spanje (in het Spaans: España) komt uit het Latijn “Hispania”, waarmee door de Romeinen het hele Iberische schiereiland bedoeld werd. Na de val van Carthago werd het een Romeinse provincie, waarna in de tijd van keizer Augustus de verovering werd voltooid. Het werd toen opgedeeld in "Hispania Baetica" en "Hispania Lusitania".
Etymologisch gezien schijnt het woord echter niet af te stammen van het Latijn. Sommige geleerden zeggen het uit het Oud Grieks voortkomt. De Grieken zouden de naam “Hesperia” hebben gebruikt voor het gebied, wat tegenwoordig Italië en Spanje is. Dat heeft ermee te maken dat beide landen zich ten westen van een ster, genaamd “Esperos”, bevonden. Het woord "Hesperia" zou dan later zijn in het Latijn verbasterd zijn tot Hispania.

Een meer gangbare theorie is echter dat het te maken heeft met het grote aantal konijnen dat zich op het Iberische schiereiland bevonden in de tijd dat de Phoeniciërs als kolonisten er aankwamen. De Phoenicische taal schijnt verwant te zijn aan het huidige Hebreeuws. Zij spraken over het land dat zij aantroffen als “I-sphanim”. Dat was de naam, die ze gaven aan de klipdas, een veelvoorkomend dier in hun land van herkomst. Toen zij in Spanje het voor hen nog onbekende konijn ontdekten, gaven ze het vanwege een zekere gelijkenis die naam. Van dat woord zou dan later het Latijnse “Hispania” zijn afgeleid.

De naam "Iberia" komt van een historische bevolkingsgroep, die Spanje bevolkte, genaamd de Íberos, of Iberiërs. De Iberiërs zijn waarschijnlijk een mengvolk van de plaatselijke oerbevolking en Noord-Afrikaanse immigranten. De Iberische cultuur ontstond van de 9de tot de 6de eeuw v. C. in het oosten.

Verblijfsvergunning in Spanje (veranderingen)

2009-02-10T16:01:00.004+01:00

Voor mensen uit de Europese Unie, die voor 2 april 2007 in Spanje woonden en een verblijfsvergunning hebben (NIE) is er het één en ander veranderd. Zij dienen namelijk op het moment dat de verblijfsvergunning verloopt een zg. certificado de registro como residente comunitario aan te vragen. Het aanvragen van een verblijfsvergunning of tarjeta de residente (TR) is dan niet meer mogelijk.

De echtgenoot/e of geregistreerde partner van de Nederlander, die niet de nationaliteit heeft van een EU-land dient wel een verblijfsvergunning aan te vragen.

Een verklaring van permanent verblijf of certificado de su derecho a residir con carácter permanente kan in de volgende gevallen afgegeven worden:

-als bovengenoemde 5 jaar legaal in Spanje heeft gewoond
-als de pensioengerechtigde leeftijd bereikt
-als een bovengenoemde arbeidsongeschikt wordt verklaard
-als bovengenoemde drie jaar achtereen in Spanje heeft gewerkt en gewoond en daarna in een ander land van de EU gaat werken maar in Spanje blijft wonen.

Om het aanvraagformulier te downloaden, klik hier.

In het geval men voor 2 april 2007 legaal in Spanje woonde, maar niet in het bezit was van een verblijfsvergunning of tarjeta de residencia comunitaria, dan dient men onmiddellijk een "certificado de registro como residente comunitario" aan te vragen*.

Wat betreft toeristen uit een ander land uit de E.U., hoeven die slechts in bezit te zijn van paspoort of identiteitskaart waaruit de nationaliteit blijkt. Indien men langer dan drie maanden in Spanje verblijft, dient men zich in te schrijven in het Registro Central de Extranjeros, in de Oficina de Extranjeros of Comisaria de Policia van de provincie waar men verblijft. Men kan daar dan de "certificado de registro" aanvragen. Dit kan bij de Oficina de Extranjeros of de Comisaria de Policia in de provincie waar men verblijft. De kosten zijn gelijk zijn aan die van het DNI voor Spanjaarden.

Voor meer informatie kunt u zich richten tot de Oficina de Extranjeros of Comisaria de Policía in uw woonplaats.
Telefonische informatie is te verkrijgen bij de Dirección General de Inmigración del Ministerio de Trabajo y Asuntos Sociales, telefoon 91 3639071 - 91 3639069 - 91 3637108.

Bronnen: Nederlandse Ambassade, Oficina de Extranjeros.

Pensioenen

2009-02-09T16:12:00.004+01:00

Om zich als gepensioneerde in Spanje te vestigen, dient u een verblijfsvergunning aan te vragen. De volgende principes zijn van toepassing:

- Als u in één Europees land sociale bijdragen heeft betaald, wordt uw pensioen volgens de wetgeving van dat land berekend, of u daar verblijft of niet.
- Als u in meerdere Europese landen sociale bijdragen heeft betaald, ontvangt u een pensioen van elk land waar u minstens één jaar bijdragen betaalde, op voorwaarde dat u voldoet aan de vereisten die worden gesteld door de nationale wetgeving van die landen. Deze pensioenen komen overeen met de periodes waarin u in elk van deze landen sociale bijdragen betaalde.

De pensioenaanvraag dient u in te dienen bij de bevoegde instantie, en tenminste 1 jaar vóór de pensioengerechtigde leeftijd.

Als u nu in Spanje woont, maar altijd in Nederland heeft gewerkt, dient u uw aanvraag in te dienen bij:

De Sociale Verzekeringsbank SVB, distriktskantoor Rotterdam, Afdeling Buitenland
Postbus 70025
3000 LG Rotterdam
Tel. (+31) 10 4174010.
www.svb.org

Indien u in Spanje woont en zowel in Spanje als in Nederland (en/of een andere EU-staat) heeft gewerkt, dan dient u uw aanvraag in te dienen bij het "Instituto Nacional de la Seguridad Social" INSS. Voor Madrid is dat:

INSS
C/Serrano, 102
Tel. 91-590 71 00,
Fax 91-577 96 38)
Gratis info-nummer: 900-16 65 65
www.seg-social.es

n.b. Om in Spanje recht te hebben op medische hulpverlening, dient u als pensioengerechtigde te beschikken over het formulier E-121 dat u kunt verkrijgen bij uw pensioenuitkerende instantie in Nederland.

Bron: Nederlandse Ambassade.

Sociale verzekeringen

2009-02-07T16:20:00.003+01:00

Zodra iemand in loondienst gaat werken in Spanje, dienen werkgevers en zelfstandigen de nodige stappen te ondernemen voor de aanmelding bij de zg. Seguridad Social. Deze omvat in Spanje zowel het ziekenfonds als de sociale premies voor pensioen, arbeidsongeschiktheid en werkloosheid.

De ziektekostenverzekering die onder de Seguridad Social valt, geeft in principe voldoende dekking. Er kan echter voor het gemak ook een aanvullende particuliere verzekering afgesloten worden. Geneeskundige verzorging wordt verkregen op vertoon van de gezondheidszorgkaart (tarjeta sanitaria) die geldt als bewijs voor het recht op medische verstrekkingen uit hoofde van de sociale zekerheid.

Voordat u uit Nederland vertrekt, zou u bij de betreffende instantie in Nederland deel B van het formulier E-104 (deze vermeldt het totaal van door u afgedragen sociale premies) in te moeten invullen. Dit zal inschrijving bij de Spaanse Seguridad Social vergemakkelijken.

Is bovenstaande niet het geval, dan moet u kunnen aantonen in Nederland verzekerd te zijn. In dat geval heeft u een verklaring (E)101 nodig. Deze verklaring kunt bij de Sociale Verzekerings Bank (SVB) aanvragen. Personen die tijdelijk in Spanje werken, en in Nederland verzekerd blijven, kunnen op deze link meer informatie vinden (pdf).

Teneinde bij tijdelijk verblijf (maximaal 3 maanden) in Spanje recht te hebben op gezondheidszorg kunt u, zolang u bij een ziekenfonds in Nederland bent aangesloten, het formulier E-111 hiervoor gebruiken. Dit dient u bij uw ziekenfonds aan te vragen.

Bron: Nederlandse Ambassade.

Paddestoelen zoeken, een geliefde bezigheid in Spanje

2009-02-06T22:44:00.003+01:00

Paddestoelen zoeken is een in Spanje zeer geliefde bezigheid. Zodra het weer herfst is, kan je overal waar natuur is mensen met mandjes zien rondlopen. Een paddestoel is eigenlijk slechts het zichtbare gedeelte van een zwam: het vruchtlichaam, dat -zoals de naam al zegt- dient voor de voortplanting. Het ondergrondse gedeelte heet de zwamvlok of het mycelium. Om dat gedeelte, dat de eigenlijk plant is, niet te beschadigen en te voorkomen dat het sterft dient bij het verzamelen van paddestoelen ervoor gezorgd te worden dat slechts het zichtbare deel geplukt wordt. Daarom wordt altijd aangeraden met een mes het bos in te gaan. Het mandje, wat eerder al genoemd werd, zorgt ervoor dat de paddestoelen hun sporen kunnen blijven uitzaaien, terwijl ze door het bos gedragen worden, zodat er ook het volgend jaar weer van alles gevonden kan worden.

Er bestaan in Spanje ongeveer 1200 paddestoelensoorten, waarvan er een kleine hondertal giftig is. Daarom is het altijd aan te raden om zich goed te laten voorlichten over de karakteristieken van verschillende paddestoelen, vooral omdat enkele zeer goed eetbare paddestoelen zeer veel lijken op hun uiterst dodelijke soortgenoten.
Een zeer populaire paddestoel in Spanje is de smakelijke russula (el níscalo), die zeer gemakkelijk te identificeren is met zijn roodoranje en afgeplatte hoed. Daarbij zijn de gelijkende soorten ook zeer goed van smaak. Ook de distelzwam (seta de cardo) is geliefd. Deze heeft zijn naam te danken aan de zg. akkerdistel, in wiens buurt hij altijd te vinden is. Hij is witgrijs van kleur en heeft geelroze lamellen. De wilde champignon (el champiñón silvestre) groeit in groepen op weidegronden. Tot slot, de morille (la colmenilla), lijkt op een bijenkorf en is een paddestoel, die veelal in de lente aangetroffen wordt.

Belastingen

2009-02-05T16:32:00.004+01:00

Voor de Spaanse Belastingdienst, oftewel la Agencia Tributaria of Hacienda, bent u resident in Spanje als u meer dan 182 dagen per jaar in Spanje woont. U bent dan onderhevig aan de zg. Impuesto sobre la Renta de Personas Físicas of IRPF (inkomstenbelasting).

Tussen Nederland en Spanje bestaat een belastingverdrag ter vermijding van dubbele belastingheffing. Dit komt erop neer dat personen van één nationaliteit niet onderhevig kunnen zijn aan zwaardere heffingen of verplichtingen dan personen van het andere land die zich in dezelfde situatie bevinden, m.n. wat hun verblijfssituatie betreft. Tengevolge van dit verdrag is het volgende van toepassing:

- De lonen zijn belastbaar in het land waar het beroep uitgeoefend wordt.
- Pensioenen zijn belastbaar in het land waar de betrokkene woonachtig is.
- De inkomsten van vastgoed zijn belastbaar in het land, waar deze zich bevinden.

De precieze tekst van dit belastingverdrag is verkrijgbaar bij de economische afdeling van deze Nederlandse Ambassade. Zie ook: http://www.aeat.es/ (Spaans).

Woont u in Spanje, maar ontvangt u uw salaris (gedeeltelijk) in Nederland, dan kunt u zich voor informatie wenden tot:

Belastingdienst Buitenland
Particulieren/Ondernemingen
Postbus 2865
6401 DJ Heerlen,
Tel. + 31 45 573 66 66,
Fax + 31 45 576 92 65.

Bronnen: Nederlandse Ambassade, Agencia Trinutaria.

Een korte geschiedenis van Spanje

2009-02-03T21:30:00.007+01:00

In de prehistorie leefde gezien archeologische vondsten in Altamira en Atapuerca de Cro-Magnon mens op het Iberische schiereiland. In de grotten van Altamira zijn rotsschilderingen overgebleven, die intussen in het zg. Museo de Altamira als replica te zien zijn. Andere volkeren, als de Iberiërs in ongeveer 3000 v.C. uit Noord-Afrika, staken de Middellandse Zee over. De Baskische volkeren, verwant aan de Aquitanen, bezetten bijna de hele Pyreneeën-gordel.

Tussen de 9de en de 6de eeuw ontstond de Iberische cultuur. In het Zuiden bestond toen een koninkrijk, Tartassos, dat in de 8ste eeuw werd vervangen door het zg. Iberische koninkrijk. Vanaf de 9de eeuw v.C. drongen Kelten Spanje binnen. Vanaf die tijd vond er een geleidelijke vermenging plaats van Kelten en Iberiërs tot de zg. Celtíberos (Keltiberiërs). De oorspronkelijke bewoners van de Noordelijke berggebieden, de Basken, Cantabriërs en Asturiërs werden hier niet bij betrokken.

Ongeveer in 1000 v.C. stichtten Phoeniciërs de handelsplaats Gadir, later Cádiz, aan de kust. Ook Myceense zeevaarders speelden een grote rol in het handelsverkeer met Spanje. Sinds de 7e eeuw v.C. namen ook latere Griekse volkeren hieraan deel.
De Carthagers troffen in het noorden van het land Kelten aan, die rond 700 v.C aan zich via de Pyreneeën verspreiden. Zij hadden zich vermengd met de oorspronkelijke Iberiërs en worden dan ook Keltiberiërs genoemd. Vooal in Galicië zijn nog altijd Keltische overblijfselen en is de bevolking nog enigszins Keltisch, al wordt er geen Keltische taal gesproken. De taal in Galicië is meer verwant aan het huidige Portugees.

De Carthagers breidden in de tijd van de eerste Punische oorlog en Hannibal hun gebied op het Iberische schiereiland uit. Later zouden die, na de tweede Punische oorlog, na 200 v.C., door de Romeinen worden veroverd. De drie provincies Tarraconensis (Catalunya), Baetica (Andalucía) en Lusitana (Portugal) waren de belangrijkste gebieden, die geromaniseerd werden. De welvaart kwam er tot grote bloei. In 392 n. C. maakte de in Spanje geboren keizer Theodosius ht Christendom tot officiële staatsgodsdienst.
Met name door de invallen van de Barbaren ging in de 3e eeuw n. C. welvaart en beschaving achteruit. Rond 409 vallen Vandalen, Sueven en Alanen Spanje vanuit het noorden binnen. in 411 is het de beurt aan de Visigothen, of de West-Gothen.

Het Visigotische Rijk (415-711)
Na jaren van strijd met de andere Germaanse invallers kregen de Visigothen uiteindelijk het hele Iberische schiereiland in handen. Hun koningen maakten Toledo tot hun hoofdstad en bekeerden zich op den duur tot het Rooms-Katholicisme wanneer koning Reccared het Arianisme, een ketterse vorm van het christendom, afzweert. De oude Romeinse beschaving bleef intussen grotendeels in stand. Rond 655 worden in de Libera Judiciorum worden de wetten van de Visigothische staat voor het eerst op schrift gesteld.

De Moorse overheersing (711-ca. 1250)
Onderlinge twisten tussen de Visigothische leiders leidden ertoe dat de vijanden van koning Roderik militaire hulp inriepen vanuit Noord-Afrika. In korte tijd echter bezetten deze bijna geheel Spanje. De Moren islamitiseerden het schiereiland en in de volgende zeven eeuwen bloeide de Moorse beschaving in Spanje. Alleen Asturias werd niet ingenomen en vandaaruit zouden met veel geduld, zweet, bloed en tranen de Christelijke koningen de zg. Reconquista (Herovering) tot stand brengen. De eerste Asturische koning was Pelayo. Rond 720 versloegen de christenen van Asturië de Moren in de slag bij Covadonga, wat het officiële begin was van de Reconquista, de herovering van het land wat 700 jaar in beslag zou nemen.
In de 10e eeuw was in het Moorse gedeelte, onder Abd al Rahman III, een tijdperk van vrede en welvaart. In de 11e eeuw kwamen echter zelfstandige staten tot ontwikkeling, die elkaar onderling bestreden. Zo konden in de loop der eeuwen door de herovering in het noorden christelijke staten ontstaan, zoals León en Navarra en later Castillië en Aragón. Alfonso VIII kon uiteindelijk blijvend het belangrijke Toledo bezetten, waar later in de tijd van Alfonso X de Wijze drie culturen vreedzaam zouden samenleven.

De Reconquista (1250-1504)
In 1250 was geheel Spanje met uitzondering van Granada in handen van de Christenen. Maar de Spaanse staat bestond nog niet. Zoals in andere landen tijdens de Middeleeuwen was het verdeeld in koninkrijkjes: Castillië, Aragón, Navarra en Portugal. Door het huwelijk van Ferdinand van Aragón en Isabella I de Katholieke werden uiteindelijk Aragon en Castilie met elkaar verenigd. Isabella beloofde dat ze geen andere kleren aan zou doen totdat ze Granada veroverd zou hebben en in 1492 was het dan zover, hetzelfde jaar als waarin Columbus met geld uit de Spaanse schatkist Amerika zou ontdekken. Daardoor zou Spanje in één klap één van de grootste rijken van de wereld zijn.

De Habsburgers (1504-1700)
Door het huwelijk van Isabella's dochter, Johanna, met Filips de Schone, werden veel bezittingen aan de troon van Catillië en Aragón toegevoegd. Hun zoon, Karel I, oftewel 'onze' Karel V, volgde in 1504 als kind van 4 jaar zijn grootmoeder op. De grootvader, Ferdinand van Aragón, is zijn voogd. Zijn moeder, Johanna, genoemd de Waanzinnige, werd ondertussen in een politieke strijd opzij gezet. In 1512 annexeerde Ferdinand het koninkrijk Navarra. Karel onderdrukte de opstand van de Comuneros (1520). Spanje werd door de veroveringen in Amerika en door het bezit van het zuiden van Italië en de Nederlanden het middelpunt van een rijk, waarvan zijn heerser zei dat de zon er nooit onder ging.
Onder Filips II (1556- 1598), die Madrid tot zijn hoofdstad zou maken, zette het verval in. Vele oorlogen brachten Spanje aan de rand van de financiële afgrond. In 1571 verslaat een gecombineerde vloot van Spanje, Venetië en de Kerkelijke Staat, onder bevel van Filips halfbroer Juan van Oostenrijk, de Turkse vloot tijdens de slag bij Lepanto. Eén van de beroemdste deelnemers aan die slag was Miguel de Cervantes, de auteur van Don Quichot de la Mancha. Hij verloor er een arm. Filips II zette de Habsburgse politiek door zich in te trouwen door, en verkreeg zo door huwelijk Portugal. Hetzelfde zou hij proberen met Engeland, maar koningin Elisabeth I ging niet op zijn aanzoeken in.
Onder Filips III en IV zette het door Filips II begonnen verval zich door. Joden en zg. Moriscos (zich tot het Christendom bekeerde mohammedanen) werden het land uitgezet, wat de economie ontzenuwde. De Burgeroorlog in Catalonië, opstanden in Andalusië en in Napels waren het gevolg van de zware onderdrukking van het volk. In 1648 verloren de Habsburgers de Nederlanden na de 80-jarige en de 30-jarige oorlog, die sonds 1618 samenvielen.

De Bourbons (1700-1868)
De Habsburgers stierven met Karel II, die steriel en zwakzinnig was, uit. Daardoor brak de zg. Spaanse Sucessieoorlog uit, met Nederland en Engeland, enige tijd met 'onze Willem III als koning, aan de ene kant en Frankrijk aan de andere. Lodewijk XIV kreeg het toch voor elkaar dat een Bourbon in Spanje op de troon kwam.
Onder Filips V van Bourbon verloor Spanje uiteindelijk de Zuidelijke Nederlanden (het huidige België) en de Italiaanse gebieden. De Engelsen bezetten Gibraltar.
In 1793, toen Lodewijk XVI door Franse revolutionairen werd terechtgesteld, verklaarde zijn Spaanse bloedverwant Karel IV Frankrijk de oorlog. Franse troepen vielen Spanje binnen en dwongen het tot een bondgenootschap tegen Engeland. De Britse vloot verslaat bij Trafalgar de Fransen en Spanjaarden, waarmee de Spaanse maritieme macht ten einde komt. Een broer van Napoleon, Jozef Bonaparte, was intusseb koning van Spanje geworden. In 1808 kwamen de Spanjaarden daartegen in opstand en werden daarbij gesteund door de Engelsen. In 1814 werden de Fransen het land uitgezet. Nog altijd wordt in Madrid op 2 mei dit historische feit gevierd. Ferdinand VII werd de nieuwe koning. Hij werd later opgevolgd door zijn dochter Isabella II, in de volksmond ook genoemd 'de hoerenkoningin' omdat ze steeds nieuwe minnaars had. In 1868 werd Isabella vanwege haar wanbeleid gedwongen in ballingschap te gaan. Ze heeft nog wel een aanzet gegeven voor de aanleg van de waterleiding in Madrid, nog altijd Canal Isabel II genoemd.

De Restauratie (1868-1923)
Generaals slaagden erin de regering van Isabella omver te werpen. In 1873 werd Spanje daardoor een federatieve republiek. De tijd tot 1923 staat bekend als de tijd van de restauratie, gekenmerkt door een liberale grondwet van Canovas. Hij wist bekwaam liberale regeringen af te wisselen met reactionaire, met Alfonso XII als koning. De verkiezingen van 1923 werden uiteindelijk gewonnen door de socialisten.

Tijd van dictatuur (1923-1931)
Als reactie op de socialistische regering komt er een militaire junta onder leiding van Primo de Rivera. Zijn bewind was echter impopulair bij het leger en bij de koning, Alfonso XIII, waardoor hij tenslotte tot aftreden werd gedwongen.

De "Tweede Republiek" (1931- 1939)
Alfonso XIII ging in ballingschap nadat een overweldigende meerderheid zich uitsprak voor de republiek. Zo werd de Tweede Republiek uitgeroepen en een democratische, hervormingsgezinde regering ingesteld. Door de overwinning van de republikeinse verkiezingen kwam er een progessieve democratische Constitutie en werd Zamora president. In 1933 kregen uiterst rechtse krachten de overhand, die alle hervormingen weer ongedaan maakten. in 1934 sloeg het leger gewapende opstanden in Catalonië en Asturië neer. Als in 1936 het Volksfront, een coalitie van linkse partijen, bij de algemene verkiezingen een grote meerderheid bereikt, vogt er een staatsgreep van rechtse generaals. Dit was het begint van de burgeroorlog, waarin de nationalen of rebellen onder leiding van genraal Franco gesteund werden door Duitsland en Italië en de regering gedeeltelijk door de Sovjet Unie van Stalin. Na drie jaren met bloedige veldslagen, zou uiteindelijk Franco als overwinnaar bovndrijven. Vanaf 1939 voerde hij de alleenheerschappij, gesteund door de enige politieke beweging de Falange, in 1933 opgericht door de zoon van Primo de Rivera.

Het Spanje van Franco (1939-1975)
Hoewel Spanje in de Tweede Wereldoorlog officieël neutraal bleef, bleef Franco nauw contact houden met zijn bondgenoten in de burgeroorlog. Hij leverde grondstoffen en stuurde troepen die deelnamen aan de Duitse inval in de Sovjet-Unie. Okk konden Duitse onderzeeërs gebruik maken van de Spaanse havens.
Ondertussen schakelde Franco in eigen land zijn politieke tegenstanders en het verzet uit. Na de oorlog kreeg hij het nog moeilijker toen Spanje buiten de Verenigde Naties werd gehouden. Een diplomatieke boycot werd gevolgd door economische sancties. Met de wet op de opvolging in 1947, die bepaalde dat Franco opgevolgd zou worden door een lid van het Spaanse vorstenhuis, maakte Franco de weg vrij naar economiche steun uit het buitenland en lidmaatschap bij de VN. In 1969 werd Juan Carlos van Bourbon als opvolger van Franco aangewezen.

Koning Juan Carlos I
Ondanks zijn wat obscure rol in de poging tot staatsgreep in 1981, heeft Juan Carlos I zich na de dood van Franco vooral laten zien als een democratische koning. In 1977 werden de eerste vrije parlementsverkiezingen gehouden, met als resultaat een centrum-rechtse regering onder Alfonso Suarez. In 1982, tijdens de regering van socialistische Felipe González, kwam de aansluiting bij de Europese Gemeenschap en de NATO.

Babylonië in Spanje: de Spaanse talen

2009-02-03T21:18:00.004+01:00

Er worden op de wereld zo’n 6.000 talen gesproken. Meer dan de helft daarvan loopt het gevaar uitgeroeid te worden, net als het Latijn, ooit een heuse wereldtaal en heden ten dage niet meer dan een dode taal op schrift. Het gaat hier echter om “kleine” talen, die binnen een cultureel agressieve omgeving, vooral in Amerika en Afrika, trachten te overleven. Binnen Europa spreken we over het ‘Saami’ (Lapland).

Het Castellano (het officiële Spaans) kampt vanzelfsprekend niet met dit probleem; het is -na het Mandarijns chinees, dat door meer dan 885 miljoen mensen wordt gesproken- de meest gesproken taal van de wereld (332 miljoen), vóór het engels. In de V.S. zal het over 10 jaar de meest gesproken taal zijn.

In Spanje is het zg. Castellano of Español de overheersende taal. Oorspronkelijk komt het uit wat vroeger Castilla genoemd werd en waarschijnlijk in Cantabrië is ontstaan. Je had in de Middeleeuwen eerst het koninkrijk Castilla 'la Vieja' (heden: Castilla y León), en later Castilla la Nueva (heden: Castilla La Mancha en Madrid), dat van de Moren werd teruggewonnen. Het meest pure Spaans wordt dan ook nog steeds in de omgeving van Valladolid gesproken, in wat heel vroeger het koninkrijk van León was.

Toch is het Castellano niet de enige taal, die in Spanje worden gesproken, iets wat voor verwarring zorgt bij buitenlanders. Er zijn namelijk in totaal vier andere talen, die tegenwoordig officiëel in andere streken in Spanje worden gesproken. In Catalunya (Catalonië) spreekt men het Català (Catalaans), in Galicia (Galicië) het Galego (Galicisch), en het Euskera (Baskisch) in Euskadi (het Baskenland). In Valencia en op Mallorca en de andere eilanden van de zg. Baleares spreekt men twee varianten van het Catalaans, het Valencià en Mallorquín. In het dwergstaatje Andorra is Catalaans de voertaal.

In Catalunya en Euskadi wordt de eigen taal vaak gezien als de belangrijkste taal, die gebruikt wordt voor verkeersaanduidingen, ondelinge omgang en op scholen als eerste taal onderwezen wordt. Het Castilliaanse Spaans komt daar pas op de tweede plaats.

Je hebt nog een aantal 'mindere' talen, zoals het zg. Asturiano (in Asturias). Het wordt gesproken door ongeveer 100.000 mensen en wettelijk beschermd. Het is een aparte taal, en wordt in verschillende gebieden gesproken, zoals Asturias, León, Zamora, Salamanca, Extremadura en Cantabria. In Salamanca heet het “llionés, in Extremadura “extremeñu” en in Cantabria “montañés”.

In Andalucía worden door ongeveer 7 miljoen mensen dialecten van het Spaans, het zg. Andaluz, gesproken, die in sommige gevallen qua uitspraak nogal kunnen afwijken.

In de Vallei van Arán in Catalunya wordt het zg. Aranees gesproken. Taalkundig gezien is dat een dialect van het Franse Occitaans (Aquitaans). Het wordt door hooguit 4000 mensen gesproken.

Verder spreekt men in León, Cáceres en Miranda (Portugal) nog altijd bij mondjesmaat het Leonés, dat nog in het oude koninkrijk Asturias-León gesproken werd en in die tijd als verfijnder ervaren werd dan het Castellano, en aldus geschikter geacht werd voor poëtische expressie. Het Navarro-Aragonés, de taal van de eerste ‘romances’, oftewel glosas, wordt ook nog maar door een ongeveer 10.000 mensen gesproken, maar er bestaan pogingen de taal te revitaliseren.

Buiten Spanje wordt het Castellano, meestal met traditionelere invloeden, overheersend gesproken in Midden- en Zuid-Amerika. Buiten deze invloedssfeer is er het Ladino, de taal die door de Sefardische Joden in de late Middeleeuwen naar elders in Europa meegenomen werd (bv. naar Praag) en in het hedendaagse Israël nog altijd gebezigd wordt. Verder kennen wij, Nederlanders, natuurlijk het Papiamento, een mengsel van het Castellano, Afrikaans, Indianentalen, Engelse en zelfs wat Nederlands. Op de Filipijnen spreken zo’n 650.000 mensen het zg. Chabacano, een variatie van het Castellano, waarin o.a. de vrouwelijke vorm ontbreekt (‘El mujer’ i.p.v. 'La mujer').

Wat kan de Nederlandse overheid precies voor je doen als je in Spanje bent

2009-02-01T19:48:00.002+01:00

Als je op reis bent of (tijdelijk) in Spanje woont en/of werkt, kan het gebeuren dat je als Nederlander bepaalde hulp of diensten nodig hebt van de Nederlandse Ambassade of het Consulaat. Voor sommige diensten worden kosten in rekening gebracht.

Reisadviezen
Het Ministerie van Buitenlandse Zaken verstrekt actuele reisadviezen als de veiligheidssituatie daartoe aanleiding geeft. Deze worden dan via Internet of telefonisch aan iedereen bekend gemaakt.

Afgifte van reisdocumenten, waaronder nooddocumenten
De Ambassade kan aan iedere Nederlander in het buitenland een reisdocument verstrekken. Dit gebeurt zo snel mogelijk, maar uiterlijk binnen vier weken, in uitzonderlijke gevallen te verlengen met nog eens vier weken.
Voor de afgifte van een gewoon paspoort, geldig voor vijf jaar en voor alle landen, geldt een gemiddelde wachttijd van twee weken.
Het kan gebeuren dat er niet zo lang kan worden gewacht. In dat geval kan een tijdelijk reisdocument worden verstrekt, dat wil zeggen een noodpaspoort. Daarmee waarmee kan je dan in ieder geval het land verlaten. De afgifte is zo mogelijk dezelfde dag en anders uiterlijk binnen enkele werkdagen.
Er is echter een voorwaarde aan verbonden, omdat men zich moet houden aan de bepalingen van de Paspoortwet, onder andere op het gebied van identiteits-en nationaliteitsvaststelling.
Nederlanders die hun reisdocument zijn verloren, dienen een schriftelijke verklaring af te leggen ten overstaan van de consulaire medewerker van de vertegenwoordiging. Men is niet verplicht aangifte te doen bij de politie ter plaatse. Een politierapport is wel aan te raden, indien men eventuele geleden schade bij de verzekering in Nederland wil claimen.

Burgerlijke stand en notariaat
De Ambassade in Spanje is bevoegd om ten behoeve van in hun land aanwezige Nederlanders akten van de burgerlijke stand op te maken en om ten behoeve van in hun land aanwezige Nederlanders notariële volmachten op te maken.

Consulaire verklaringen
De Ambassade kan ten behoeve van in hun land aanwezige Nederlanders de volgende verklaringen opmaken:
- verklaring van in leven zijn
- als de lokale autoriteiten hierin niet voorzien verklaring van woonplaats
- als vestiging in het ressort met toestemming van de lokale autoriteiten heeft plaatsgevonden verklaring omtrent de burgerlijke staat
- als het niet mogelijk is deze van de lokale autoriteiten te verkrijgen verklaring van huwelijksvoornemen verklaring omtrent bezit van het Nederlanderschap aanvullende verklaring omtrent het gedrag verklaring omtrent het vermogen.

Personen- en familierecht, Nederlands nationaliteitsrecht
Het Ministerie van BuZa en de consulaire vertegenwoordigingen informeren en adviseren Nederlanders die in het buitenland wonen op alle voorkomende terreinen van het Nederlandse personen- en familierecht en het Nederlandse nationaliteitsrecht.
Bijvoorbeeld op het gebied van het familierecht, het opmaken van akten van de burgerlijke stand, het opmaken van notariële akten, nationaliteit en reisdocumenten.
Vreemdelingen kunnen op de Nederlandse vertegenwoordiging het inburgeringsexamen voor naturalisatie afleggen. De vertegenwoordigingen nemen naturalisatieverzoeken in ontvangst van in hun land verblijvende vreemdelingen en controleren deze op volledigheid. Na ontvangst van de vereiste documenten en de verschuldigde gelden wordt de aanvraag via het ministerie doorgestuurd aan het ministerie van Justitie, dat het verzoek afhandelt. De vertegenwoordigingen nemen optieverklaringen in ontvangst van in hun land verblijvende vreemdelingen, met het oog op her- of verkrijging van het Nederlanderschap.
Binnen 13 weken beslissen de vertegenwoordigingen of de optieverklaring kan worden bevestigd. Deze termijn kan door de vertegenwoordigingen indien noodzakelijk en zonder opgaaf van reden met 13 weken worden verlengd.

Internationale kinderontvoering
Als er sprake is van kinderontvoering door één van de ouders, wordt de achterblijvende ouder in Nederland geadviseerd contact op te nemen met de Centrale Autoriteit van het ministerie van Justitie. Ook kan de achterblijvende ouder contact opnemen met de afdeling consulair-juridische zaken van dit ministerie. De vertegenwoordigingen informeren en adviseren indien van toepassing de in Nederland achtergebleven ouder van ontvoerde kinderen.

Afleggen examens
Nederlandse vertegenwoordigingen stellen Nederlanders in het buitenland in staat schriftelijke examens van erkende Nederlandse onderwijsinstellingen op de post af te leggen. De desbetreffende onderwijsinstelling moet wel op tijd een verzoek indienen. Welstand van Nederlanders in het buitenland Nederlandse vertegenwoordigingen kunnen, op verzoek van familieleden of relaties, een onderzoek instellen naar de verblijfsplaats en levensomstandigheden van Nederlanders in het buitenland, indien de verblijfplaats bij benadering bekend is. Voor dit onderzoek welstand worden bij de aanvrager kosten in rekening gebracht. Informatie wordt uitsluitend verstrekt met toestemming van betrokkene (tenzij het minderjarigen betreft).

Vermissing van Nederlanders in het buitenland
Het Ministerie spoort de lokale autoriteiten aan een onderzoek in te stellen om informatie over de vermiste persoon of de persoon zelf te achterhalen kan eventueel in samenwerking met de verzekerings-maatschappij de zoektocht ondersteunen en kan zo nodig specifieke assistentie aanbieden aan de competente lokale autoriteiten blijft zo nodig de autoriteiten aansporen het onderzoek voort te zetten.

Ziekenhuis-opname
Bij ziekenhuis-opname van tijdelijk in het buitenland verblijvende Nederlanders zorgt het ministerie er op verzoek voor dat familieleden en relaties zo snel mogelijk worden geïnformeerd. Vervolgens neemt het, via de vertegenwoordiging in het desbetreffende land, zo snel mogelijk contact op met het ziekenhuis om een zo goed mogelijk inzicht in de situatie te verkrijgen. Een medewerker legt dan, bij langdurige opname één of meerdere bezoeken af. Indien dat nodig is, kan het zich namens de verzekeraar garantstellen voor betaling van kosten, indien hiervoor een verzekering is afgesloten.

Overlijden van Nederlanders in het buitenland
Het Ministerie van Buitenlandse Zaken spant zich in om nabestaanden zo spoedig mogelijk op de hoogte te laten brengen en staat nabestaanden bij met informatie over lokale begrafenissen. Bij de eventuele terugkeer van het stoffelijk overschot naar Nederland, bemiddelt bij het zo snel mogelijk overmaken van geld van familie en vrienden in Nederland voor noodzakelijke handelingen. Het kan zich garant stellen voor repatriëringskosten als deze zijn inbegrepen in de overlijdensverzekering van betrokkene en kan ook diensten verlenen bij het verkrijgen van een kopie van het eventuele medische, sectie- of politierapport.

Gedetineerdenbegeleiding
Het Ministerie van Buitenlandse Zaken verstrekt Nederlandse gedetineerden in landen buiten Europa maandelijks een schenking van 30 euro en subsidiëert (taal)onderwijs, activiteiten gericht op reclassering, die de gedetineerde tijdens zijn buitenlandse detentie op zijn terugkeer in de Nederlandse maatschappij kunnen voorbereiden, en activiteiten gericht op de geestelijke ondersteuning, waarbij met name kan worden gedacht aan bezoeken van Nederlandse geestelijken. Voor periodieke overboekingen van familieleden/vrienden van gedetineerden berekent het een éénmalig bedrag van 50 euro aan bemiddelingskosten.
De Nederlandse vertegenwoordigingen bezoeken gearresteerde landgenoten zo snel mogelijk nadat zij van hun arrestatie hebben vernomen en leggen bezoeken af al naargelang de noodzaak of behoefte daaraan bestaat en lichten een gearresteerde landgenoot zo spoedig mogelijk in over de mogelijkheden en voorwaarden van rechtsbijstand in het land waar hij is gearresteerd
wonen indien mogelijk en noodzakelijk de rechtszitting van een Nederlandse gearresteerde bij.

Repatriëring van Nederlanders
Nederlandse vertegenwoordigingen kunnen bemiddelen bij het beschikbaar stellen van financiële middelen aan Nederlanders die in het buitenland in een acute noodsituatie verkeren en terug moeten keren naar Nederland.

Meer informatie: http://www.minbuza.nl/

Ministerie van Buitenlandse Zaken - Bezuidenhoutseweg 67 - Postbus 20061 - 2500 EB Den Haag - Tel.: 070-3 486 486 - Fax: 070-3 484 848

Registratieplicht in Spanje

2009-02-01T16:40:00.006+01:00

Indien men langer dan drie maanden in Spanje verblijft, dient men zich in te schrijven in het Registro Central de Extranjeros, in de Oficina de Extranjeros of Comisaria de Policia van de provincie waar men verblijft. Men kan daar dan de certificado de registro aanvragen. Deze kunnen aangevraagd worden bij de Oficina de Extranjeros of de Comisaria de Policia in de provincie waar men verblijft. De kosten zijn gelijk zijn aan die van het DNI voor Spanjaarden.

Dit document is geen identiteitsbewijs, wat betekent dat het wanneer nodig vergezeld moet worden van een geldig paspoort.

Benodigdheden bij de aanvraag:

- Een geldig paspoort of ander identiteitsbewijs. In het geval het verlopen is, dan voldoet een kopie samen met de aanvraag van het nieuwe paspoort.
- Ingevuld aanvraagformulier (download pdf)
- Bewijs van betaling van de kosten.

In het geval dat de registratie gewijzigd moet worden of opgeheven:

- Een geldig paspoort of ander identiteitsbewijs. In het geval het verlopen is, dan voldoet een kopie samen met de aanvraag van het nieuwe paspoort.
- Ingevuld aanvraagformulier (download pdf)
- Het document dat gewijzigd of opgeheven moet worden.
- Bewijs van betaling van de kosten.

Vrijwillige registratie bij de Ambassade
U kunt zich overigens ook vrijwillig op de Ambassade laten registreren als u voor korte of langere tijd in Spanje verblijft. Het kan voor u en uw familieleden of bekenden om uiteenlopende redenen goed zijn als uw contactgegevens bij de ambassade bekend zijn. Echter aan de registratie kunnen geen rechten worden ontleend. Het vervangt ook niet de registratieplicht bij de Spaanse autoriteiten.

De vrijwillige registratie is geldig voor de periode van 01-01-2007 tot 01-01-2012. In januari 2012 worden alle registratieformulieren tot en met 31 december 2011 vernietigd. Desgewenst kunt u zich na 01/01/2012 opnieuw registreren. Deze maatregel dient om een (relatieve) actuele data base met registratieformulieren te hebben

U kunt de volgende bescheiden naar de Nederlandse ambassade opsturen of bij een bezoek meebrengen:

- pasfoto (s) (evt digitaal als bijlage bij uw inschrijving te voegen)
- een bewijs van uitschrijving basisadministratie van de laatste gemeente in Nederland
- een kopie van (alle) paspoort (en)

Bronnen: Nederlandse Ambassade, Oficina de Extranjeros.

Nieuwe wetgeving voor hondeneigenaars

2009-02-01T15:15:00.001+01:00

In Alicante is er een nieuwe wetgeving speciaal voor hondeneigenaars. De nieuwe regel werd van kracht in februari 2009 en richt zich vooral op mensen die met hun hond gaan wandelen in de stad. In het geval de hond zijn behoeftes doet op de stoep en het wordt niet opgeruimd dan kan men een bekeuring krijgen. De eerste keer gaat het om 'slechts´200, euro, maar daarna kan zelfs de hond worden afgenomen. De stad Alicante wil speciale ruimtes maken voor de honden.

Flamenco: de eigenheid van de Spaanse muziek

2009-01-14T09:03:00.013+01:00

In Spanje bestaan veel vormen en soorten van traditionele volksmuziek, maar de muzieksoort, die de eigenheid van de Spaanse muziek internationaal bepaald heeft, is de flamenco. Deze muzieksoort is ontstaan in het zuiden van het Spaanse Andalusië. Het is een temperamentvolle muziek, zeer expressief, en het kenmerkt zich vooral door rauwe zang, virtuoos gitaarspel, zeer ritmisch en energiek handgeklap en dans. Lees meer in de Spanje muziek en dans blog >>.

Nationale Parken van Spanje

2009-01-12T19:53:00.003+01:00

Aigüestortes: De woeste tuin

Hoewel het onmogelijk is om in termen van estetica te praten als je het over de natuur hebt, is het zeker dat het Nationale Park Aigüestortes i Estany de Sant Maurici één van de prachtigste en meest idyllische plekken is, die een mens van deze tijd nog kan bezoeken. Eerder dan wild natuur lijkt het het werk van een vlijtige tuinman, die alles tot op het kleinste detail verzorgt.
Het gebied werd op 21 oktover 1955 Nationaal Park verklaard en in 1966 uitgebreid. Gelegen in de centrale Pyreneën, ten noordoosten van Lérida (Lleida in het catalaans), ligt het op een hoogte dat schommelt tussen 1.200 en de 3.033 meter, die de hoogste top, el Pico Comaloforno, bereikt. Er heerst een bergklimaat, met veel regen in de herfst en zelfs in de lente en sneeuw in de winter, te zien aan de aanwezigheid van een veelheid aan kleine meertjes, gletsjers, conifeerbossen en alpenweiden. Onder de flora zijn aan te treffen: de spar, zwarte den, wilde berk, berk, beuk, lijsterbes, hazelaar, arnica, rododendron, bosbes, strobloem... De aanwezige fauna is o.a. degems, de pyrenese muskutrat, de adder, vele vlindersoorten en en diversiteit aan vogels, zoals de zwarte specht en aan roofvogels, zoals de koningsadelaar.
Een prachtige, maar zware excursie is naar de marmotten van het Estany de Cavallers, één van de vele mogelijkheden om het park te voet te bezoeken. Je kan er veelvuldig alpinistencursisten met hun leraar aantreffen, die er aan de steile wanden die het meer afschermen, bungelen. Vanuit Boi bestaat een taxi-pendel van persoonsbusjes, die de bezoeker naar boven brengt, waar hij/zij rustig kan wandelen door de uitgestrekte bossen. Ook veel bezocht is de route" l'isard" van Espot naar het Estany (het catalaanse woord voor "meer") de Sant Maurici langs sparrenbossen, waar je met een beetje geluk gemsen kan zien en koningsadelaars. Een goede verrekijker kan daarbij van groot nut zijn.
Zwemmen in de rivieren of de meren is daarbij overigens niet toegestaan net zo min als vrij kamperen. Binnen het park is het aanbod van campings zeer gevariërd.

Het is aan te raden om adecuaat gekleed te gaan tijdens een excursie binnen de grenzen van het park: goede wandelschoenen, een regenjas in de rugzak, en zich van te voren op de hoogte te laten stellen over weersomstandigheden en lawinerisico in bepaalde zones. Er zijn zes berghutten, die binnen het zeizoen toegankelijk zijn voor een ieder, die het park bezoekt, hoewel het aan te bevelen is zich daarover te laten informeren in het bezoekercentrum in Boí (Plaça del Treiro, 3. Tel. 973 69 61 89. e-mail: aiguestortes@hotmail.com of in Barruera (tel. 973 69 40 00).
Andere bezoekerscentra zijn vinden in Caldes de Boi (Toirigo) en in Espot (Prat de Guarda, 4. Tel. 973 62 40 36).
In Madrid zelf kunt u zich ook laten informeren:
Gran Vía de San Francisco, 4
28005 Madrid
91 597 54 00
Op internet: www.mma.es:8088/odmma/pn/, of www.catalunya.net/aiguestortes).

Cabañeros: Bijna militair gebied

Het had niet zoveel gescheeld of Cabañeros, in plaats van Nationaal Park, was het grootste militaire gebied van Europa geweest. Dat was in elk geval wat het Ministerie van Defensie, toen die in 1982 een goede plek zocht voor training van haar piloten, voor ogen had. Het grootscheeps protest van milieu-activisten, landeigenaars en inwoners van de streek hield dat uiteindelijk tegen. Niet lang daarna, in 1988, werd het door de regionale regering van Castilla-La Mancha Natuurreservaat verklaard. Niet zo lang geleden, in 1995, kreeg het gebied een nationale bescherming toegewezen.
Cabañeros bevindt zich in het uiterste noordoosten van Ciudad Real en loopt zelfs wat uit in de provincie Toledo. Het bestrijkt de gebergten van Toledo, de massieven van Chorito en Rocigalgo, in het noorden, en de Sierra de Miraflores, in het zuiden. In 1243 verruilde koning Fernando III enkele van zijn bezittingen met de Kerk en behield de gebergten van Toledo, welke hij aan de stad Toledo verkocht. Het gebied werd nadien vooral gebruikt voor de hout- en houtskoolproduktie. In de vorige eeuw waren de landerijen, die nu het Nationaal Park vormen, in handen gekomen van enkele landeigenaars, en voornamelijk gebruikt voor de landbouw.
Er heerst een mediterraans landklimaat in het gebied, met droge zomers (een gemiddelde van 24º C.), regen in het voor- en najaar. In de winter is de temperatuur niet al te laag (een gemiddelde van 4º C.). De flora, die men er kan aantreffen, is vooral de steeneik, de dwergeik, de kurkboom, de berk, de taxboom, de spar, wilde rozemarijn, hulst, bezemdophei, kamperfoelie, etc. Roofdieren worden er vertegenwoordigd door de iberische lynx, de bergkat en diverse martersoorten, waaronder de wezel. Verder vindt men er herten, reebokken, otters en hazen. Het gebied bezit ook een grote variatie aan vogelsoorten, zoals de zwarte gier, de lammergier en de keizersarend. Zeer zeldzaam is ook de zwarte ooievaar.
Cabañeros is gemakkelijk via de spaanse autosnelwegen te bereiken. Vanaf Toledo kan men in zuidwestelijke richting naar Las Ventas con Peña Aguilera reizen, waarvandaan dan de N-403 genomen kan worden tot aan Pueblo Nuevo del Bullaque. Vanaf Ciudad Real is het dezelfde weg, om later richting Alcoba en vervolgens naar Horcajo en Retuerta del Bullaque te rijden. In het park zelf is het slechts toegestaan om vrijelijk over de zgn. Ruta del Estena te circuleren.

Het is aan te raden om alvorens het park te bezoeken even aan bezoek te brengen aan het Organismo Autónomo Parques Nacionales, Gran Vía de San Francisco, 4 in Madrid (Tel. 91 597 54 00) of Internet te raadplegen op het volgend adres: www.mma.es: 8088/odmma/pn/.
Het bezoekadres van het Nationaal Park zelf is:
Crta. de Torrijos, s/n
13194 Pueblo Nuevo del Bullaque (Ciudad Real)
926 78 32 97
E-mail:cabaneros@mma.es.

Cabrera: Mediterraans paradijs

Cabrera is een kleine eilandengroep ten zuide van Mallorca, het grootste eiland van de Balearen. Het ligt ongeveer een uur varenb van de Colonia de Sant Jordi. Het grootste eiland van dit archipel (1.152 ha.) geeft het haar naam. Ill dels Conills is het tweede eiland in grootte (136 ha.) en verder is er sprake van enkele rotsen, die boven de golven van de Middellandse Zee uitkomen, met namen als: Na Plana, Na Redona, L´Esponja....
Sinds 1991 is Cabrera nationaal Park, het enige met deze karakteristieken: maritiem-landelijk. Je kan wel zeggen dat er hier meer water beschermd wordt dan land: van de 10.021 ha. die het park bevat slechts 15% is niet nat.
Ook dit gebied was lange tijd in handen van het spaanse leger -en dat is één van de balangrijkste redenen waarom het niet onder voet gelopen werd door massatoerisme dat in de jaren 60 in opkomst kwam- en slechts dankzij druk van milieu-aktivisten en de organisatie WWF/Adena is het gelukt het een status onder het Ministerie van Milieu te krijgen. Het is een insulair ecosyteem dat door de mensenhand nauwelijks aangetast is, ondanks dat militaire oefeningen het ook niet veel goeds hebben kunnen doen.
Het water is er zo helder dat het licht tot in de diepte door kan dringen, wat het bestaan van enorme "velden" van algen, koralen en andere zeeaterplanten bevorderd. Er zwemt een grote diversiteit aan vissoorten rond, zeeschildpadden en verschillende zoogdieren, die in het zeewater leven. Dolfijnen komen nog wel eens nieuwsgierig in de buurt van de boten zwemmen.
Gedurende de boottocht, die langs de eilanden gemaakt kan worden, kan men ook allerlei zeewatervogels rond zien vliegen: visarenden, zeevalken, stormvogels, aalscholvers... Op de eilanden zelf zijn onder andere tien verschillende hagedissensoorten te vinden.

Aanbevolen routes: Het Nationaal park is hoofdzakelijk te bezoeken met gidsen. In groepen van 60 personen kan men gratis van deze diensten gebruik maken. Dit gaat dan langs het kasteel (het oudste en meest interessante bouwwerk op het eiland), het monument dat werd opgetrokken ter herinnering aan de krijgsgevangenen, die in de Napoleontische oorlogen op Cabrera zijn gestorven, het museum d'es Celler en de stranden van s'Espalmador y Pagès (welke zonder negeleiding gedaan kunnen worden). Bij terugkeer op Mallorca wordt kortstondig gestopt op Cova Blava. 's Zomers kunnen de bezoekers die in de haven overnachten onder begeleiding naar de vuurtoren van Punta Ensiola, de langste tocht (4 uur) of naar La Miranda.
Het is aan te raden om voedsel mee te nemen, omdat er geen winkels op het eiland zijn. Ook hotels of campings zijn er niet.

Adressen:
Plaza de España 8, 1º
07002 Palma de Mallorca.
971 72 50 10 of:
Gran Vía de San Francisco, 4
28071 Madrid
915 975 400.

(In de haven van Cabrera bevindt zich een informatiekantoortje, waar o.a. vergunningen voor onderwaterduiken kunnen worden angevraagd).

Caldera de Taburiente: Ravijnen, water en vooral veel stilte

La Caldera de Taburiente is een optelsom van hoogtes en dieptes, bergen en vulkanen, hoogtvlakten van acht kilometer breed en 2000 meter hoog, een veelheid van waterbronnen, meren, watervallen en beken, in het hart van het Canarische eiland La Palma. Dit alles samen werd in 1954 tot Nationaal Park uitgeroepen.
De begroeiing van dit grillig landschap, dat zijn bestaan te danken heeft aan de hoge vochtigheid, is zeer exclusief: Canarische dennebossen domineren tussen andere botanische zeldzaamheden.
Voor de bevolking van La Palma is La Caldera een symbool van haar identiteit. Niet alleen vanwege het belang dat het Natuurpark voor ze heeft, maar vooral ook vanwege de natuurlijke voorraad aan vruchten en groenten, dat er opgeslagen is. Negentig procent van de 4690 hectaren, die het Nationaal Park beslaan, is eigendom van 1800 landbouwers, die daardoor recht hebben op een proportioneel deel van het water om hun land mee te besproeien.
Behalve om haar natuur is La Caldera de Taburiente ook uit archeologisch oogpunt van groot belang omdat er resten aangetroffen werden van de zg. Benahori, de oorspronkelijke bevolking van één van de kleinste eilanden van de archipel. Een andere interessante plek is het astrofysisch observatorium op de zg. Roque de los Muchachos (2462 meter hoog), een wetenschappelijk centrum voor sterrenkundigen over de gehele wereld.

Bij El Paso, op de TF-812, daar waar het bezoekerscentrum zich bevindt, kan men het Park binnentreden. Om daar te komen, kan men de zgn. "guaguas" (bussen) nemen van Santa Cruz de La Palma naar Los Llanos de Aridane. Bij het bezoekerscentrum begint een weg, die zich uitvouwt naar La Cumbrecita, en van daar naar de Hermitage van Pino en de weg van Valencia. Die drie punten zijn uitgangspunten van vele wandelroutes.
Een mooi alternatief is het pad dat leidt tot Los Brecitos vanaf Los Llanos de Aridane.

Het bezoekerscentrum. In El Paso kunt u de nodige informatie opdoen voor het bezoek aan het Nationaal Park. Binnenkort wordt er een tweede bezoekercentrum geopend bij El Roque de los Muchachos. De belangrijkste "stops" binnen het park -La Cumbrecita, el Roque de los Muchachos en langs de weg van Lomo de Los Caballos naar Los Brecitos- beschikken ook over -beperkte- informatiepunten.

Camping. Er is een gebied waar het is toegestaan om te kamperen en wat te voet te bereiken is vanaf Los Brecitos. Het ligt in het hart van het Park en heeft plaats voor zo'n 100 mensen. Er moet wel eerst toestemming voor gevraagd worden in het bezoekercentrum. (922 49 71 00).

Doñana: Bewegende duinen en watervogels

Doñana herbergt dankzij zijn ligging tussen de rivier de Guadalquivir en de Atlantische Oceaan het grootste en belangrijkste watervogelreservaat van Europa. In 1969 werd het Nationaal Park verklaard, waarna het in 1978 uitgebreid werd tot 50.720 ha. in oppervlakte binnen de provincies Sevilla en Huelva. In 1994 werd het Internationaal Natuurmonument verklaard. De natuur, die Doñana biedt, wordt constant bedreigd door rampen en vervuiling, maar tot nu kon het zich gelukkig handhaven.
Het horizontale karakter van het Park is wat het meest opvalt, want er is een hoogteverschil van nauwelijks 47 meter tussen het hoogste punt en het kustgebied. Ondanks dat bezit het een uiterst gevariëerde natuur, met wadden, moerassen en duingebied, welk voortdurend aan veranderingen onderhevig zijn.
Doñana is bovendien een streek die gedurende duizenden jaren verschillende culturen heeft gekend. Er gaan legendes de ronde dat hier Tartessos, een stad die deel uitmaakte van het mythische rijk van Atlantis, gebouwd werd en er zijn archeologische vondsten gedaan, die getuigen van vroegere aanwezigheid van Etrusken, Phoeniciërs, Grieken en Romeinen, ondanks dat de bevolking van Doñana altijd vrij schaars geweest.
De belangrijkste factor dat Doñana als natuurgebied geconserveerd werd is te danken aan zijn speciale jachtstatus voor koningen en edelen sinds de dertiende eeuw. Dit zorgde voor een relatieve "maagdelijkheid" van het gebied tot diep in de twintigste eeuw.
Er bestaat een anecdote dat de naam Doñana ontleend is aan Doña Ana de Mendoza y Silva. Deze dochter van een prinses en gemalin van de zevende Hertog van Medina Sidonnia woonde hier in een paleis, dat speciaal voor haar tussen de moerassen werd gebouwd. Vandaar dat de plek bekend werd als "Coto (landerij) de Doña Ana", en later gemakshalve als "Coto Doñana".
Dankzij de uitzonderlijke ligging van Doñana tussen Afrika en Europa is het bij uitstek een aanlegpunt voor honderden reizende vogelsoorten (80% van de vogels die jaarlijks naar Europa vliegen), die elkaar ook nog per seizoen afwisselen. De flamingo is er slechts één van.
Andere vogels hebben er een permanent verblijf: de keizersadelaar, die alleen in Spanje nog aan te treffen is en met uitsterving bedreigd wordt, wilde duiven, de raaf, verschillende wouwensoorten, de ooievaar, lepelaar, reiger...
Onder de zoogdieren, reptielen en vissoorten zien we allereerst het dier waar Doñana nog al eens mee geïdentificeerd wordt: de iberische lynx, waarvan nog maar nauwelijks tussen de 500 en 800 over het gehele schiereiland verspreid zijn (50 daarvan bevinden zich in Doñana). De llynx is een roofdier dat veel territorium nodig heeft en vele jongeren onder hen worden daarom verplicht om grote afstanden af te leggen, wat in de meeste gevallen niet overleefd wordt. Sommigen worden door auto's overreden, weer anderen komen in valstrikken, gelegd door stropers of boeren.
Verder zijn er herten en damherten, everzwijnen, vossen, wezels in Doñana. Onder de reptielen bevinden zich de adder en andere slangen, en vele hagedissensoorten.

Bezoekerscentrum: In Doñana zijn vijf bezoekerscentra met informatiebalies, exposities, film- en diavoorstellingen, etc:
Huelva: El Acebuche 959 44 87 11
La Rocina, 959 44 23 40
Palacio de Acebrón, 6 km. van La Rocina.
Sevilla: José Antonio Valverde Aznalcázar
Cádiz: Fábrica de Hielo, 956 36 38 13.

Garajonay: Het ondoordringbare woud

Er zijn tijden geweest, miljoenen jaren geleden, dat de mediterraanse kuststroken geheel bedekt waren met een enorm ondoordringbaar woud. Zachte temperaturen en een permanent hoge vochtigheidsgraad in de lucht waren daar de oorzaak van. Hier kwam een einde aan toen de IJstijden hun opwachting begonnen te maken: beetje bij beetje verloren deze oerwouden terrein totdat ze bijna in hun geheel verdwenen.
Op Gomera, één van de kleinere eilanden van een archipel dat vlakbij de Afrikaanse kust ligt, maar door de geschiedenis aan Spanje toebedeeld werd, heeft zo'n woud zich door de eeuwen heen in stand weten te houden. Deze eilandengroep, Islas Canarias, ontstaan uit vulkanische erupties, biedt ons behalve Garajonay, nationaal park sinds 1981, meerdere overblijfselen uit die verre tijden, op Tenerife, Palma en Hierro. Zoals je op het eerste gezicht wellicht zou denken, komt de naam "Canarische eilanden" niet omdat er zoveel kanaries aanwezig zijn (geweest), maar eerder van het latijnse woord "Can" dat hond betekent en de geografische lijnen van het grootste eiland, Gran Canaria.
Garajonay heeft zijn naam te danken heeft aan een oude legende van de oorspronkelijke bevolking over de liefde van Gara en Jonay, twee kinderen van verschillende stammen, die niet met elkaar mochten huwen en de dood prefereerden na een vlucht door de diepe wouden van wat nu dus Garajonay heet boven een levenslange scheiding. Het park bestaat uit 3.984 ha. van het hoogste gedeelte van het eiland, dat 373 km2 aan oppervlakte heeft. Het is vooral interessant vanwege zijn dichte bosstructuren, maar er zijn ook zeldzame diersoorten aan te treffen, vooral insecten, waarvan er ongeveer 1.000 soorten aan te treffen zijn -150 daarvan komen alleen op Gomera voor- en een bijzondere zwarte spin, die hier veel voorkomt, de zg. Eresus crassitibalis, met een nogal pijnlijke beet, en een sprinkhaan zonder vleugels, de Acrostira bellamyi, de meest verrassende zijn. Verder treffen we er 38 vogel-, drie reptiel-, vier vleermuis- en één kikkersoort aan. Gegeven de situatie zijn de meeste species natuurlijk insecteneters. Onder de vleeseters heb je de sperwer, de buizerd en de ransuil.
e oorspronkelijke bevolking, die waarschijnlijk al in ongeveer 2.500 v. C. voet aan wal zetten, moeten gezien hun gewoonten en tradities van noord-afrikaanse afkomst zijn geweest, waarschijnlijk Berbers. Het waren herders en verzamelaars van vruchten en planten, die de bossen hun leverden, en leefden in grotten of kleine bij elkaar staande hutten. In de vijftiende eeuw begonnen eerst de Portugezen en later de Spanjaarden de kusten te frequenteren, aanvankelijk met vredlievende bedoelingen. In de ontdekking van Amerika speelde Gomera een belangrijke rol. Hier legde Columbus voor de laatste keer aan voor de andere kant van de Atlantische Oceaan te bereiken.

Informatie:
922 87 01 05.
Fax: 922 87 03 62.
E mail: garajonay@mma.es
Organismo Autónomo Parques Nacionales. T. 91/597 54 00.
Internet: www.mma.es:8088/odmma/pn/

Sierra Nevada: Een scharnier tussen Afrika en Europa

De geologische geschiedenis van de Sierra Nevada begon miljoenen jaren geleden, toen het zuiden van het Iberische schiereiland vastzat aan het Afrikaanse continent. Specialisten beschouwen dat Afrika, geologisch gezien dan, hier begint.
De waarde van de Sierra Nevada als beschermd natuurreservaat is natuurlijk onschatbaar, vooral in tijden waarin elke dag tientallen planten- en dierenspecies in onze wereld definitief verdwijnen. Hier treffen we 2.000 planten- en 8.000 dierensoorten aan. Onder hen zijn er 66, die slechts in dit gebied leven en nergens op andere plekken op aarde.
Sierra Nevada heeft altijd een bijzondere aantrekkingskracht gehad op de mens. De eerste nederzettingen dateren al van 3450 v. C., in de 'Cueva de los Murciélagos' (Vleermuizengrot), in Abuñol. Later arriveerden de Romeinen, die er ondermeer de kastanje introduceerden. Deze inmiddels in Europa alledaagse specie kwam voordien slechts voor in Azië. Vanaf de 8ste eeuw tot 1613 woonden er de Moren, die er een duidelijke arabische invloed in de dorpen en het bewerkte land hebben achtergelaten. Tegenwoordig zien we dat de Sierra Nevada in haar meest herbergzame gedeelte, La Alpujarra, flink bevolkt is. Eén van haar dorpen, Trevellez, is het hoogstgelegen van Spanje.
Het laagst gelegen punt van de Sierra Nevada ligt vlakbij Ohanes, op 1.200 m. Dat is 2.300 m. lager dan het hoogste punt (Mulhacén). Omdat de temperatuur bij een stijging van 100 meter ongeveer 1ºC daalt, is het niet te verbazen dat hier een mozaïek van habitats aan te treffen zijn, waardoor we ons in zeer verschillende natuurrealitieten kunnen terugzien, van een rotsachtig landschap van steeneiken tot een masssief met wilde dennen.

Ecosystemen: Alpenweiden, rotslandschappen, woestijn, eikenbossen, dennenbossen ...
Flora: Viooltje van de Sierra Nevada, sneeuwklaproos, wilde den, kastanje, bosbes, tax, brem, eik, sleedoorn, dwergpalm, berk, ahorn, kamperfoelie, ...
Fauna: berggeit, koningsadelaar, wilde kat, havik, fret, groene specht, adder, ...

Meer informatie:
Carretera antigua de Sierra Nevada, km. 7
18071 Pinos-Genil (Granada).
958 48 68 89.
Fac 958 48 60 72.
E-mail: pn.snevada@cma.junta-andalucia.es
Internet: www.mma.es:8088/odmma/pn/

Ordesa: Het hart van de Pyreneeën

Uitgeroepen op 16 april 1918 was het Nationaal Park Ordesa y Monte Perdido precies drie weken later dan de Montaña de Covadonga, die later nog werd uitgebreid tot "Picos de Europa". Volgens de Griekse mythologie rust hier het lichaam van Pirene, dochter van Bebrix, koning van Narbona. Zij is de naamgeefster van de bergketen, die Ordesa herbergt: de Pyreneeën, een natuurlijke grens, die de geschiedenis van het Iberische Schiereiland heeft bepaald. Vanzelfsprekend accepteert de natuur geen administratieve, door de mens opgelegde verschillen en de "edelweiss" -embleem van Ordesa- of de lammergier verschijnen aan beide kanten, zonder dat het henveel verschil maakt of het Frankrijk of Spanje heet. Desondanks begrenst Ordesa de Spaanse kant met aan de ander kant het Nationaal Park van de Franse Pyreneeën. Haar hoogste toppen zijn: Monte Perdido (3.355 m.), Cilindro de Marboré (3.328 m.) en Soum de Ramond (3.241 m.).
Wat flora betreft zijn de meest voorkomende boomsoorten er de beuk, de den (vooral de zwarte, tussen 1.700 en 2.100 m.) en de spar. Onder de fauna rekenen we op de zeldzame lammergier -daar zijn ongeveer 60 paren van te vinden. Verder kan men er boven in de lucht aangenaam verrast worden door de siluetten van o.a. de buizerd, de slangenarend, de sperwer en de zwarte wouw. Andere vogels die men er kan aantreffen zijn o.a. de koningsspecht en de zwarte specht. Grote zoogdieren zijn er niet: de wolf stierf er uit tegen het einde van de 19de eeuw en de bruine beer huist eerder in de vallei van Arán. Daarentegen wonen er de marter, de otter, de adder...

Picos de Europa: Het begin van de Spaanse natuurbescherming

De geschiedenis van de natuurbescherming begon in Spanje met de Picos de Europa. MIsschien is dat niet zo vreemd als je het gebied bezoekt: de landschappen zijn zo prachtig, overwelmend en groots dat het net foto's zijn. In het begin van de vorige eeuw moet een elite dat ook zo ervaren hebben en zich hard gemaakt hebben voor de onmidddelijke bescherming ervan. Eén van hen was Pedro Pidal, de markies van Villaviciosa. Diens onvermoeibaarheid zag zich in 1918 beloond in het Nationaal Park Montaña de Covadonga (steevast eindpunt van de Koninginnerit van de Vuelta a España). In 1995 werd het park uitgebreid tot 64.660 ha. en kreeg de naam "Picos de Europa".

Het is bekend dat Pelayo hier de reconquista begon tegen de Moren. Nu, eeuwen later, staat de bruine beer voor eenzelfde grootste taak, maar het is nog onbekend of dat met hetzelfde resultaat zal zijn. Gelukkig is het Nationaal Park Picos de Europa ervoor om te zorgen dat zijn biologisch onderkomen in elk geval daar beschermd worden, zodat hun getal (90 stuks in heel Spanje) in elk geval niet terugneemt. Intussen echter komt de bruine beer ook voor in dichtere bossen als Muniellos en Somiedo, of in de oostzone van de Cordillera Cantábrica, bij Riaño, en het noorden van Palencia. Het probleem blijft de scheiding tussen verschillende groepen, wat een heterogene voortplanting in de weg staat.
Verder bevindt zich er de wolf, die verder nergens in Spanje nog voorkomt en een belangrijke rol speelt binnen het ecosysteem van de Picos, omdat ze de groei van andere roofdieren, als de vos, tegenhoudt en zo prooien voor roofvogels in stand houdt. De gems vormt voor 30% zijn voeding. De marterachtigen komen er ook veelvuldig voor. De oehoe, de specht en de slangenarend maken deel uit van de 122 vogelspecies aanwezig.

Ecosystemen: Hooggebergte, veen, gletsjers, bergrivieren, gletsjermeren, berg-weiden, loofbossen, rotslandschappen ...
Flora: Beuk, steen-eik, eik, es, els, mei-doorn, ahorn, hazel, jeneverbes, bezemd-ophei, bosbes, brem ...
Fauna: Bruine beer, wolf, gems, ree, hert, marter, otter, muskusrat, auerhaan, koningsadelaar, aasgier, havik, patrijs, roek, adder, forel ...

Meer informatie:
Oficinas del Parque.
Arquitecto Reguera, 13
33004 Oviedo.
985 24 14 12.
Fax: 985 27 39 45
E-mail: picos@mma.es
Internet: www.mma.es:8088/odmma/pn/

Verwacht:
Tablas de Daimiel
Teide
Timanfaya
Islas Cies

Andere natuurparken in Spanje
Monfragüe (zie foto´s op >>Wout´s fotoblog)

Nederlandse produkten in Spanje

2009-01-12T19:28:00.003+01:00

Soms kan je opeens per ongeluk rookworst of karnemelk vinden bij Carrefour of een andere supermarkt, maar over het algemeen zijn Nederlandse produkten maar moeilijk te krijgen in Spanje. Heeft u er echter behoefte aan, dan zijn er enkele winkels, waar u ook online terecht kunt:

Appie Hein
Best of Holland
Vincent food
Real Dutch food

Nieuw rijbewijs aanvragen in Spanje

2009-01-11T17:44:00.002+01:00

Sinds 1 maart 2002 wordt door de Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) geen Nederlands rijbewijs meer verstrekt aan in het buitenland wonende Nederlanders. Als u in Spanje woont en uw Nederlandse rijbewijs moet worden vernieuwd, zult u zich vóór afloop van de geldigheidsduur moeten wenden tot de bevoegde Spaanse autoriteiten om uw Nederlandse rijbewijs om te wisselen voor een Spaans exemplaar. U kunt dit doen bij de Dirección General de Tráfico.

De papieren, die u dient te overleggen bij de Dirección General de Tráfico, kunt u zien op de volgende website.

Voor meer informatie: http://www.rijbewijs.nl/

Adressen van belang:
Rijks Dienst voor het Wegverkeer (RDW):
Afdeling Rijbewijzen
Postbus 9000
9640 HA Veendam
Tel. 0598-69 33 00/33
Fax 0598-69 91 92
http://www.rdw.nl/

DGT Madrid:
Jefatura Provincial de Tráfico
Departamento Conductores/Canjes
C/ Arturo Soria 143, Madrid
Tel. 91 301 85 00
http://www.dgt.es/ (indien u geen Spaans spreekt, kunt u de engelstalige versie raadplegen)

Bron: Nederlandse Ambassade.

Naturalisatie

2009-01-11T17:36:00.002+01:00

U bent het Nederlanderschap kwijtgeraakt en u wilt opnieuw Nederlander worden. De per 1 april 2003 gewijzigde Rijkswet op het Nederlanderschap biedt in een aantal gevallen de mogelijkheid aan oud-Nederlanders het Nederlanderschap terug te krijgen d.m.v. een zgn. optieverklaring. Voor de voorwaarden kunt u deze link raadplegen of, voor Engelstalige informatie, hier klikken.

U bent nooit Nederlander geweest en u wilt Nederlander worden. Dan kunnen onder bepaalde voorwaarden vreemdelingen die niet in Nederland wonen zich in het buitenland tot Nederlander laten naturaliseren. Eén voorwaarde is in ieder geval dat u niet mag wonen in het land waarvan u onderdaan bent. Voor de overige voorwaarden kunt u zich wenden tot de Consulaire Afdeling van de Nederlandse Ambassade in Madrid of de brochure "Nederlander worden in het buitenland" downloaden.

Het Nederlands Consulaat beschikt over brochures over de laatste wijzigingen. Brochures over het Nederlanderschap zijn elektronisch te bestellen via de website van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). U kunt ook telefonisch een brochure aanvragen bij de IND. Vanuit het buitenland belt u hiervoor: +31 20 889 3045 (€ 0,10 p.m.). Vanuit Nederland kunt u bellen met: 0900 – 1234561 (€ 0,10 p.m.).

Indonesisch eten in Spanje

2009-01-01T19:11:00.002+01:00

Als u eens in Spanje echt Indonesisch wilt eten dan zijn hier enkele restaurants, die de moeite waard zijn om eens te bezoeken:

Madrid:
Bali
San Bernardino, 6
28015 Madrid
91 541 91 22

Barcelona:
Batik
Calle València, 454
08013 - Barcelona
Tel. 932316015
http://restaurantbatik.com/

Alicante:
Sarinah
Cí. Pou de la Montaña, 10
Dénia
Alicante 03700
Tel. 965786827

Restaurante Indonesio Holandés 43.
Carretera Las Marinas, 29
03700 Dénia -
Alicante
Tel. 965781058

Gran Canaria:
Bali
Av. de Tirajana en los Apartamentos Tinache
(hoek met Av. Bonn 23)
35100 Playa del Inglés
Gran Canaria
Tel. 928763261

In Spanje verblijven en toch Indonesisch koken

2009-01-01T18:37:00.002+01:00

Als gast in Spanje eet men natuurlijk graag van de rijke en gezonde Spaanse keuken. Maar er komt natuurlijk altijd wel een moment dat je het eten van thuis mist. De verguisde Nederlandse keuken blijkt dan toch niet zo gek te zijn. En wat dacht je van Indonesisch eten? Waar haal je de kruiden vandaan?
Veel kruiden zijn slechts met moeite in Spanje te verkrijgen. Aan de Middeellandse Zee kust kan je nog wel winkels vinden met exotische produkten. Maar ja, daar komen ook veel buitenlanders. In andere streken is het meestal een beetje behelpen, of de benodigdheden meenemen tijdens een bezoek aan Nederland.
Voor degenen, die niet in de gelegenheid zijn, of voorlopig niet van plan zijn om Spanje te verlaten, is hier een lijstje van ingrediënten zoals ze in de Indonesische keuken gebruikt worden. Waar mogelijk wordt aangegeven hoe en evt. waar je ze kunt kopen.

Asem. Het gaat om het samengeknepen vocht van de rijpe vrucht van de tamarinde, wat o.a. gebruikt wordt voor het zacht en mals maken van vlees en gevogelte. Het is echter niet in deze vorm verkrijgbaar in Spanje. Zie daarom verder bij Tamarinde.

Bihoen of Mihoen. Een fijn soort mie, gemaakt van meel of rijst.

Djeroek Poeroetblad. Het blad van de Citrus Hystrix, een citroensoort met kleine wrattige vruchtjes. Het kan eventueel vervangen worden door citroenschil.

Djahe. De wortel van de gemberplant. In het Spaans gengibre. In Spanje zowel in verse als in poedervorm te verkrijgen. Vaak bij Marokkaanse winkeltjes of slagers.

Djinten of gemalen komijn. In het Spaans heet het comino (verkrijgbaar als molido of semilla). Hoewel het van het blad gemaakt wordt, biedt de Spaanse komijn een alternatief. Voor de Indonesische djinten wordt echter de wortel gebruikt wordt, wat een iets andere smaak geeft.

Javaanse suiker. Donkerbruine, kleverige suiker, gemaakt uit de kolven van verschillende palmsoorten. In Spanje kan het vervangen worden door bruine suiker, o.a. te vinden in de zg. herbolarios (reformwinkels).

Klapper of kokosnoot. In Spanje is zowel de verse noot (op de markt) als gemalen kokos (in de supermarkt) te vinden. Zie ook onder Santen.

Kemirie. Sterk smakende noten, die helaas niet verkrijgbaar zijn in Spanje. Ze kunnen vervangen worden door de zg. anacardos oftewel cashewnoten.

Ketjap of sojasaus. Er zijn verschillende smaken: Ketjap manis (zoet) wordt het meest gebruikt, maar is meestal niet in Spanje te vinden. Ketjap asin (zout) daarentegen wel, waaraan evt. bruine suiker toegevoegd kan worden.

Ketoembar of koriander.In Spanje is gemalen koriander zowel als het blad te krijgen. De naam is cilantro.

Koenjit. In het Nederlands heet het kurkuma of geelwortel. In Spanje is het alleen in gespecialiseerde winkels te vinden.

Laos. De Nederlandse naam is grote galanga, maar in de toko's is het uitsluitend bekend onder de naam laos. Moeilijk te vinden in Spanje, wordt in noodgevallen vervangen door nootmuskaat, maar is zeer zeker niet hetzelfde.

Lombok. Spaanse peper.

Petis. Pasta van gegiste garnalen. Alleen verkrijgbaar in gespecialiseerde winkels en evt. te vervangen door terasi.

Salam. Indonesisch laurierblad. Het is anders van kleur en smaak dan de Europese soort.

Santen. Kokosmelk. Niet te verwarren met het vocht dat in de kokosnoot zit. Kokosmelk wordt verkregen door het witte vruchtvlees te raspen, op te koken en vervolgens uit te persen. Dit is echter alleen aan te raden als spiertraining. Kokosmelk is echter in de grote supermarkt in Spanje verkrijgbaar in blikjes.

Sereh. Citronellagras. Het kan vervangen worden door stukjes of geraspte citroenschil.

Terasi. Dit wordt gemaakt van geperste garnalen. Het wordt in kleine hoeveelheden in bijna alle indonesische gerechten. Het is wel in Spanje verkrijgbaar, maar alleen in heel gespecialiseerde winkels.

Taalreizen

2008-08-09T10:26:00.000+02:00

Wil je vloeiend een moderne taal leren spreken en tegelijkertijd de cultuur opsnuiven van het land waar men de taal spreekt? Dat kan met Adelante Taalreizen. Velen kennen ons al van de Spaanse en Italiaanse taalreizen. Verder hebben wij op veler verzoek besloten in ons aanbod ook Engels, Duits en Frans op te nemen al of niet gecombineerd met stage of (vrijwilligers)werk.

Wij selecteren onze partnerscholen zorgvuldig en testen de scholen door er zelf taallessen te volgen en deel te nemen aan aanvullende lessen op bijvoorbeeld het gebied van kunst en cultuur, dansen, koken en sporten. Bovendien houden wij de evaluatieformulieren van onze ex-deelnemers goed bij. Webieden je dus garantie op zekerheid en kwaliteit.

>>Lees verder...

De 'Semana Santa', de week voor Pasen

2008-07-09T11:12:00.002+02:00

De Semana Santa is de in Spaanse benaming voor de 'Goede Week', de week voor Pasen. De rooms-katholieke plechtigheden van deze week worden in Spanje, en vooral in het Zuiden (Andalusië), op grootse wijze gevierd met allerlei processies, waarin Christus- en Mariabeelden rondgedragen en geadoreerd worden. In die processies lopen los pecadores, de ´zondaars' (of degenen, die zich als zodanig manifesteren), met een kruis mee, vaak de blote voeten geboeid en met een zg capirote. Dat is een hoofddeksel, die de drager anoniem laat.

Vooral in de hoofdsteden van Andalusië vinden deze plechtigheden plaats: Sevilla, Huelva, Cádiz, Málaga, Córdoba, Granada, Jaén en Almería. Daarnaast hebben ook vele dorpen en kleinere steden hun geheel eigen tradities. Buiten Andalusië zijn er verschillende streken met vergelijkbare tradities, vaak veel soberder. Ook in Zuidamerikaanse landen wordt de Semana Santa ook gevierd. Op de Filipijnen bestaat er een gewoonte dat de mensen zich echt (tijdelijk) laten kruisigen.

De belangrijkste dagen van de Semana Santa zijn Jueves Santo en vooral Viernes Santo (Goede Vrijdag).

Zie foto´s van de Semana Santa op >>Wout´s fotoblog.

... en tweeduizend feesten in Spanje, waarbij dieren mishandeld worden

2008-07-04T21:11:00.004+02:00

(Bron: http://home.scarlet.be/~tsc69470/spanje.htm)

JANUARI: In het ijle gegooid Manganeses Poivorosa (Castilia/Léon) - Een levende geit wordt vanop de kerktoren naar beneden gegooid. De geit valt te pletter en wordt door de menigte levend door het dorp gesleurd.
FEBRUARI: Gemartelde ezel - Villanueva de la Vera (Extramadura) - Bereden door de dikste en zwaarste dorpsbewoner, strompelt de ezel moeizaam door het dorp terwijl hij door een hysterische menigte voortdurend geslagen wordt tot hij van uitputting neerzakt. Dan ontsteekt men voetzoekers in zijn oren en wordt hij geslagen.
Opgesloten in lemen potten - Robledo de Chavelia (Madrid) - Eekhoorntjes, duiven, puppies en katjes worden in potten aan palen opgehangen. De jonge mensen gooien er zware stenen naar teneinde de potten te breken en tegelijk de diertjes te kwetsen of te doden, voordat ze op de grond te pletter vallen.
MAART. Gedood met stokslagen - Salas de los lnfantes (Castilial Léon) - Kippen en kalkoenen worden door geblinddoekte jongeren temidden van een joelende en dolgedraaide menigte, met stokken geslagen.
APRIL: Doorboord met lanssteken - Tordesillas (Castilla/Léon) - Een stier wordt achternagezeten door een honderdtal mannen te paard die hem voortdurend met een lans bestoken. De burgemeester geeft een prijs (Lanza de Oro) aan diegene die, van zodra de stier op de grond ligt, de testikels afsnijdt. Vastgemaakte kippen worden door jonge geblinddoekte meisjes geslagen. De doodskreten van de dieren zijn verschrikkelijk. Hun doodsstrijd duurt uren. Op het einde wringt men het dier de nek om en wordt het op de grond gegooid en vertrappeld. De dorpspriester applaudiseert; hij vindt het goed dat deze "traditie" verdergezet wordt.
MEI: Langzaam verstikt - Benavente (Zomora) - Verscheidene stieren worden langzaam verstikt temidden van de joelende menigte en dit d.m.v. een koord dat rond hun nek vastgemaakt wordt en waaraan door 300 man getrokken wordt.
JUNI: Uitgestoken ogen - Coria (Caceres) - De menigte achtervolgt stieren doorheen de straten en werpt pijltjes naar ze, waarbij ze vooral op de ogen mikken. Wanneer de dieren, gewond, bebloed en verblind neerzakken worden ze gecastreerd, verminkt en tenslotte doodgeslagen. De deelnemers wrijven zich met bloed in en lopen zo doorheen de stad.
JULI: Doodgeslagen - Pozuela (Avila) - Om middernacht jagen jonge Spanjaarden de stieren doorheen de straten van de stad. Als ze in de arena geraken worden ze er afgeranseld tot ze erbij neervallen.
Denia (Alicante) - Jongeren, voorzien van stokken, voeren de stieren naar de stranden, alwaar ze mishandeld worden.
Afgerukte koppen - Carpio des Taio (Castilia-La Mancha) - Ruiters proberen al rijdend de koppen van levende ganzen, die vasthangen aan een koord die over het marktplein gespannen wordt, af te rukken.
AUGUSTUS: Verpletterd onder het gewicht van zijn beulen - Torrelavega (Cantabria) - Een varken wordt met vet ingewreven en vervolgens doorheen de straten van de stad gejaagd, door een menigte die zich op het dier gooit. Het dier sterft tenslotte, verpletterd onder het gewicht van zijn belagers.
De gruweldwergen - San Sebastion de la Reyes (Madrid) - Dwergen folteren en verminken urenlang jonge stieren teneinde de kinderen te vermaken. Wanneer de dieren verminkt door messteken neerzakken en zieltogend blijven liggen, dansen de dwergen op hun flanken, en dit tot groot vermaak van de kleinsten.
SEPTEMBER. Slachtpartij per tractor - Ciruelas, Cifuente (Madrid) - Jonge koeien worden achterna gereden door tractoren die hen tenslotte moedwillig doodrijden.
Levend in stukken gesneden - Peincia (Vizcaya) - Eenden worden in zee gegooid waarna ze achtervolgd worden door zwemmers, meestal kinderen, die ze levend in stukken trekken.
Laqueito (Vizcaya) - Ganzen worden aan één poot opgehangen aan een koord die tussen de masten van twee schepen wordt gespannen en de passagiers amuseren zich door de koppen van de levende ganzen af te rukken.
Met brandende horens - Puebia de Fanais (Valencia) - "Ei Toro des Fuego". De horens van de stieren worden ingewreven met pek en omzwachteld met in petroleum gedrenkte repen stof die vervolgens in brand gestoken worden. Alle bewoners slaan erop als ze voorbij rennen of gooien er vanop hun balkons, bakstenen en flessen naar. De dieren sterven langzaam na een verschrikkelijke lijdensweg.
Levend gecastreerd - Algete (Madrid) - Op het einde van de amateuristische stierengevechten, worden de testikels van de nog levende dieren, die uitgeput op de grond liggen, afgesneden.
"Olé", verzamelkreet van de sadisten - Candas (Asturias) - De stieren worden op de stranden mishandeld. Als ze niet verdrinken worden ze met messteken afgemaakt.
Budias (Guadalajara) - De menigte verwondt de stieren vreselijk d.m.v. lansen en slaat hen met knuppels. De dieren, die er vaak gebroken poten aan overhouden, worden meedogenloos afgemaakt.
OKTOBER: Fuenlabrade (Madrid) - Iedere dag worden vier dieren gedood, stieren zowel als koeien. De hele dag lang worden ze onder een brandende zon door de menigte met dolken bewerkt en verscheurd. De dieren bloeden langzaam dood.
NOVEMBER: Gebroken poten, in het ijle gegooid - Igea (La Rioja) - De poten van jonge kalveren worden gebroken en vervolgens worden ze vanop een platform in het ijle gegooid.
EN TEN ALLEN TIJDE: Windhonden opgehangen aan bomen - Zie uitgebreid artikel in onze "Keten" nr. 118 - 4de trim. '99.

De belangrijkste feestdagen van Spanje

2008-04-01T13:52:00.006+02:00

Spanje heeft een aantal feestdagen, waarvan enkele vanwege hun religieus of traditioneel karakter nog groots gevierd worden. De nationale feestdagen zijn meestal niet meer dan vrije dagen, behalve dan de zg. Semana Santa, rondom Pasen. Tijdens die week, vooral Jueves santo (Witte donderdag) y Viernes santo (Goede vrijdag) zijn er overal optochten met kruisigingen en maagdenbeelden.

De andere belangrijkste feestdagen zijn:

1 januari: Año Nuevo (Nieuwjaarsdag).
6 januari: Reyes Magos (Driekoningen). Dat is de dag, waarop kinderen volgens de traditie van de drie Wijzen uit het Oosten (los Reyes Magos) cadeaus in hun schoen krijgen.
12 maart: San José of Día del padre (Vaderdag).
1 mei: Dag van de Arbeid
1 november: Todos los Santos (Allerheiligen). Dit is de dag waarop de mensen hun doden herdenken en de begraafplaatsen bezoeken. Er worden die dag veel bloemen gekocht. Kinderen gaan tegewoordig de huizen langs voor geld vanwege Halloween.
6 december: Día de la Constitución (Dag van de Constitutie).
8 december: Inmaculada Concepción (Dag van de onbevlekte ontvangenis).
25 december: Navidad (Kerstmis).

De meest bekende regionale feesten zijn:

- Las Fallas, in la Comunidad Valenciana (de provincie van Valencia), van 15 tot 19 maart. Dit feest wordt gehouden ter ere van San José (Jozef). 19 maart is in heel Spanje de dag van de vader van Jezus en daarom ook Vaderdag.
- La Feria de Abril, in de maand april, in Sevilla.
- Fiestas de la Mercè, tijdens de week vanaf 24 september, de Diada de la Mercè. Eén van de interessantste attracties van dit feest is de zg. Correfoc, vuurdraken, die in heel Catalunya te zien zijn, het vuurwerk en de klassieke muziek bij de fonteinen van Monjuïch in Barcelona.
- San Juan, in de nacht van 23 op 24 juni, vooral in Valencia en Barcelona, maar eigenlijk in heel Spanje. Beroemd zijn vooral las Hogueras de San Juan van Alicante, waar allerlei objecten, die van te voren speciaal voor de gelegenheid zijn gemaakt, in brand worden gestoken. In veel plaatsen in Spanje worden enorme vuren aangestoken. Dit is oorspronkelijk een heidens feest ter ere van de zon en de Spaanse versie van het Midzomernachtfeest.
- El Pilar, in de maand van 12 oktober, in Zaragoza. Dit feest is ter ere van la Virgen del Pilar.
- Los San Fermines, van 6 tot 14 juli, in Pamplona. Deze feesten worden gehouden ter ere van San Fermín, en de belangrijkste gebeurtenis is de zg. encierro, waarin stieren door de straten van de stad worden gedreven, die en menigte opjagen tot aan de arena. Jaarlijks zijn er meerdere gewonden.

Het Alcázar van Segovia

2008-04-01T13:14:00.000+02:00

Een legende gaat dat een zoon van Farao Osiris, een zekere Hercules de Egyptenaar, al in 1706 v. C. tijdens de stichting van de stad de eerste bouwstenen legde voor een vesting. Zeker is dat Alfons VI een belangrijk aandeel had aan de huidige versie en dat latere koningen van Spanje er hun steentje aan bijdroegen om tot een indrukwekkende en eclectisistische stijl te komen.

Zo werd de vesting, gebouwd op een rots tussen de samenvloeiende rivieren Eresma en Clamores, onder Karel V en Filips II nog eens aanzienlijk versterkt, als dank voor de steun, die de stad aan Isabel la Católica verleende. Toen zij na de dood van Hendrik IV, in 1474, de troon opeiste, ondervond ze weerstand van Juan Bravo tijdens de zg. Opstand der Comuneros en Segovia was haar trouw gebleven. Later, in 1862, was de vesting slachtoffer van een rampzalige brand, die het grotendeels verwoestte. Dankzij gedetailleerde tekeningen van de negentiende eeuwse oudheidkundige Avrial kon men het bouwwerk in redelijk oude staat restaureren, iets waar men tot op de dag van vandaag nog altijd mee bezig is.

In een document gedateerd in 1122, vlak na de herovering van de stad door Alfons VI, wordt voor het eerst iets over het bestaan van de vesting vermeld. Later, in een brief uit 1155 staat voor het eerst de naam Alcazár. Archeologische vondsten onder het gebouw geven reden aan te nemen dat het in elk geval al een Romeins bolwerk moet zijn geweest omdat het gaat om bewerkt steen van dezelfde soort als die van het beroemde Aquaduct.
Alfons de Wijze had een voorkeur voor Segovia en in de laatste jaren van zijn leven hield hij er zijn hofhouding. Volgens een overlevering zou hij op een dag beweerd hebben dat hij God tijdens de schepping graag van advies had willen voorzien. Als straf voor deze blasfemie vloog dezelfde dag nog het kapsel van zijn echtgenote in brand, wat hem ertoe bracht de volgende dag zijn woorden openlijk terug te nemen en bij wijze van penitentie de gordel van de Heilige Fransiscus als versiering in zijn kamer aan te brengen. Hieraan hebben we de naam Sala de Cordón, zoals zijn kamer nu nog genoemd wordt, te danken.

In de veertiende eeuw was het de dynastie van de Trastámaras, die het kasteel een meer weelderige inrichting gaf. Het beste voorbeeld hiervan is de prachtige Sala de la Galera, in 1412 gebouwd door Catherine van Lancaster, de weduwe van Hendrik III en regentes namens haar zoontje Johan II van Castllië. Deze zaal is voorzien van een artesonado-plafond bestaand uit een mudéjar-fries met honingraatmotief en een andere fries met heraldische voorstellingen. Reeds bestaande zalen van het bouwwerk werden betegeld en ingericht met kostbare wandtapijten, sofa's en andere meubelen in Moorse stijl.
Oorspronkelijk was de zg. Sala del Palacio Mayor het hoofdvertrek van het oude paleis, met ajimez-vensters en fresco's. Deze zaal wordt onmiddellijk bereikt via de ophaalbrug onder de grote donjon door en de zg. Patio de Armas, in Herrera-stijl opgetrokken. Nu is de Sala del Palacio Mayor nog slechts een wapenkamer.

Hiernaast is een tussenruimte met open haard, waardoor we in de Sala del Solio komen, de troonzaal, die in 1456 voor Hendrik IV gebouwd werd door de Moor Xadel. Deze is voorzien van gerestaureerde gothische mudéjar-decoraties. Het plafond is afkomstig uit Urones de Castroponce. Vervolgens bereiken we de eerder genoemde Sala de la Galera. Hier worden we getrakteerd op een uiterst schilderachtig uitzicht over de vallei van de Eresma, waarna we verder gaan naar de Sala de las Piñas, in 1451 gebouwd en door Ferdinand II in 1817 gebruikt als studeerkamer.

Terugkomend in de Sala del Palacio Mayor en de Patio de Armas kunnen we verder gaan via de zg. Capilla (de kapel). Het plafond werd indertijd door de brand verwoest en later vervangen door dat uit Cedillo de la Torre. Er hangen kunstwerken uit de school van Pedro de Berruguete en een Vlaams drieluik, waarop Santiago als bestrijder van de Moorse troepen staat afgebeeld. Vanuit de aangrenzende Tocador de la Reina kunnen we op het altaarstuk in de kapel kijken. Vermoedelijk was dit het eerste voorbeeld om iemand vanaf het ziekbed een mis te doen bijwonen, iets wat later in Yuste -door Karel V- en El Escorial -door Filips II- werd nagevolgd. Er hangt een portret van Isabel la Católica.

De volgende zaal, met een tongewelf, is de eerder genoemde Sala de Cordón. Ook de nabijgelegen Sala de los Reyes ging tijdens de brand verloren. Alfons de Wijze was met de bouw ervan begonnen, waarna Filips II het in 1596 voltooide. Hier trouwde Filips met zijn vierde vrouw, Anna van Oostenrijk, onder toeziend oog van zijn voorvaderen, de koningen van Asturiës, León en Castillië, die er representeerd worden d.m.v. polychrome houten beelden -vanaf Pelayo (rond 716) tot Johanna de Waanzinnige, die in 1555 overleed.

Op het terras kunnen we genieten van het uitzicht op de noordelijk gelegen Huerto del Rey, een beboste helling buiten de stadsmuren en de bosachtige weg langs de oever van de Eresma. Hier moet zich een afschuwelijk drama afgespeeld hebben. Het schijnt dat een koninklijke baby de moederlijke armen van een kamermeisje optglipte en langs de kasteelmuren in de diepe gracht te pletter viel. Er onmiddellijk van doordrongen wat voor gruwelijke straf haar te wachten stond, is het kamermeisje de baby seconden later wanhopig achterna gesprongen.

Tot slot komen we in de Sala de Armas, waar we typische zestiende eeuwse wapenrusting zien. De weerhaak, onder de punt van de speren, haakten de infanteristen achter de pantserstukken van de ruiters, zodat ze van hun paard konden worden getrokken.

Het kasteel van Manzanares El Real (Madrid)

2008-04-01T13:12:00.000+02:00

Als we vanuit Madrid over de M-607 naar Colmenar Viejo rijden en vandaaruit afslaan naar het dorpje Manzanares El Real, zien we eerst aan onze linkerhand een drinkwatermeer, dat zich over de vallei uitstrekt. Iets verderop doemt, tussen de later gebouwde chalets ons kasteel op, dat uitkijkt op hetzelfde meer, genoemd naar zijn beroemdste bewoner: de Markies van Santillana.

Oorspronkelijk was het bouwwerk eigendom van de familie Mendoza sinds Diego Hurtado de Mendoza (1365-1404) van koning Jan II het heerschap ontving over el "Real de Manzanares" en een kasteel bouwde, dat vlakbij het huidige moet hebben gestaan. Zijn zoon, Iñigo López de Mendoza (1398-1458) was de eerdergenoemde Markies van Santillana, in de Spaanse cultuurgeschiedenis bekend gebleven vanwege zijn dichtertalent. Eén van diens zonen, Diego Hurtado de Mendoza, Hertog van de Infantado, heeft uiteindelijk in de vijftiende eeuw het huidige kasteel gebouwd. Een andere zoon, Pedro González de Mendoza (1428-1494) was Kardenaal Mendoza, raadgever van koningin Isabel de Katholieke.

Het schijnt dat koning Filips II aanvankelijk deze plek bestemd had om er zijn kloosterkasteel te bouwen, het latere El Escorial. Wat er dan met de huidige vesting gebeurd zou zijn, kunnen we alleen maar raden.
Terwijl we ons daar een voorstelling van proberen te maken lopen we dan al door de kasteeltuin. Omdat de buiten- en de binnenpoort niet op één toegangslijn ligt, iets wat oorspronkelijk een militaire reden had -de vesting kon zo namelijk vanaf de torens verdedigd worden in het geval de vijand de buitenpoort in beslag wist te nemen- moeten we nog een stuk lopen alvorens we het eigenlijke kasteel binnenkomen. Hier betalen we de entree en lopen een trap op met aan de muur een Vlaams wandtapijt uit de zeventiende eeuw met als thema "het leven van de mens". Vervolgens komen we een hof met zuilen binnen, het zg. "Patio de armas". Vandaaruit kunnen we drie cilindervormige torens zien en een andere met een achthoekige vorm (Torre del Homenaje), allen met een duidelijke mudéjar-invloed.

In de vestibule, waarin we vanuit de Patio de armas geleid worden, bewonderen we drie vlaamse wandtapijten met als thema het leven van Julius Caesar. Maar wat onze verbazing wekt zijn de drie harnassen in de hoeken, vooral omdat we ons ervan bewust worden dat het geen kinderen waren die hier ooit in hebben rondgelopen. Via een trapje komen we vandaaruit in de zaal, waar we de expositie "Marqués de Santillana" volgen, zoals die eerder al in 1998 in het dorp Buitrago de Lozoya gepresenteerd werd ter ere van het 600ste geboortejaar van de dichter.
We vervolgen onze bezichtiging van het kasteel langs de "Sala de Santillana", met wandtapijten, schilderijen en een kist uit de veertiende eeuw, en de "Sala del Mirador" in de eerder genoemde Torre del Homenaje, de belangrijkste toren van het kasteel. Deze toren was bedoeld als uitbreiding om zo het kasteel in een paleis te veranderen. Ook hier kunnen we een authentiek harnas, schilderijen en Vlaamse wandtapijten bekijken.

We vervolgen onze weg langs de "Sala de Congresos" en de Bibliotheek, waar we behalve vitrines met originelen en kopiën van oude documenten langs de muren bouwplannen kunnen zien van de architect González Valcárcel, die in de zestiger jaren het kasteel reconstrueerde. Indrukwekkend is vervolgens de zg. Paseador de Güas, een galerij die genoemd werd naar de bouwmeester Juan Güas, die het ontworpen heeft. Van daaruit hebben we aan alle kanten een prachtig panorama hebben over het landschap en Manzanares El Real, met als hoogtepunt de romaanse kerk met haar ooievaarsnesten.

Tot slot dalen we een eindeloze draaitrap binnenin de Torre de Homenaje af, waarvan slechts 5 granieten treden nog uit de vijftiende eeuw dateren. Beneden komen we dan weer terug aan het begin van de rondgang, waarna we als het mooi weer is buiten nog wat van de tuin en het uitzicht op het meer van Santillana kunnen genieten.

Koninklijke stamboom op bestelling?

2008-03-26T19:32:00.004+01:00

Als we een studie van de Spaanse genealoog Javier Cordero moeten geloven, dan is de echtgenote van de Spaanse kroonprins van koninklijk bloed. Dat schijnt hij tenminste na zes maanden onderzoek naar de stamboom van prinses ontdekt te hebben. De vaderlijke lijn blijkt namelijk uit te komen bij Ferdinand II (1137-1188), koning van León.

Volgens Cordero is het helemaal niet zo bijzonder dat de stamboom van Letizia Ortiz is terug te voeren op aristocraten uit de geschiedenis van het land. De genealoog blijkt regelmatig blauw bloed te ontdekken bij andere nationale en ook internationale persoonlijkheden. Hij beweert echter dat de bloedlijn bij Letizia wel heel duidelijk terug te vinden is. De vraag is in hoeverre dit plotselinge blauwe bloed van de prinses, die als doodgewone 'Assepoester' in 2005 met haar prins Felipe trouwde, niet al te welkom is voor het Spaanse koningshuis. Het blijkt dat koning Juan Carlos persoonlijk om het onderzoek verzocht heeft. En een familiestamboom nazoeken tot in de 12de eeuw is een lange weg langs vele hiaten, omdat de geschiedenis en de archieven meestal niet zo vriendelijk blijken te zijn geweest om alle noodzakelijke informatie voor ons nazaten bewaard te hebben.

De onderverdeling van het Spaanse territorium

2008-03-25T09:23:00.000+01:00

Comunidades autónomos (met provincies):

1. Galicia (Galicië):

a. La Coruña,

b. Lugo,

c. Orense,

d. Pontevedra;

2. Asturias (Asturiës);

3. Castilla-León:

a. León,

b. Palencia,

c. Burgos,

d. Zamora,

e. Vallodolid,

f. Soria,

g. Segovia,

h. Ávila,

i. Salamanca;

4. Cantabria (Cantabrië);

5. Euskadi (Baskenland):

a. Vizcaya,

b. Guizpuzcoa,

c. Ávala;

6. La Rioja;

7. Navarra;

8. Aragón:

a. Huesca,

b. Zaragoza,

c. Teruel;

9. Madrid;

10. Extremadura:

a. Cáceres,

b. Badajoz;

11. Castilla-La Mancha:

a. Guadalajara,

b. Toledo,

c. Cuenca,

d. Ciudad Real;

12. Andalucía (Andalusië):

a. Huelva,

b. Segovia,

c. Córdoba,

d. Jaén,

e. Cádiz,

f. Málaga,

g. Granada,

h. Almería;

13. Murcia;

14. Comunidad Valenciana:

a. Castellón,

b. Valencia,

c. Alicante;

15. Catalunya (Catalonië):

a. Lleida,

b. Girona,

c. Barcelona,

d. Tarragona.

Niet op het schiereiland/de kaart: 16. Islas Baleares (Balearen); 17. Islas Canarias (Canarische eilanden), 18. Ceúta y Melilla